pleasedont

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Poll

Wat vind je van mijn site?

Bekijk de resultaten

Eveline

Ja zo heet ik dus =) Ik ben 16 jaar en ik hou heel erg van schrijven, muziek luisteren en leuke dingetjes doen. Ik vind Huppels Stom en US5 Gay x'D Oke dit was niet boeiend Hier kun je mij ook nog vinden:

Tokio Hotel Video's

Oke, dit is toch weel een beetje standaard, maar hier staan alle Videoclips van Tokio Hotel

Andere TH Verhalen / Sites

Als je zin hebt om nog meer Tokio Hotel verhalen te lezen, raad ik je deze zeker aan! =)

Please Don't Intro

Please Don't Intro

Hee, Ik post hier nu dus mijn verhaal over Tokio Hotel. Yay. Hij is al af en ik zet hem er ook gewoon in een keer op. I hope you like it! Het verhaal wordt door twee mensen verteld, eerst een gedeelte door Bill en dan een gedeelte door Marije. Bill wordt erg gepest op school, omdat hij zich anders kleed en gedraagt en natuurlijk boven al omdat hij zich opmaakt. Na een tijdje ziet hij het niet meer zitten en gebeuren er allemaal nare dingen met hem. Marije daarin tegen is een vechtertje en laat zich niet zomaar op haar kop zitten. Ze zit op boksen en kan soms erg bijdehand zijn. Als ze merk dat het niet goed meer gaat met Bill probeert ze samen met Tom er voor te zorgen dat het weer goed komt met hem. Maar vergeefs, Bill beland in het ziekenhuis door een ongeluk. Als hij na een lange tijd weer uit het ziekenhuis mag besluiten Tom en Marije om hem mee te nemen op een soort Back To The Real World vakantie. Zo dat hij weer een beetje kan wennen aan alles. Bill en Marije durven eindelijk hun gevoelens voor elkaar te tonen. Als alles weer helemaal goed lijkt te gaan, gebeurd er iets onverwachts...

Site

Hee Als je dit verhaal gelezen hebt en je meer wilt lezen van mij, ga dan naar http://evelinelovestowrite.6x.to Hier vind je nog veel en meer verhalen van mij. Ik ben pas begonnen met deze site dus nog niet alles staat erop. Hopelijk zie ik je daar weer! xx

Hoofdstuk 1 Bills POV

Ik liep door de gangen van onze school, op weg naar mijn locker toen ik Bas en Danny op me af zag komen. Ik keek nog om me heen of ik me ergens kon verstoppen, maar het was al te laat. ‘Heey meid, alles goed.’ Riep Bas door de gang. Een paar kinderen begonnen me uit te lachen. Snel draaide ik me om en liep de wc’s in. Ik had er een hekel aan als ze me een meisje noemde. Het was alleen maar omdat ik mijn ogen zwart opmaak. ‘Hť, weet je dat het niet beleefd is om geen antwoord te geven?’ zei Danny die naast me was komen staan. ‘Ja, dat weet ik.’ ‘Waarom doe je het dan niet?’vroeg Bas. ‘Ik wist niet dat jullie het tegen mij hadden.’ Loog ik. ‘Niet liegen! Dat mag niet, miezerig travestietje dat je bent!’ zei Bas gemeen. ‘Ik denk dat we jou mond maar eens moeten gaan spoelen.’ Zei hij. Hij en Danny grepen mij vast en duwde mij een wc in. Ze duwde me op de grond en staken mijn hoofd in de wc. Danny trok een paar keer door waardoor er allemaal water in mijn neus en mond kwam. ‘Dat krijg je er nou van hť, dom wijf dat je bent.’ Zei Bas. ‘Wat heb ik je dan in godsnaam aangedaan?’ riep ik wanhopig. ‘Wat jij mij hebt aangedaan? Nou ten eerste die rotkop van je staat me gewoon niet aan. En ten tweede je bent gewoon een lul. En omdat je me nu weer tegenspreekt krijg je weer een hťťrlijke was beurt.’ Bas duwde mijn hoofd weer in de wc en Danny trok door. ‘Jezus Bas, kap daar nou verdomme is mee! Hij doet je toch helemaal niks!’ Ik probeerde mijn hoofd een beetje te draaien om te kijken wie het zei en zag dat het Marije was. Ze liep naar Bas toe en gaf hem een klap in zijn gezicht. ’Jij trut! Blijf met je poten van me af!’ Riep Bas kwaad. ‘Alleen als jij Bill met rust laat.’ ‘O, en wat ga je doen als ik dat niet doe?’ vroeg hij uitdagend. ‘Nou dit.’ Ze hief haar been op en gaf Bas vol een trap in zijn kruis. ‘AAA!!’ Bas liet me los en kromp helemaal in elkaar. ‘Ik krijg jou nog wel! Wacht maar!’ Riep Bas terwijl hij opstond. ‘Met alle genoegen.’ Ze maakte een buiging naar Bas en hij verdween samen met Danny uit de wc’s. Ondertussen was ik in elkaar gedoken tegen de muur aan gaan zitten en rolde er een traan over mijn wang. ‘Gaat het een beetje?’ vroeg ze. Ik Knikte en mompelde bijna onverstaanbaar een “Ja”. Ze haalde een handdoek uit haar tas en gaf hem aan mij. ‘Hier.’ Ik pakte de handdoek aan en droogde mijn gezicht af. Ze veegde een traan die over mijn wang liep weg met haar hand. Ze sloeg haar armen om me heen en trok mij tegen zich aan. ‘Marije ben je hie- Bill! Hebben ze je nou alweer met je hoofd in de wc geduwd?’ vroeg Tom, die ook de wc’s binnen was gekomen met Manon achter zich aan. Echt ik vond het hartstikke leuk voor hem dat hij weer eens iemand aan de haak had geslagen, maar die Manon was toch zo’n mislukte barbiepop. Volgens mij staat ze iedere avond met een plamuurmes haar make-up er af staat te krabben zo veel heeft ze op. Ik knikte en barst in huilen uit, ik kon het nu niet meer binnen houden ik was dat gepest gewoon zo zat. Ik hoorde hoe Manon stond te lachen. Stomme trut, zij wordt nooit gepest dus ze weet ook niet hoe het voelt. Marije trok me nog dichter naar zich toe en probeerde mij een te troosten. Tom liep stampvoetend de wc’s uit, verder op de gang hoorde je hem tegen Bas en Danny schreeuwen.

Hoofdstuk 2 Marije's POV

Manon huppelde weer vrolijk achter Tom aan de gang op. ‘Kut huppel.’ mompelde ik. Bill moest lachen. ‘Wat nou, het is toch zo?’ vroeg ik verbaast. ‘Ja, ik wist alleen niet dat jij er ook zo over dacht.’ zei hij met een grijns op zijn gezicht. ‘Kom de pauze is bijna afgelopen.’ Ik stond op en trok Bill overeind. Hij liep naar de spiegel en bekeek zichzelf. Ik groef wat in mijn tas en haalde mijn make-up eruit. ‘Hier.’ En gaf mijn make-up aan Bill. Met trillende handen pakte hij het aan en begon zijn ogen op te maken. ‘Kut!’ riep hij. Ik pakte een stoel uit de gang en zette hem naast hem neer. ‘Ga is zitten.’ Zei ik en wees op de stoel. Hij ging erop zitten en gaf mij mijn make-up terug. Ik ging bij hem opschoot zitten en begon aan zijn make-up. ‘Zo, klaar!’ zei ik en ging weer van Bill zijn schoot af. Hij stond op en keek ik de spiegel naar zijn make-up. ‘Alles naar wens?’ vroeg ik. Hij knikte en liep toen samen met mij de trap op naar ons lokaal. ‘Wat hebben we nu eigenlijk?’ vroeg ik maar voor de zekerheid, omdat ik een ramp was in roosters onthouden. ‘Ehh... Natuur- scheikunde.’ Zei hij twijfelend. ‘Maar dat hebben we toch altijd in de B?’ vroeg ik en krapte even achter mijn oor. ‘Lekker op tijd ben jij ook weer hť. We staan nu dus op de D.’ ‘Sorry, ik was het een beetje vergeten...Billyboy’ zei ik grijnzend. ‘Noem me niet zo!’ riep hij lachend. Toen we bij het lokaal aankwamen zagen we dat iedereen er al was. ‘Oeps te laat.’ gniffelde ik. Ik deed de deur open en werd begroet door het chagrijnige gezicht van de leraar. ‘Sorry, meneer maar we wisten niet in welk lokaal we moesten zijn.’ zei ik met mijn allerliefste lachje. ‘Schiet nou maar op en ga naar je plaats. Jullie houden de les op!’ Zei meneer van der Laan. Half stikkend (die man ruikt naar de kleedkamer van een voetbalelftal en misschien wel erger) liepen we langs hem naar onze plaats achter in de klas. We haalde onze boeken uit onze tassen en gingen zitten. ‘Oke stelletje druiloren, ik heb jullie cijfers van het proefwerk terug en ik snap niet hoe jullie het voor elkaar krijgen. Het gemiddelde in namelijk een 3.8!’ Woest begon hij de proefwerken terug te geven. Er werd een blaadje op mijn tafel geknald. ‘K*t een 1.9.’ zei ik en zakte nog verder naar benenden in mijn stoel dan ik al zat. ‘Wat heb jij?’ vroeg ik aan Bill, die peinzend naar zijn proefwerk keek. ‘Een 1.5.’ Hij verfrommelde het blaadje en gooide het in de prullenbak. ‘En jij?’ Vroeg ik aan Tom. Hij draaide zich om en liet het blaadje zien. 1.3 las ik. ‘aaiitss.’ Zeiden Bill en ik in koor. ‘Ja, dat dacht ik dus ook.’ Zei hij met een grafstem. En hij draaide zich weer om.

Hoofdstuk 3 Bill POV

“TRING, TRING !!!!” saved by the bell. Snel deed ik mijn boeken in mijn tas en liep samen met Marije en Tom het lokaal uit. Toen ik zag dat we langs Bas en Danny moesten ging ik wat dichter bij Tom en Marije lopen. Ik was gewoon als de dood voor die jongens. Toen we langs liepen voelde ik dat er wat op mijn rug werd geplakt. Ik wou het er afhalen maar Marije was mij al voor. Ik keek op wat ze er dit keer op hadden geschreven. “Kick Me!” Het viel nog mee deze keer. Marije liep naar Bas toe en plakte het papiertje op zijn rug. Tom liep ook naar hem toe en gaf een keiharde trap tegen zijn benen. Verstijfd bleef ik staan. Kijkend naar het tafereel dat zich voor mij afspeelde. Ik wist gewoon wat er ging gebeuren, ik zou hier weer de dupe van worden. Marije kwam naar mij toegelopen, pakte mijn hand vast en nam mij mee naar het volgende lokaal. Mijn hand begon opeens vreselijk te gloeien. Ik was al een hele tijd op Marije. Ik had alleen het gevoel dat ze mij niet meer als een “Goede vriend” zag. Zwijgend liep ik met haar mee. Toen we bij het lokaal aankwamen knalde Tom bijna tegen mij op. Bas en Danny kwamen achter hem aangerend. Tom trok Marije en mij mee het lokaal in waar we nu les hadden. ‘Wat heb je nou weer gedaan?’ vroeg Marije aan Tom die over zijn tafel hing van het lachen. ‘Ik heb hem een beetje erg uitgelachen.’ Gierde Tom. ‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Nou, een brugger duwde hem van de trap af. Helemaal naar beneden en toen flikkerde hij nogal op zijn bek.’ Sukkel! Waarom lach je hem nou uit straks ben ik weer de lul. ‘Zullen we straks naar de stad gaan?’ vroeg Marije. Ze had vast door dat ik me niet zo goed voelde en ja, dan was er maar een ding dat mij weer vrolijk maakte en dat was lekker winkelen of ergens op een terrasje gaan zitten. Ik knikte ‘Leuk.’ Er kwam iemand de klas in gestamd en ik zag dat het Bas was. Boos liep hij naar Tom ‘Klootzak! Waarom stond je me uit te lachen midden ik de gang?’ riep hij tegen Tom. ‘Omdat je door een brugger omver bent gelopen en bijna in huilen uitbarsten.’ zei Tom. En zo ging het nog wel een tijdje door. De leraar kwam binnen gelopen en zette zijn tas op zijn tafel en ging zitten. ‘Bas, kan je volumeknop een beetje omlaag?’ Vroeg hij. Bas mompelde nog wat tegen Tom en liep naar zijn plaats. ‘Marije zou je even het raam open willen doen? Het is hier bloedheet.’ Marije stond op, deed het raam open en kwam weer naast mij zitten. Ik staarde naar mijn schrift die ik ineens wel heel erg interessant begon te vinden. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Marije naar mij aan het staren was. Ik keek haar even aan en snel draaide ze haar hoofd weg. Zag ik het nou goed om was ze aan het blozen. Ik schonk er verder geen aandacht aan en staarde weer naar mijn schrift. Tenslotte zou de kans dat zij mij ook leuk vond 0,0000001% zijn. Ik ging met mijn vingers over mijn pols. Sinds een paar maanden snij ik mezelf ik vind het echt heel erg dat ik het doe, maar soms moet ik de pijn binnen in mij gewoon even proberen te vergeten. Ik schoof mijn leren bandje dat ik om had weer over mijn pols en probeerde mij weer op de leraar te concerteren die iets aan het uitleggen was. ‘Marije!’ schreeuwde hij ineens. Ik keek naar Marije die verschrikt opkeek. ‘De les is hier binnen en niet buiten!’ brulde hij. ‘Maar de les hier is niet zo boeiend.’ zei ze droog. ‘Niet zo brutaal! Ga je maar melden!’ luid zuchtend stond ze op. Snel raapte ze haar boeken bij elkaar en liep het lokaal uit. Tom stond op en kwam naast mij zitten. ‘Snap jij wat die vent allemaal aan het lullen is?’ vroeg hij. ‘Ehh… een beetje maar ik ben pas 5 minuten ofzo naar hem aan het luisteren.’ Mompelde ik. Ik sloeg mijn armen over elkaar en legde mijn hoofd erop. Verveeld keek ik naar onze leraar Engels die van alles op het bord aan het kalken was. Na een tijdje ging de bel. Ik deed mijn boeken in mijn tas en liep samen met Tom de klas uit. ‘Hť Bill, ik zie je thuis wel. Ik had wat met Manon afgesproken.’ Ik knikte naar Tom en liep naar de aula waar ik Marije zag zitten met haar I-Pod aan. Ik liep naar haar toe en trok haar oordopjes uit haar oren. Verschrikt draaide ze zich om. ‘Hoi!’ zei ik en ik ging naast haar zitten. ‘Zullen we naar de stad gaan?’ vroeg ze. ‘Is goed, maar ik moet nog wel even naar mijn locker.’ Zei ik terwijl ik naar mijn net iets te volle tas wees. ‘Is goed.’ We stonden op en liepen naar mijn locker. Ik stak mijn sleuteltje in het slot en gaf een beuk op het deurtje, omdat hij anders niet open zou gaan. “BENG!” Natuurlijk, zoals altijd flikkerde alles er weer uit. Een paar van die kuthuppels begonnen mij uit te lachen. Zuchtend raap ik alles op en doe het gauw in weer in mijn locker. ‘Misschien is het slim om dat ding een keer op te ruimen.’ zei Marije terwijl ze hielp om mijn zooi weer in mijn locker te proppen. ‘Ik denk het ook, alleen heb ik er nu geen zin in.’ Ik propte mijn tas er ook nog in, want we hadden toch geen huiswerk voor het weekend. Snel trok ik mijn jas aan en liep met Marije naar het fietsenhok. Ik liep tussen de rekken door opzoek naar mijn fiets. ‘Bill, mag ik achterop? Ik ben vanochtend gebracht.’ vroeg Marije die achter me aanliep. ‘Van mij wel. Maar dan moet ik wel mijn fiets kunnen vinden… O, hier staat hij.’ Ik haalde mijn fiets uit het hok en Marije ging achterop zitten. Ze sloeg haar armen om mijn middel. Met mijn voet zette ik af van de grond en reed het schoolplein af, richting de stad.

Hoofdstuk 4 Marije's POV

‘Bill! Slinger niet zo man, straks vallen we op de grond.’ Riep ik lachend. Bill was tussen de witten streepjes op de weg aan het slalommen, waardoor ik steeds het gevoel had dat ik ieder moment van zijn fiets kon vallen. ‘Ik stop al.’ Zei hij lachend. ‘Zullen we onze fiets bij dat fietsenmannetje zetten?’ vroeg ik. ‘Ik vind het goed, heb je kleingeld bij je dan?’ ‘Vast wel en anders betaal ik het straks wel.’ Bill reed de fietsenstalling in en ik sprong van de bagagedrager af. We liepen door de fietsenstalling op zoek naar een plekje. Wat dus niet echt simpel bleek te zijn, aangezien het al aardig druk begon te worden. ‘Hier is nog een plekje!’ riep ik naar Bill die met zijn fiets door de stalling sjokte. Hij kwam aan lopen en zette zijn fiets in het rek. ‘Wacht ff.’ Zei ik terwijl ik in mijn portemonnee zocht naar 50 cent. ‘Hier.’ Ik gaf de 50 cent aan Bill. We liepen naar het mannetje en Bill gaf hem de 50 cent die ik hem net gegeven had. ‘Kom, SHOPPEN!’ schreeuwde ik en trok een lachende Bill mee de winkelstraat in. Ik haakte mijn arm in de zijne en zo liepen we zoekend naar een leuke winkel door de stad. ‘Kijk hier gaan we heen.’ Zei Bill en hij trok me een winkel in waar ze allemaal sieraden, handschoentjes, petten, schoenen en vage shirtjes verkochten. Ik liep naar de lerenarmbandjes en keek of ik er wat leuks uit kon vissen. ‘Vind je dit een leuk shirt?’ Ik keek op en zag Bill met een zwart shirt met een groot rood doodshoofd erop in zijn handen staan. ‘Ja! Die moet je passen!’ riep ik enthousiast. Niet veel later kwam Bill weer het pashokje uitgelopen. ‘En... vind je er van?’ vroeg hij en keek bedenkelijk in de spiegel. ‘Sexy!’ lachte ik. Bill gaf me een stomp tegen mijn arm. ‘AUW! Dat ding heeft ook gevoel hoor!’ zei ik met nep beledigend gezicht. ‘O, sorry.’ Hij haalde zijn hand door mijn haar waardoor het nu helemaal door de war zat. ‘Hier kijk is.’ Ik gaf een lerenbandje die ik uit de bak met armbanden had weten te vissen aan Bill. Hij deed zijn eigen armband af en probeerde het bandje om te doen. ‘Kom is hier.’ zei ik terwijl ik het bandje van Bill afpakte en hem om zijn pols probeerde toe doen. Opeens trok Bill zijn arm terug en liep naar zijn pashokje. ‘Bill, wat is er?’ vroeg ik terwijl ik achter hem aan liep. Voorzichtig deed ik het gordijn een stukje opzij. Bill was net zijn shirt weer aan het aantrekken. Mijn ogen schoten over zijn rug, overal zaten blauwe plekken. Bill draaide zich om en keek mij met waterige ogen verschrikt aan. ‘Wat is er met je? Waarom mocht ik dat bandje niet bij je omdoen?’ vroeg ik. Ik liep het pashokje in. Achter mij hoorde ik iemand fluiten. Die dacht natuurlijk dat we iets “spannends” gingen doen. ‘Bill, wat is er?’ Opeens zakte hij in elkaar en begon te huilen. Hij stak zijn arm uit. Ik pakte hem vast en keek naar zijn pols. Ik schrok me dood. Er zaten allemaal krassen in van een mes. ‘Hoe lang doe je dit al?’ ‘Een paar maanden.’ Snikte Bill. ‘Maar… maar waarom? Waarom doe je jezelf dat aan?’ ‘Ik… ik kan dat klote gepest gewoon niet meer aan.’ Ik ging naast hem zitten, sloeg mijn armen om hem heen en trok hem dicht tegen mij aan. Ik ging voorzichtig met mijn vingers over de sneeŽn in Bill zijn pols. ‘Beloof je me dat je dit nooit meer zult doen?’ vroeg ik zacht. Hij knikte. ‘Ja, ik- ik beloof het.’ Ik wreef zachtjes over zijn rug en gaf hem een kus op zijn wang. ‘Kom dan gaan we het nog even gezellig maken vanmiddag.’ zei ik glimlachend. Ik haalde het lerenbandje tevoorschijn. ‘Kom is met je arm.’ Bill stak zijn arm weer uit en ik wikkelde het bandje om zijn pols. ‘Staat goed!’ zei ik. Ik stond op en hielp hem overeind. ‘Wacht zo kan je niet uit dat hok komen.’ Snel haalde ik de uitgelopen make-up van Bill zijn gezicht en liepen we het hokje weer uit. Ik liep weer naar de sieraden toe en plukte er af en toe iets leuks uit en deed Bill het om. ‘Ik heb ook nog T-shirts nodig.’ Zei ik en liep naar de rekken met shirts. ‘Wat vind je hier van?’ vroeg ik en hield 2 shirtjes omhoog. De een was een zwart shirt waar met rode letters op stond: “watch out… I’m evil en de ander was een rood shirt waar “I didn’t do it … this time” opstond. ‘Passen!’ riep Bill. Lachend liep ik een pashokje in en ging de 2 shirtjes passen. Ik stapte het hokje uit en ging voor de spiegel staan. Het zag er wel leuk uit. Bill was achter mij komen staan en keek via de spiegel naar mijn shirtje. ‘En...vind je er van?’ ‘Prachtig.’ Zei hij en nam het shirtje helemaal in zich op. ‘Dank je.’ ‘Okť, en nu die andere’ zei Bill. Ik liep weer het pashokje in.

Hoofdstuk 5 Bills POV

Ik ging op een stoel zitten die tegenover de hokjes stond. Toen ze ook het andere shirtje had gepast gingen we onze nieuwe aanwinsten betalen. Nadat we elke winkel in waren geweest die er was in de stad, gingen we op een terrasje wat drinken. ‘Ga je nog wat leuks doen in het weekend?’ vroeg Marije. ‘Ehh… nee ik denk het niet.’ Ik ging weer verder met het slurpen aan mijn rietje. ‘Zullen we een filmavondje houden vanavond?’ vroeg ze toen ik mijn glas leeg had. ‘Ja leuk!’ zei ik enthousiast. ‘Bij mij thuis?’ vroeg ze. ‘Is goed. Jij hebt de grootste tv.’ zei ik met een grijns op mijn gezicht. ‘Ha-ha-ha, wat zijn we weer leuk. Dan ga ik straks wel even bij mijn moeder smeken voor geld om wat lekkers te kopen.’ Zei ze. Toen we onze Cola op hadden raapte we al onze tassen bij elkaar en liepen we naar de fietsenstalling. ‘Oke en hoe gaan we die tassen meenemen?’ vroeg Marije toen we bij de fietsenstalling waren aangekomen. ‘Geef maar, ik hang ze wel aan mijn stuur.’ Ik pakte haar tassen uit haar handen en hing ze aan mijn stuur. Ik reed de fietsenstalling uit en wachtte tot Marije ook zou komen. Toen ze aan kwam lopen bleef ze nog even staan en keek mij lachend aan. Het zag er waarschijnlijk nogal vaag uit, ik op de fiets met 50 tassen aan mijn stuur. Ze barste dan ook in lachen uit en kwam achterop zitten. ‘Gaan we eerst naar jou huis of naar de mijne?’ vroeg ik. ‘Doe maar eerst naar de jouwe dan kunnen we bij mij vandaan gelijk naar de supermarkt.’ Zei ze. ’Blijf je ook slapen?’ vroeg ze toen we langs een beddenwinkel reden. ‘Is goed.’zei ik. De rest van de weg naar mijn huis zeiden we niet zo veel tegen elkaar. Het maakte mij ook niet echt uit, ik genoot van het briesje dat in mij gezicht waaide en van de dingen die om mij heen gebeurde. Marije had haar hoofd tegen mijn rug aan gelegd en was aan het mee neuriŽn met een liedje. Ik stopte voor mijn huis en Marije stapte af. Ik zette mijn fiets tegen het hek aan en haalde onze tassen van mijn stuur. ‘Kun je even aanbellen ik heb geen sleutel bij me.’ Vroeg ik. Ze belde aan en na nog een paar keer op de bel te hebben gedrukt deed Tom eindelijk open. ‘Hehe eindelijk, meneer doet de deur open.’ Zei Marije, waarna ze hem een tikje op zijn pet gaf. ‘Zoek een eigen vriendje!’ riep Manon hysterisch. Ze kwam de gang in gerend en ging gelijk aan Tom zijn nek hangen. O god, daar krijgen we het weer. Marije en Manon konden het dus echt niet met elkaar vinden, wat ik dus heel erg goed kan begrijpen. En dan bedoel ik natuurlijk dat ik Marije kan begrijpen Je zag hem even kreunen en zijn gezicht stond gelijk op irritatie. ‘Hebben jullie de hele stad leeg gekocht ofzo?’ vroeg hij wijzend naar onze tassen. ‘Nee, de huppelkleding hebben we laten hangen.’ Grijnzend keek Marije naar Manon. ‘Ik ben geen huppel, jij vuile gothic!’ siste ze. ‘En ik ben geen gothic!’ riep Marije lachend en liep de woonkamer in. Ik liet me samen met Marije op de bank ploffen. Manon trok Tom mee naar boven en hij seinde nog dat we haar maar gewoon moest negeren. ‘Jahaaa…’ mompelde Marije hem nog na en ging voor dood liggen op de bank met haar hoofd op mijn schoot. Ik ging even met mijn hand door haar haar heen en speelde er een beetje mee. Ze liet het allemaal gewoon toe. Ze lag er wel lief bij zo. Nee Bill, niet zo denken, ze is toch niet op je! Ze draaide haar hoofd zodat ze me aankeek en glimlachte even naar me. Een tijdje staarde we elkaar aan. ‘Zullen we dan maar naar mijn huis gaan?’ vroeg ze. Ik knikte. Ze stond op en trok me overeind. ‘Kom ouwe, ik fiets wel.’ Zei ze lachend. Ze pakte mijn hand vast en trok me mee naar buiten.

Hoofdstuk 6 Marije's POV

Ik trok hem overeind en liep naar de voordeur. Ik pakte mijn fiets en gaf mijn tassen aan Bill. ‘Zou je deze even vast willen houden? Ik kan namelijk niet fietsen met die dingen aan mijn stuur.’ ‘Ja hoor.’ Bill ging achterop zitten en ik reed weg. Nog geen 5 minuten later kwamen we bij mijn huis aan. Het was nagal groot want mijn ouders zijn best wel rijk. Niet om op te scheppen ofzo hoor, want ik het er namelijk een hekel aan. Ze zijn er nooit omdat ze altijd moeten werken en als ze een keer vrij zijn staan ze de hele dag met hun telefoon in hun handen. Er is ook niemand behalve Bill en Tom op school die weet dat ik rijke ouders heb. We stapte af en ik deed de deur open. ‘Mam, ik ben thuis!’ riep ik. ‘Okť, ik ben in de keuken.’ Ik liep met Bill achter me aan richting de keuken. In de woonkamer kwamen we Martin, onze butler, tegen. ‘Hoi!’ zei ik vrolijk tegen hem. ‘hallo, zal ik uw tassen naar uw kamer brengen?’ ‘Ja, is goed, maar zeg alsjeblieft geen “U” tegen me?’ ‘Ja, dat heb je nu al 1000◊ gezegd. Maar je moeder heeft me er vanochtend voor op mijn donder gegeven.’zei hij met een chagrijnig gezicht. ‘O.’ ik gaf mijn tassen aan Martin en liep naar de keuken waar mijn moeder druk aan het bellen was. Ze wees naar het aanrecht waar al 2 glazen cola stonden. ‘Nou je zorgt maar dat het wordt geregeld! Ik heb er niet voor niets zoveel geld in gestopt!’ riep mijn moeder door de telefoon, waarna ze ophing. ‘Mam, Bill blijft slapen is dat goed?’ vroeg ik. ‘Ja hoor. Dan heb je nu zeker geld nodig voor chips en al die zooi?’ ‘Goh, wat ken je me toch goed.’ Zei ik droog. ‘haha, er zit nog wat geld in mijn tas.’ ‘En waar ligt dat ding?’ ‘Op de tafel in de eetkamer.’Ik liep naar de eetkamer en Bill bleef bij mijn moeder achter in de keuken. Ze begon gelijk de meest rare vragen aan hem te stellen. Arme Bill, onder de vragenronde van mijn moeder kom je niet zomaar uit. Om de een of andere reden mocht mijn moeder Bill niet. Niet dat mij dat wat uitmaakt ofzo. Tom daarin tegen vond ze helemaal geweldig. Snel pakte ik mijn moeders tas en haalde er §20.- uit. ‘Zal vast wel genoeg zijn.’ zei ik tegen mezelf. Aangezien Bill en ik aardig kunnen eten met zijn tweeŽn. Ik legde de tas weer op tafel en liep weer naar de keuken. Mijn moeder was tegenover Bill gaan staan. Hij keek haar een beetje hopeloos aan. ‘Mam, ik pik Bill even van je.’ Ik trok hem mee naar buiten. Mijn moeder verscheen in de deuropening. ‘Marije, ik moet zo op zakenreis, dus je vader is er vanavond.’ ‘Okť.’ Ik liep naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang. ‘Tot volgende week.’zei ze lachend. ‘Mam, je moet meestal toch maar 2 of 3 dagen weg?’ vroeg ik. ‘Ja, maar ik moet nu iets heel belangrijks in Nederland regelen.’ Zei ze. ‘O… doeg!’ zei ik. ‘Dag Bill!’ riep ze. Hij zwaaide een beetje slapjes naar haar. Ik zwaaide ook nog even en ging bij Bill achterop zitten. Hij zette zich af van de grond en reed weg. ‘Op naar de Appie Hein!’ riep ik vrolijk.

Hoofdstuk 7 Bills POV

‘Bill, welke zullen we nemen?’ Ik draaide me om naar Marije die 4 zakken chips in haar handen had. ‘Geen idee… ik vind ze allemaal lekker.’ ‘Nou, dan nemen we ze allemaal wel.’ zei ze droog en gooide de zakken chips in de winkelwagen. Ik duwde het winkelwagentje met Marije erin door de gangen van de supermarkt. ‘Wat zullen we voor drinken nemen?’ vroeg ze toen we voor een gigantisch rek met allemaal verschillende soorten dranken stonden. ‘In ieder geval Red Bull en Cola.’ Zei ik. Marije ging uit de winkelwagen hangen en pakte 2 flessen cola. Zelf pakte ik een groot pak met blikjes Red Bull en zette het naast Marije in de wagen. Ik reed langs de rekken en als Marije wat lekkers zag liggen, legde ze het in ons winkelwagentje. ‘Wat gaan we vanavond eten? Vroeg ik. ‘Zullen we maar de McDonalds gaan?’ ‘Ja!’ riep ik iets te enthousiast. ‘Ik vraag wel aan mijn vader of hij ons even wil brengen.’ Zei ze. ‘Maar zijn we klaar hier?’ vroeg ik. Marije keek nog even in de kar. ‘Alleen nog Deo en een tandenborstel voor jou, want de rest ligt nog bij mij van de vorige keer, en dan zijn we klaar.’ ze klom het winkelwagentje uit en kwam naast me lopen. Na een tijdje zoeken hadden we eindelijk Deo en een tandenborstel gevonden en gingen we afrekenen. Met 4 plastik tassen kwamen we weer de winkel uit. ‘Waarom hadden we ook alweer zoveel gekocht?’ vroeg ze toen we voor een stoplichtstonden te wachten en ze de twee tassen die ze vast had even op de grond had gezet. ‘Weet ik veel, jij hebt het in de wagen gegooid.’ ‘ja, dat is waar en hij is groen by the way.’ Zei ze. Snel pakte ze de tassen weer van de grond en ging weer achterop zitten. We reden nog geen 2 minuten of ik hoorde iemand ‘Heey dames!’ roepen, al had ik een sterk vermoeden dat ik wist wie het was. ‘Bas, flikker op!’ riep Marije geÔrriteerd. Zie je, ik wist het, Bas. ‘O sorry, verstoor ik nu jullie lieve onderonsje?’ lachte hij. ‘oke oke, ik ga al! Ik zie je bij de wedstrijd morgen!’ riep Bas en hij reed weg. ‘Ja, Dag Bas!’ riep Marije. ‘Ben thuis!’ riep Marije door het hele huis toen ze de voordeur open had gedaan. ‘Ik ben in de huiskamer!’ riep haar vader. In tegenstelling tot haar moeder, vond ik haar vader hartstikke aardig. ‘Pap, wil je mij en Bill straks even naar de Mac brengen?’ vroeg ze aan haar vader. ‘Ja, is goed. Zeg maar hoe laat.’ ‘Ehh… over een kwartiertje.’ Zei ze en keek mij even vragend aan of het goed was. Ik knikte.

Hoofdstuk 8 Marije's POV

‘Alsjeblieft madam!’ Bill zette een dienblad met ons eten erop op onze tafel en kwam tegenover me zitten. Ik was net rustig mijn hamburger aan het opeten toen ik opeens een soort flippo tegen mijn hoofd aankreeg. ‘WTF…’ verschrikt keek ik op. Ik zag Bill met glimmende oogjes aan zijn Cola slurpen. ‘Waarom moet jij mij altijd bekogelen met die stomme happy mael speeltje als we hier zijn?’ vroeg ik aan het met een uitdagende blik. Lachend haalde hij zijn schouders op. Snel pakte ik ook mijn “speeltje” van onze tafel en begon nu flippo’s naar Bill af te schieten. ‘Hť, dat is niet eerlijk! Ik wist niet dat we een gevecht gingen houden!’ riep Bill terwijl hij ook flippo’s naar mij afvuurde. ‘Weet je wat niet eerlijk is?’riep ik vanachter mijn stoel. Nou vertel.’ ‘Dat ik nu geen flippo’s meer heb!’ ‘Ik ook niet meer.’riep Bill terug. Ik kwam weer vanachter mijn stoel vandaan en at mijn patatjes op. Eer Bill al zijn flippo’s weer van de grond had geraapt was ik al klaar met eten en was het eten van Bill helemaal koud geworden. ‘Zullen we maar naar huis gaan?’ vroeg ik toen Bill ook zijn eten ophad. Hij knikte en liep met ons dienblad naar de afvalbak. ‘Bill, kan jij de chips uit de kast halen? Ik kan er niet bij.’ Zei ik. ‘Moet je groeien hť.’ Lachte hij. ‘Ja, dat is nou juist het probleem, ik groei niet meer.’ ‘Arm kind.’ Zei hij met een stem vol met sarcasme erin. Gelijk daarna kreeg ik een zak chips naar mijn hoofd gegooid en liep Bill alweer vrolijk de trap op naar boven. Toen we die avond na 4 films, 18 blikjes Red Bull, 2 flessen cola en 3 zakken chips eindelijk sliepen werd ik wakker van iemand die naast me uit bed stapte. Slaperig draaide ik me om te kijken wie het was. Bill, DŻh… die was blijven slapen weet je nog Marije. Hij zal wel naar de wc moeten ofzo dacht ik in mezelf en draaide me weer om, om verder te gaan slapen. Toen Bill na een half uur nog niet terug gekomen was stapte ik uit bed om te gaan kijken waar hij uithing. Zachtjes liep ik de trap af, omdat ik mijn vader en Martin niet wakker wou maken. Beneden in de woonkamer trof ik Bill aan die in elkaar gedoken in het hoekje van de bank zat. Verbaast liep ik naar hem toe. ‘Wat is er?’ vroeg ik. Hij tilde zijn hoofd op en keek me met een vermoeide blik aan. ‘Niks, ik had een nachtmerrie.’ Mompelde hij. ‘O.’ Ik ging naast hem zitten en hij ging met zijn hoofd op mijn schoot liggen. Ongeveer 10 minuten later hoorde ik een licht gesnurk uit Bill komen. Ik keek even naar hem en zag dat hij weer in slaap was gevallen. Voorzichtig legde ik een kussen onder zijn hoofd en liep naar mijn kamer. Ik pakte mijn deken van mijn bed en sloop weer naar beneden. De deken legde ik over Bill heen en ik ging naast hem liggen. ‘Kom je er gezellig bij liggen?’ vroeg Bill zacht. O… hij sliep blijkbaar dus toch nog niet. Ik knikte. ‘Ja.’ Hij sloeg zijn armen om me heen en trok me tegen zich aan. Ik voelde zijn ademhaling in mijn gezicht. Op de een of andere manier voelde het vertrouwd, ik wist ook niet waarom. Om een bepaalde reden voelde ik me bij Bill gewoon een stuk prettiger dan bij andere jongens. Andere jongens moesten altijd laten zien hoe stoer en geweldig ze wel niet waren, ze zijn gewoon niet zichzelf. Bill maakte zich er niet echt druk om wat andere van hem dachten hij bleef gewoon doen wat hij leuk vond, ook al was het iets wat andere totaal niet leuk vonden. Het enige wat hij niet leuk vond was dat hij zoveel gepest werd. Er komt een dag dat ik Bas en Danny een keer iets aandoe zodat ze een andere “Hobby” moeten gaan zoeken. Schaak of dammen of mens erger je nieten, maak me allemaal niet uit zolang ze Bill maar niet meer pesten. Desnoods gaan ze in een groentetuin werken. Bill was gewoon anders, maar dan wel op een leuke en goede manier. Even voelde ik een raar gevoel in mijn buik. Alsof ik ergens vreselijk zenuwachtig voor was, ook al wist ik dat dat niet waar was. Ik wist donders goed waardoor het kwam. Door de jongen waar ik nu tegen aanlag.

Hoofdstuk 9 Bills POV

De volgende morgen werd ik wakker. Slaperig keek ik om me heen en zag dat ik samen met Marije op de bank in haar woonkamer lag. Het duurde even tot ik erachter kwam hoe dat zo gekomen was. Ik had een nachtmerrie gehad. Het was zo eng en het leek allemaal zo echt, alsof ik een realityprogramma van mezelf op tv zag. In mijn nachtmerrie zag ik mezelf helemaal kapot gaan. Het snijden was weer begonnen. Ik sneed me overal waar ik maar kon. Ik leek net een groot wandelend litteken. Uit eindelijk schreef ik aan afscheidsbrief aan Tom en Marije. Ik was op het dak van een appartementcomplex geklommen en stond op de rand van het dak. Even twijfelde ik, maar sprong daarna naar beneden. En net toen ik viel, schrok ik wakker. Ik weet nog dat ik naar beneden was gegaan en een glaasje water had gedronken. Na een tijdje was Marije ook naar beneden gekomen, omdat ze wou weten wat er aan de hand was. Het laatste wat ik me van de hele nacht nog herinnerde was dat ik met Marije in mijn armen in slaap was gevallen. Een diepe zucht ontsnapte uit mijn mond. Voorzichtig haalde ik Marije van me af en legde haar goed neer op de bank. Ik stond op en liep naar de keuken. Snel wierp ik een blik op de klok en zag dat het pas 10:00 uur was. Onderuit gezakt ging ik aan de keukentafel zitten en nam een slok van mijn glas melk dat ik net had gepakt. Na ongeveer een kwartier voor me uitgestaard te hebben kwam Martin de keuken in gelopen. ‘Goede Morgen!’ zei hij ‘Zo jij bent vrolijk zo ’s ochtends vroeg.’ Zei ik. ‘Zal ik een ontbijtje maken voor Marije en jou?’ vroeg hij. ‘Is goed.’ ‘Het is over een kwartiertje klaar.’ Ik dronk mijn glas leeg en liep weer naar de woonkamer. Ik ging naast Marije op de bank zitten, die overigens nog steeds sliep. Ik zette de tv aan en begon een beetje langs de zenders te zappen. Op de muziek zenders was er alleen maar dat domme Jumpstyle shit en op de rest was ook niet echt veel te zien. Na nog een keer te hebben gekeken of er niks leuks was, zette ik hem maar op spongbob. Naast me begon Marije te bewegen en opende langzaam haar ogen. ‘Goedemorgen.’ Mompelde ze. ‘Goedemorgen. Heb je nog lekker geslapen, hier op de bank?’ vroeg ik lachend. ‘Gaat wel.’ Ze kwam langzaam overeind zitten en legde haar hoofd tegen mijn borst aan. Mijn arm legde ik tegen haar rug aan. Marije trok het dekbed over ons heen en sloot weer haar ogen. De woonkamer werd overspoeld door de geur van vers gebakken croissantjes. ‘Martin is ons ontbijt aan het maken.’ zei ik. ‘Ja, ik ruik het.’ Zachtjes wreef ik met mijn vingertoppen over haar rug. ‘Bill, dat kietelt.’ Lachte ze ‘Sorry.’ ‘Nee, het geeft niet.’ Zei ze lachend. Ze sloeg haar arm om mijn middel.

Hoofdstuk 10 Marije's POV

Ik friemelde aan het randje van zijn shirt. Af en toe raakte ik zijn huid. Hij voelde heerlijk warm aan. Ik kreeg ineens een raar beeld voor me. Bill en ik, hand in hand wandelend over het strand bij zonsondergang. Veel mensen dachten altijd dat hij wat hadden, maar dat komt denk ik doordat we nogal “close” zijn. Ik kan me eigenlijk geen betere vriend wensen. Bij die gedachte glimlachte ik even. ‘Wat zit je te lachen?’ vroeg Bill. ‘O niets. Ik dacht even ergens aan.’ ‘Aan wat dan?’ vroeg hij nieuwsgierig. Aan iets.’ ‘O.’ zei hij en richtte zich weer op de tv. Na zo’n 5 minuten kwam Martin de woonkamer binnen gelopen. ‘Jullie kunnen gaan ontbijten.’ zei hij. Langzaam stond ik op en sloeg de deken om me heen. Ik liep naar de eetkamer en liet me op een stoel die tegenover Bill stond ploffen. Ik gaapte even, waarna ik een croissantje en de pot met jam pakte. Ik kwakte een klodder jam op mijn croissantje en stopte hem in mijn mond. Toen ik erin beet gleed alle jam eraf en belandde het op mijn bord. Bill zit met een grijns op zijn gezicht te kijken hoe ik de jam weer op mijn croissantje probeer te krijgen, maar natuurlijk viel alles er weer af. ‘Waarom blijft het er bij mij niet op zitten en bij jou wel?’ vroeg ik beledigend. ‘Omdat ik goed broodjes kan smeren en jij niet.’ Zei hij met een zelfvoldane blik. ‘Smeer mijn broodje dan ook maar. Kunnen we zien of jij wel echt zo geweldig broodjes kan smeren.’ Ik gooide een croissantje op zijn bord en zette de pot met Jam voor zijn neus op tafel. Even later zat ik het broodje op te eten dat Bill net voor mij gesmeerd had. En die verdomde jam blijft er nog op zitten ook! ‘Okť, ik geef het toe, ik kan geen broodjes smeren.’zei ik met mijn mond vol. ‘Eerst je mond leeg eten en dan mag je weer praten.’ Zei Bill met een ouderlijke toon. Ik at mijn mond leeg en zei ‘Ja papa.’ ‘Martin, weet jij waar mijn bokshandschoenen liggen?’ Riep ik van boven aan de trap. ‘In je kast bij je boksspullen, waar ze altijd liggen.’ Riep hij terug. ‘Ja, maar daar liggen ze dus niet.’ ‘O.’ Ik liep weer teug mijn kamer in en ging in mijn kast verder zoeken naar mijn bokshandschoenen. ‘Wat ben je toch allemaal aan het doen?’ vroeg Bill terwijl hij voor de spiegel stond en zijn haar in model probeerde te krijgen. ‘Ik zoek mijn bokshandschoenen, maar ik kan ze nergens vinden.’ Zei ik chagrijnig. Ik kon er dus echt niet tegen als ik iets kwijt was en het niet kon vinden. Ik kon daar zo vreselijk chagrijnig van worden. ‘Die liggen hier.’ zei Bill rustig. Ik stormde naar Bill toe en zag dat ze naast hem op de grond lagen. ‘Fijn dat je dat niet even iets eerder had gezegd. Ik ben er al een uur naar aan het zoeken!’ zei ik. ‘Sorry.’ Grijnsde Bill. Hoofdschuddend stop ik mijn handschoenen in mijn tas en wacht tot dat Bill klaar is met het perfectioneren van zijn haar. ‘Zo is meneer eindelijk klaar?’ vroeg ik aan Bill toen hij naast mij kwam zitten op het de Fatboy. ‘Ja.’ Zei hij met een trotse blik op zijn gezicht. ‘Kom, ik moet naar boksen.’ Zei ik en hees mezelf overeind en trok Bill ook gelijk mee omhoog. ‘Ik moet deze kant op.’ Zei ik toen we bij een kruising aankwamen. ‘Doeg.’ Zei Bill en omhelsde mij even. Ik gaf hem een zoen op zijn wang liep. ‘Ik sms je vanavond nog wel. ’zei ik. ‘Is goed, Doeg.’ ‘Dag Bill.’ Ik zwaaide nog even en stak de straat over. Na een paar straten kwam ik aan bij de sportschool en ik liep naar binnen.

Hofdstuk 11 Bills POV

Ik zwaaide nog even naar Marije en liep toen naar huis. Thuis aangekomen word ik begroet door mijn moeder die vrolijk de was aan het strijken is. ‘En, hoe was het bij Marije? Hebben jullie nog geslapen of zijn jullie de hele nacht op gebleven?’ vroeg ze. ‘Het was heel gezellig en we hebben nog wel geslapen, want Marije moest vandaag nog naar Boksen. En ze wou niet in elkaar gemept worden omdat ze te moe was om terug te slaan.’ Zei ik en ging op de bank die achter mijn moeder stond zitten. ‘Nee, dat zou ik ook niet willen. Maar Bill…’ zei ze grijnzend. ‘Ja mam. Wat is er?’ vroeg ik. ‘Jij vindt Marije wel leuk hŤ?’ O god, krijgen we dit weer. ‘Nee, ik vind haar niet leuk. We zijn GEWOON vrienden.’ Zei ik een beetje geÔrriteerd. Ik ben verliefd op Marije, denk ik. Ik wist gewoon niet zo goed wat ik voor haar voelde. Ik vond het gewoon fijn om bij haar te zijn en leuke dingen met haar te doen. Ik liet me voorover op de bank vallen. Zolang ik niet zeker wist wat ik voor haar voelde ging het mijn moeder gewoon even niks aan en Tom of wie dan ook ook niet. ‘Misschien is ze wel op jou. Weet jij veel.’ ‘Ja, grappig hoor mam. Waarom zou ze in godsnaam op zo een lelijkerd als ik vallen?’ vroeg ik. ‘Bill, je moet wel een beetje positiever over jezelf worden hoor! Je bent helemaal niet lelijk. Je bent hartstikke knap!’ zei ze serieus. ‘Ouders vinden hun kinderen altijd knap, terwijl ze dat niet zijn.’ Zei ik. ‘Hoe komt het dan dat meisjes Tom wel knap vinden en jou niet?’ vroeg mijn moeder nieuwsgierig. ‘Dat komt omdat Tom Stoer is en ik niet. En daarbij zie en ben ik heel anders dan Tom en als alle andere op school. Waarom denk je dan dat ik zo gepest word op school? Omdat ik ANDERS ben dan alle ANDEREN!’ riep ik. Kwaad stond ik op en rende naar mijn kamer. Ik hoorde mijn moeder de trap op rennen en voor de deur van mijn kamer bleef staan. Ze klopte op de deur ‘Ga weg!’ schreeuwde ik. Ik was in een hoek van mijn kamer gekropen en had mijn kussen stevig tegen mij aangedrukt. Er rolde weer een traan over mijn wang. Ik mocht niet meer huilen! Huilen is voor watjes! Ruw veegde ik de traan weg en stond op. Ik rommelde in mijn la, op zoek naar iets scherps. Ik moest gewoon iets doen zodat ik niet zou gaan huilen. Mijn moeder was nog steeds op de deur aan het kloppen. ‘GA NOU WEG!’ schreeuwde ik weer. ‘Bill, ik wil alleen even met je praten.’ Zei ze. ‘Ik nu even niet met jou, dus ga weg!’ Ik zag in het hoekje van mijn la een schaar liggen. Ik pakte hem en bracht hem naar mijn pols. Ik keek even naar de littekens die er stonden. Ik had Marije beloofd om me niet meer te snijden. Zachtjes streelde ik even over mijn littekens. Ik legde mijn schaar weer terug in mijn la en ging weer in het hoekje zitten en drukte het kussen weer tegen mij aan. Ik had Marije beloofd dat ik mezelf niet meer zou snijden en ik was niet van plan om mijn belofte met Marije te breken. Ik was bang als ik dat wel zou doen dat ze dan heel boos op me zou worden en misschien wel niets meer met mij te maken wou hebben. En dat was wel het laatste wat ik zou willen. ‘Bill, mag ik niet heel eventjes binnen komen?’ vroeg mijn moeder. Ik gaf geen antwoord, omdat ik wist dat ze toch wel binnen zou komen. Langzaam ging de deur van mijn kamer open en verscheen mijn moeder in de deuropening. Ze kwam naar mij toe gelopen en kwam naast me op de grond zitten. ‘Vertel mij nou eens wat er allemaal aan de hand is op school.’ Zei ze en streek even met haar hand door mijn haar. ‘Ik word gepest.’zei ik. ‘Waarom dan?’ ‘Omdat ik make-up draag en mijn nagels lak en omdat ik mijn haar zwart heb geverfd en omdat ik anders ben.’zei ik zacht. ‘Waarom ben je dan anders?’ Vroeg mijn moeder. ‘Omdat ik me anders gedraag en andere muziek luister en andere dingen leuk vind die iedereen op school niet leuk vind.’ ‘Wat doen ze dan allemaal met je?’ Ik kreeg een brok in mijn keel. Ik kon toch moeilijk zeggen wat ze allemaal met mij deden. Straks ging mijn moeder met de directeur praten. ‘Je kunt het toch wel tegen je eigen moeder vertellen.’ Zei mijn moeder. Ze pakte zacht mijn hand vast en streelde even met haar duim over de bovenkant van mijn hand. ‘Ze laten me struikelen, ze slaan en schoppen me, maken mij uit voor wijf of travestiet, ze duwen mijn hoofd in de wc. Tijdens gym sluiten ze mij op in de kleedkamer, slaan “per ongeluk” met hun hockeysticks tegen mijn benen aan. En ze wachten me op na school.’ De tranen rolde nu rijkelijk over mijn wangen. Ik vond het heel zwaar om aan mijn moeder te vertellen wat er op school allemaal met mij gebeurde. Mijn moeder was even stil. ‘Is er dan niemand die voor je op komt?’ vroeg ze verbaast. ‘Jawel, Tom en Marije. Maar ze pakken mij ook alleen maar als zij er niet bij zijn. En ik kan ook niet de hele tijd achter ze aanlopen.’ Snikte ik. ‘Hoe lang doen ze dat al?’ vroeg mijn moeder. ‘sinds een ik make-up draag.’ Mompelde ik. ‘Bill, waarom heb je niks tegen me gezegd? Ik had je toch kunnen helpen.’ Vroeg ze bezorgd. ‘Ik was bang dat het alleen nog maar erger zou worden.’ Ze sloeg haar armen om mij heen en probeerde mij te troosten. Ik kroop bij mijn moeder op schoot en hield haar stevig vast. Het was misschien een beetje raar dat een jongen van 15 bij zijn moeder op schoot ging zitten, maar dat maakte me geen moer uit. Het enige wat ik nu wou, was bij mijn moeder zijn. ‘Bill, zou jij Scotty even uit willen laten?’ vroeg mijn moeder. ‘Ja hoor.’ Zei ik. ‘Kom Scot, we gaan uit.’ zei ik tegen de bruinen hond die suf in zijn mand naar een voorbij lopende vlieg aan het staren was. Hij kwam langzaam overeind en liep naar de gang. Ik stond ook op en liep achter hem aan. Ik maakte hem vast aan zijn riem en liep naar buiten. In het park aangekomen maak ik hem los van zijn riem en loop naar een bankje waar ik op ga zitten. Scotty loopt richting de vijver en probeert volgens mij vriendjes met de eenden die daar rustig aan de kant zitten. Lachend kijk ik naar de suffe hond. Opeens komt er een groepje jongens om mij heen staan, onder leiding van Bas. ‘Shit.’ Mompel ik in mezelf. ‘Ben je gezellig je hondje aan het uitlaten?’ vraagt Bas. Ik knik. ‘Wat is er ben je je tong verloren?’ vraagt Danny die er ook bij staat. ‘Nee.’ Zeg ik. ‘Het praat!’ zegt een jongen waarvan ik de naam niet weet. ‘Weet je, ik zou je nog te grazen nemen, omdat die lieve broer van jou mij had uitgelachen gister. Weet je nog?’ vroeg Bas. Weer knikte ik. Ik had gewoon geen zin om tegen ze te praten. ‘Nou zegt hij weer niks. Weet je, we kunnen er voor zorgen dat je straks echt geen tong meer hebt.’ Zei weer een ander. ‘Goed idee Michael.’ Zei Bas. Danny kwam achter me staan en duwde de mij van het bankje af. Ik belande op mijn handen en knieŽn op het grindpaadje. Ik probeerde weer overeind te komen maar het lukte niet. Iemand gaf mij een trap in mijn maag, maar ik kon niet zien wie het was. Na nog een paar trappen tegen mijn benen en rug aan te hebben gehad begon er iemand herhaaldelijke klappen in mijn gezicht te slaan. Het deed vreselijk veel zeer, maar ik gaf geen kik. Ik wist nu dat als ik op welke manier dan ook liet blijken dat ik pijn had, de klappen alleen nog maar erger zouden worden. Opeens hoorde ik een hond grommen. Ik hief mijn hoofd op en zag dat het Scotty was. Grommend met blote tanden kwam hij op het groepje om mij heen afgelopen. Hij blafte en paar keer. Ineens rende hij op de jongen af waarvan ik de naam niet wist en beet hem in zijn been. Ik kon het niet laten om even te grijnzen. Maar dat duurde niet lang, omdat er een pijnscheut door mijn gezicht trok. ‘Zorg dat dat rot beest mijn been los laat!’ schreeuwde de jongen. ‘SCOT, AF!’ zei ik. Scotty liet de jongen weer los en ging weer verder met naar hem te grommen. Scotty deed alsof hij de andere jongens ook wou bijten en joeg ze weg. Kreunend kwam ik overeind en ging op het bankje zitten. Ik zag dat mijn handen en knieŽn helemaal open lagen. Met een pijnlijk gezicht keek ik ernaar. Scotty kwam naast mij op het bankje zitten en likte even over mijn wang. Zijn poot legde hij op mijn been en keek me met een trieste blik aan. Ik deed de riem weer aan zijn halsband en trok mijn knieŽn omhoog. En voor de tweede keer die dag liepen er tranen over mijn wangen. Damn wat was ik een mietje. Scotty sprong van het bankje af en rende naar iemand toe. Door mijn tranen kon ik niet zo goed zien wie het was. Pas toen die gene wat dichterbij kwam zag ik dat het Marije was.

Hoofdstuk 12 Marije's POV

Na het boksen besloot ik om nog even naar het park te gaan. Daar liep ik nu dus ook. Opeens kwam er een hond op mij afgerend en sprong tegen mij op. ‘What the- o, hoi Scotty. Wat doe jij hier zo alleen?’ vroeg ik aan de hond. Hij beet in mijn broekspijn en trok me mee. ‘He, laat is los.’ Zei ik. De hond liet los en ik pakte hem bij zijn riem. Hij trok me mee richting een bankje waar Bill zat. Zijn gezicht en handen zaten helemaal onder het bloed. Ik schrok me dood. ‘O my-, BILL!’ riep ik en rende op hem af. ‘Wat is er met je gebeurd? Wie heeft dit bij je gedaan?’ vroeg ik paniekerig aan hem. De tranen liepen over zijn wangen. ‘Kom, dan gaan we naar mijn huis, dat is nu dichter bij. ‘Het luhuk niet ohom ohop te stahan.’ Snikte hij. Voorzichtig trok ik hem overeind en ik legde zijn arm over mijn schouders. ‘Steun maar zo veel als je wilt.’ Zei ik. Langzaam begonnen we te lopen. ‘Kom Scotty.’ Zei ik. Scotty liep aan de andere kant van Bill en bleef braaf naast hem lopen. Na 10 minuten kwamen we aan bij mijn huis. Ik drukte op de deurbel en Martin deed open. ‘Bill, wat is er met jou gebeurd?’ vroeg hij geschokt toen hij ons zag staan. ‘Martin, kan jij hem even naar de woonkamer dragen? Hij wordt nu toch wel een klein beetje zwaar.’ Zei ik lachend. Bij Bill verscheen er ook een grijnsje op zijn gezicht, maar die verdween al snel weer en maakte plaats voor een pijnlijk gezicht. Martin tilde Bill op en bracht hem naar de woonkamer. Scotty liep achter Martin aan en ik sloot de deur achter me. Mijn sporttas gooide ik op de trap en liep naar de keuken, waar ik de verbanddoos uit het keukenkastje haalde. Ik liep nu ook naar de woonkamer en ging naast Bill zitten, die op de bank lag. De verbanddoos legde ik op tafel en maakte hem open. ‘Laat mij maar.’ Zei Martin. Hij begon wat in de verbanddoos te rommelen en haalde er uiteindelijk iets uit om de wonden van Bill schoon te maken. Voorzichtig wreef hij met het watje over de kapotte handen van Bill. Het gezicht van Bill vertrok van de pijn. Ik legde zijn hoofd op mijn schoot. Zachtjes streek ik met mijn hand door zijn haar en over zijn niet opgezwollen wang, om er voor te zorgen dat hij een beetje rustiger zou worden. Na een paar minuutjes was Martin klaar en was de bloedneus van Bill ook gestopt. Hij was weer een beetje overeind komen zitten en leunde een tegen mij aan. ‘Wie heeft dit gedaan?’ vroeg ik aan hem. Hij draaide zijn hoofd de andere kant op, zodat hij mij niet meer aankeek en mompelde: ‘Bas, Danny en nog een paar die ik niet ken.’ Bij het horen van die namen begon het bloed in mijn lichaam te koken, maar ik probeerde het niet aan Bill te laten merken. Hoe konden ze. Waarom gaan ze niet gewoon hun moeder pesten of zo? ‘Waarom hebben ze het gedaan dan?’ ‘Omdat Tom Bas gister had uitgelachen.’ Snikte hij. ‘Hť, het komt allemaal wel weer goed. Geloof me.’ zei ik tegen hem en trok hem bij mij op schoot. Het zag er misschien idioot uit een jongen op schoot die ook nog eens groter is dan mijzelf, maar dat boeide mij niet. Ze moesten gewoon een keertje van Bill afblijven! Ik hield hem stevig vast en gaf hem zacht een kusje op zijn slaap. ‘Ssst… Stil maar.’ Fluisterde ik in zijn oor.

Hoofdstuk 13 Bills POV

Marije nam mij in haar armen en gaf een kusje op mijn slaap. Ik legde mijn hoofd in haar nek en huilde zachtjes bij haar uit. ‘Sorry, dat ik je dag nu zo heb verpest.’ Zei ik door mijn tranen heen. ‘Dat heb je helemaal niet. Dat zou jij ook nooit kunnen doen bij mij. Daar vind ik je veelste lief voor. En je weet dat ik altijd voor je klaar sta en als je dat nog niet wist dan weet je het nu.’ Ik keek haar dankbaar aan. Ze lachte even naar me en veegde mijn tranen weg. ‘Je moet alleen nog wel even naar de dokter gaan.’ Zei ze. Ik knikte en gaf haar een zoen op haar wang. ‘Dank je wel, dat je zo lief voor me bent.’ Zei ik. ‘Graag gedaan hoor. Ik doe het met alle plezier.’ Ik liet me van Marije haar schoot af glijden en ging op de bank liggen. ‘Kom, dan mag je wel even op bed gaan liggen.’ Zei Marije. Ze hielp me met overeind komen en ondersteund door Marije liep ik treetje voor treetje de trap naar boven op. Voorzichtig ging ik op Marije haar bed liggen en probeerde zo te gaan liggen dat ik zo min mogelijk pijn had. Marije legde de dekens over mij heen en ging naast het bed op de grond zitten. Ik liet mijn hand onder het dekbed vandaan komen en probeerde haar hand te pakken, maar ik kon er niet bij. Gelukkig begreep ze wat ik van plan was en pakte mijn hand vast. ‘Het komt allemaal wel weer goed’ zei ze. Ik zuchtte. Ik hoop maar dat het goed komt. Opeens ging er een telefoon af in de kamer. Marije liet mijn hand los en greep naar haar broekzak. Ze haalde haar telefoon eruit en nam op. ‘Hallo.’ Zei ze. (…) ‘Ja, die is hier.’ (…) ’Het is Tom.’ Zei ze. Ik stak mijn hand uit en ze gaf mij de telefoon. ’Hoi Tom.’ Zei ik zacht. (…) ’Zou je alsjeblieft niet zo willen schreeuwen?’ vroeg ik aan hem. (…) ’Nee, niet echt. Zou je even kunnen komen?’ (…) ‘Oke, Tot zo.’ En er werd weer opgehangen. Ik gaf de telefoon weer terug aan Marije en die legde hem op het nachtkastje naast het bed. ‘Mijn moeder was bezorgd, omdat ik mijn telefoon niet bij me had en nu komt Tom hierheen.’ Zei ik. ‘Ik heb het trouwens ook aan mijn moeder verteld dat ik word gepest op school.’ ‘Dat vind ik echt heel erg goed van je.’ Zei ze en pakte mijn hand weer vast. Ze schoof een stoel naast het bed en ging er op zitten. Ik denk dat het nog geen 5 minuten geleden was dat Tom had gebeld of er werd al aangebeld. Ik keek Marije een beetje vaag aan, nou ja dat probeerde ik want door dat opgezwollen oog van mij lukte het niet echt, waarom ze niet opstond en de deur open ging doen. ‘Martin doet wel open.’ Zei ze alleen maar. Ik hoorde een deur open gaan en twee mensen de trap op rennen. De deur van Marije haar kamer werd open gezwaaid en Tom en Mijn moeder kwamen naar binnen gestormd. ‘Bill, WAT IS ER MET JE GEBEURD?’ riep mijn moeder geschrokken. Ze rende op mij af en omhelsde mij. ‘AU! Mam, je doet me zeer.’ Zei ik kreunend. Marije had mijn had los gelaten en nam Tom even mee naar de gang. Ik keek naar mijn moeder ze zat met tranen in haar ogen naar mijn gezicht te staren. ‘Bill, wat is er toch met je gebeurd?’ vroeg ze met een trillerige stem. ‘Mam, niet huilen. Ik ben toch niet dood.’ Zei ik een beetje ongemakkelijk. Ik kon het gewoon niet aanzien dat mijn moeder om mij zat te huilen. ‘Maar wat is er dan met je gebeurd?’ vroeg ze weer. ‘Die jongens waar ik over verteld had vanmiddag, hebben mij in elkaar geslagen.’ ‘ Maar waarom?’ vroeg mijn moeder. ‘Omdat Tom Bad had uitgelachen en omdat ik een makkelijkere prooi ben dan Tom pakken ze mij. En als Scotty ze niet had weggejaagd was het misschien nog erger geweest.’ Mijn moeder sloeg haar hand voor haar mond en keek mij ongelovig aan. ‘Maar waarom ben je dan naar Marije gegaan en niet gewoon naar huis?’ vroeg ze. ‘Nadat Scotty de jongen had weggejaagd was ik op een bankje gaan zitten. Toen kwam Marije langs en heeft mij mee naar haar huis genomen, omdat dat dichter bij was.’ Tom en Marije kwamen weer binnengelopen. Tom zijn ogen spuwde vuur. ‘Alles goed met je?’ vroeg hij. Ik knikte slapjes. ‘Kom, dan gaan we naar de dokter.’ Zei mijn moeder en Tom en Marije hielpen mij uit bed en brachten mij naar de auto van mijn moeder. Ik ging op de achterbank liggen, Tom en mijn moeder stapte ook in en mijn moeder reed weg.

Hoofdstuk 14 Marije's POV

De afgelopen maand was snel gegaan. Jammer genoeg was Bill nog een paar keer de pineut geweest en werd langzaam maar zeker steeds minder vrolijk. Ik had echt met hem te doen. Maar ze pakte hem altijd wanneer Tom of ik niet in de buurt waren. Maar goed, nu zat ik dus op de bank naast mijn vader naar een preek van mijn moeder te luisteren. ‘Marije, ik snap niet dat je je geld alleen maar aan van die lelijke schoenen verspild!’ riep mijn moeder boos. ‘Wat bedoel je met lelijke schoenen?’ vroeg mijn vader. ‘Die All Stars en Vans. Ik vind ze vreselijk en ik vind het niet goed dat ze haar geld daar aan uit geeft.’ Riep ze kwaad. Ik keek naar de mijn schoenen die ik net had gekocht. Het waren zwarte vans met flamingo’s erop. Ik vond ze helemaal niet vreselijk, maar juist hartstikke leuk! Ik keek even naar mijn vader die me een knipoog gaf. ‘Het is toch haar geld en ik vind dat ze zelf moet weten wat ze ermee doet.’ Zei hij rustig. ‘Waarom neem jij het nou altijd op voor dat waardeloze kind!’ krijste mijn moeder. Ik keek haar met een verbaasde blik aan. Ik voelde mijn telefoon trillen in mijn broekzak. Ik haalde hem eruit en opende het smsje dat ik zojuist had gekregen. Waar blijf je? Tom Ik zuchtte even. Het was dus de bedoeling dat ik om half 5 bij hun zou zijn, maar door die preek van mijn moeder was ik nu dus al veelste laat. Ik zit nu naar een preek van mijn moeder te luisteren… Oeh.. Ik ben nutteloos… En nu niet meer xD. Ik kom er zo snel mogelijk aan. Xx Marije. ‘Mam, ik moet weg. Ik had om half 5 bij Tom en Bill afgesproken, want ik zou daar blijven slapen. En het is nu al 5 uur. ‘Ga maar.’ Zei mijn vader. Ik sprong van de bank en gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Dag mam, zei ik. Ik pakte mijn tas op en liep naar buiten richting Tom en Bill. Ik bukte voorover en haalde mijn tandenborstel en tandpasta uit mijn toilettas. ‘Ik ga even mijn tanden poetsen.’ Zei ik tegen Bill. ‘Is goed.’ Ik liep naar de badkamer van Bill en Tom en deed de deur open. Manon stond zich voor de spiegel op te maken. Verbaast keek ik haar aan. ‘En wat kom jij hier nou weer doen?’ vroeg ze arrogant. ‘Mijn tanden poetsen.’ Waarom sta je je om hemelsnaam om half 11 ’s avonds nog op te maken? Vroeg ik. ‘Ja hallo…’ ‘Hoi.’ ‘Domme doos, ik moet er wel een beetje goed uitzien als ik aan het slapen ben. Anders zit Tom tegen een lelijk wijf aan te kijken!’ Ik draaide met mijn ogen. ‘Lelijk zal je toch altijd blijven, of je nou make-up op hebt of niet.’ Zei ik. Ik spoot een laag tandpasta op mijn tandenborstel en stopte hem in mijn mond. Manon zat me aan te kijken alsof je tanden poetsen een nieuw wereld wonder was. ‘Wat nou?’ vroeg ik. ‘Niks.’ Ze richtte zich weer op haat spiegelbeeld en poederde haar gezicht nog meer onder dan het als was. Bill kwam ook de badkamer ingelopen en kwam naast mij op de rand van het bad zitten. Opeens begon Manon keihard te lachen. ‘Wat heb jij nou weer?’ vroeg Bill. ‘Dat haar van jou!’ gierde ze. Ik keek verbaast naar het haar van Bill. Het was nog nat en hing een beetje door de war langs zijn gezicht. ‘Wat is er mis met zijn haar?’ vroeg ik. ‘Ja, wat is er mis met mijn haar?’ vroeg Bill nu ook. ‘Het ziet er echt niet uit!’ gierde ze. ‘Alsof jou haar altijd zo lekker zit.’ Zei Bill. Hij rolde met zijn ogen en ging weer staan. Ik liep achter Bill aan naar zijn kamer. In de gang kwamen we Tom tegen. ‘Weten jullie waar Manon is?’ vroeg hij geÔrriteerd. ‘Badkamer.’ Zeiden Bill en ik tegelijk. ‘Ze staat zich toch niet weer op te maken hť?’ vroeg hij. Allebei knikte we onze hoofd en liepen de kamer van Bill in. We deden de deur dicht en hielden onze oor er tegen, in de hoop dat we nu iets leuks te horen kregen. We hoorden Tom door de gang lopen en de deur van de badkamer open doen. ‘Waarom sta je je nou weer op te maken?’ vroeg hij. ‘ Je wilt toch niet dat je zo tegen een lelijk wijf ligt aan te kijken als ik aan het slapen ben?’ ‘Dat boeit me niet, ik slaap toch met mijn ogen dicht. Ik maak me alleen zorgen om morgenochtend als ik wakker word en ik me doodschrik, omdat ik dan denk dat er een monster naar me ligt. En dat ik dan alleen omdat je make-up dan is uitgelopen.’ Zei Tom. ‘Oeh... slechte zet.’ Mompelde ik. ‘Een monster?! Vind jij mij een monster?’ riep Manon hysterisch. ‘Nee, maar ik bedoel dat je je nu niet hoeft op te gaan zitten maken.’ Zei Tom. ‘Oooo… ik dacht al. Ik ben veelste knap om een monster te zijn.’ ‘Haha!’ Bill en ik schoten in de lach en rolde over de grond van het lachen. Toen we iemand de gang in hoorde lopen haalde Bill snel het spel Monopoly uit zijn kast en legde hem op de grond neer. Snel verdeelde hij het geld en deden we net of we heel druk aan het spelen waren toen Tom en Manon de kamer in kwamen gelopen. ‘Kanskaart.’ Bill pakte een kanskaart en las hem hardop voor. ‘Van al dat frisdrank moet je nu wel erg nodig naar de wc. Plaspauze en sla daarom een beurt over.’ Zuchtend gaf Bill de dobbelstenen aan mij. ‘Waarom moesten jullie net zo lachen?’ vroeg Tom. ‘O, ik was een beetje lomp bezig.’ Zei ik. Ik keek Bill even aan en gelijk rolde hij weer over de grond van het lachen. ‘Jij bent toch altijd lomp bezig?’ vroeg Manon arrogant. ‘ha- ha- ha, erg grappig.’ Zei ik droog. Tom en Manon verdwenen weer uit de kamer. Bill en ik besloten om het spel maar gewoon af te spelen, omdat we nu toch bezig waren. Na ongeveer 20 minuten te hebben gespeeld was mijn geld op en had Bill nog een hele stapel over. ‘GEWONNEN!’ riep hij triomfantelijk en maakte een overwinningsdansje midden in de kamer. Lachend kroop ik in Bill zijn bed en wikkelde alle dekens om me heen. ‘Dus mevrouw pikt zomaar mijn bed in.’ Zei hij sarcastisch. ‘Dus meneer pikt zomaar mijn monopolygeld in.’ Zei ik even sarcastisch terug. Ik sloeg de deken open en Bill kwam naast me liggen. ‘Sorry hoor, maar ik kan er ook niks aan doen dat ik de monopolykoning ben.’ Zei hij. ‘Zo, daar moet je blij mee wezen.’ Hij knikte grijnzend zijn hoofd. Hij kwam tegen mij aanliggen en sloeg zijn arm om mij heen. Ik ging met mijn rug tegen hem aanliggen en sloot mijn ogen. Ineens begon Bill mij heel erg te kietelen. Ik schoot overeind en probeerde uit de kietelgreep van Bill te komen. ‘Nee, nee, nee, STOP! PLEASE! Alsjeblieft stop! Nee niet doen! AAA!’ gilde ik. Ik kronkelde mezelf in allerlei richtingen, in de hoop dat Bill van mij af zou gaan. Maar hij had zijn benen stevig om mijn heupen geklemd, waardoor het onmogelijk was om aan zijn kieteldood te ontsnappen. Opeens kwam Tom de kamer in gerend en deed gezellig met Bill mee. Ik gilde het uit. Manon stond in de deuropening naar ons te kijken. Ze had een vreselijk roze zijde nachthemdje aan met allemaal tierelantijntjes eraan. ‘Tom, kom je weer? Ik heb het zo koud zonder jou naast me.’ zeurde ze. ‘Dan kruip je maar wat meer onder de dekens.’ Zei Tom terug en ging met Bill weer verder om mij te “vermoorden”. ‘ Tohom, kom nou.’ Zeurde Manon en trok aan zijn arm. ‘Ik word helemaal panisch van dat mens.’ Mompelde Tom tegen Bill en mij. Hij liep weer de kamer uit en Bill die ging weer van mij af. ‘Mislukte barbiepop.’ mompelde hij.

Hoofdstuk 15 Bills POV

Ik ging weer naast Marije liggen en staarde naar het plafon. Ineens duwde Marije mij van het bed af. ‘Waar was dat nou weer voor nodig?’ vroeg ik verbaast. ‘Je neemt te veel plek in beslag.’ Zei ze lachend. ‘En dan moet je mij gelijk uit bed duwen?’ vroeg ik. Ze knikte met een schijnheilige grijns op haar gezicht. Als ik weer overeind probeer te komen duwt Marije mij weer tegen de grond. Grijnzend kijkt ze mij aan. ‘Ik vind jou niet lief, dat ik niet meer in bed mag liggen.’ Zeg ik zielig en trek een pruillip. ‘Ach, is Bill nu zielig?’ vraagt ze. ‘Ja.’ Zeg ik zielig terug. Ze steekt haar hand uit om mij weer overeind te trekken. Ik pak haar hand vast en trek er aan, waardoor ze nu boven op mij op de grond ligt. Een moment kijken we elkaar aan. Onze lippen komen dichter bij elkaar en net als ze elkaar bijna raken schieten we allebei in de lach. ‘Waar zijn we ook echt mee bezig?’ vraagt ze lachend. Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb geen idee, maar mag ik er Please weer bij komen liggen? Die vloer is echt waardeloos.’ Zeg ik lachend terug. ‘Ja hoor.’ We komen weer overeind en gaan weer in mijn bed liggen. Marije kruipt weer tegen mij aan. Ik voel aan ademhaling tegen mijn borst aankomen. Zacht geef ik haar een kusje in haar kruin. Ik snuif even de geur van haar haar op. ‘Zonnebloem.’ Denk ik in mezelf. Ik trek het dekbed over ons heen. Ik sluit mijn armen om Marije en ga nog wat dichter tegen haar aanliggen. Bijna, bijna hadden we gezoend. Misschien was de kans dat zij ook op mij was dan toch geen 0,0000001%. Ik hoopte het maar, want ik merkte dat ik steeds verliefder en verliefder op haar begon te worden. Ik zuchtte even. ‘Is er wat?’ vroeg Marije. ‘Nee…’ mompelde ik terug. ‘Oke, maar ik ga nu slapen. Ben vreselijk moe.’ Zei ze en geeuwde even. ‘Is goed.’ Na een tijdje is ze in slaap gevallen. Voorzichtig maak ik me van Marije los en stap uit bed. Ik had het warm en kon met geen mogelijkheid in slaap komen. Ik liep naar het raam en maakte hem open. Ik liep weer terug naar het bed en ging ervoor op de grond zitten. Ik legde mijn armen op het matras en keek naar Marije. Hoe ze lag te slapen. Ze lager zo vredig bij. Af en toe verschoof ze een beetje. Ik ging een beetje overeind zitten en drukte voorzichtig een kusje op haar mond. Zacht veegde ik een paar lokken uit haar gezicht. Ik ging weer zitten hoe ik net zat en keek glimlachend naar het meisje dat in mijn bed lag. Opeens ging zachtjes mijn kamerdeur open en verscheen Tom in de deur opening. Hij kijkt mij vragend aan. ‘Wat ben jij nou weer aan het doen?’ vroeg hij zacht. Ik haalde mijn schouders op. ‘Jij?’ vroeg ik. ‘Ik kon niet slapen en ik hoorde bij jou een raam open gaan, dus ik dacht dat jij ook nog wel wakker zou zijn.’ Hij sloot de deur en kwam naast me op de grond zitten. ‘Je bent op haar hŤ?’ vroeg hij na een tijdje. Ik was blij dat het donker was en dat je niet kon zien hoe erg mijn gezicht in een tomaat was veranderd. ‘Ja.’ Piepte ik. Ook al kon ik het nu niet zien, maar ik wist gewoon zeker dat Tom mij nu grijnzend zat aan te kijken. ‘Het komt wel.’ Zei hij. ‘Tom…’ zei ik. ‘Ja.’ ‘Zou je het alsjeblieft tegen niemand willen zeggen?’ vroeg ik onzeker. ‘Tuurlijk zeg ik het tegen niemand.’ Zei hij. ‘Dank je.’ ‘Maar ik ga weer terug naar mijn eigen kamer.’ Zei hij. ‘Manon zal het wel koud gekregen hebben zonder je.’ Zei ik lachend. ‘Ha- ha- ha, erg leuk. Ik word gewoon een beetje zenuwachtig van haar. Ze zit me de hele tijd dingen te bevelen en daar kan ik niet tegen.’ Zei hij. Hij liep mijn kamer uit en sloot weer de deur. Ik legde mijn hoofd op mijn armen en viel in slaap. Nog steeds zittend naast het bed.

Hoofdstuk 16 Marije's POV

Als ik ’s ochtends mijn ogen open doe zie ik Bill naast het bed zitten. Hij slaapt. Wat doet hij daar nu weer? Hij was gister toch gewoon weer in bed komen liggen. Er werd zachtjes op de kamerdeur geklopt en Tom stak zijn hoofd om de deur. ‘Mag ik binnenkomen?’ vroeg hij. ‘Ja hoor.’ Gaapte ik. ‘Zit hij daar nog steeds?’ zei Tom lachend terwijl hij naar Bill wees. Ik keek hem even met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Hoe bedoel je nog steeds? Tom kwam naast mij op bed zitten en legde de deken over zijn benen. ‘Ik kon gister niet slapen en toen was ik even met Bill gaan praten, want die sliep ook nog niet.’ Zei hij en rekte zich net als ik ook uit. ‘O, daar heb ik niks meer van meegekregen.’ Zei ik. ‘Nee, dat klopt, want jij sliep al.’ Grijnsde Tom en hij gaf met zijn wijsvinger een tikje op mijn neus. Opeens werd ik vast gegrepen bij mijn enkel. ‘Hť!’ zei ik. Ik keek even naar Tom, maar hij had zijn handen boven het dekbed liggen. Ik keek naar Bill en zag dat zijn arm onder het dekbed uitkwam. ‘Het leeft!’ zei ik. Er verscheen een grijns bij Bill op zijn gezicht. Tom ging naar voor zitten en prikte met zijn vinger in Bill zijn wang. Hij trok een gezicht alsof hij in iets aan het prikken was waarvan hij geen idee had wat het was. Ik begon ook ik zijn wang te prikken. Bill bewoog zijn hoofd en beet zachtjes in mijn wijsvinger. ‘Hij heeft je beet.’ Zei Tom. ‘Goed opgemerkt Tom.’ Zei ik serieus. Bill deed zijn ogen open en ging staan. Hij kwam aan de andere kant van mij zitten en legde net als Tom het dekbed over zijn benen. Mijn wijsvinger zat nog steeds vast in de mond van Bill. ‘Is het lekker?’ vroeg ik. Bill schudde zijn hoofd. ‘Waarom bijt je er dan op?’ Hij probeerde iets te zeggen, alleen kon ik er niks van verstaan. ‘Wat zeg je schat?’ zei ik lachend. ‘Hij zegt dat het toch wel iets heeft dat lekker is.’ Vertaalde Tom. ‘O, nou fijn om te weten dat mijn wijsvinger lekker smaakt.’ Manon kwam nu ook de kamer in gehuppeld en ging gelijk op Tom zijn schoot zitten. Ze sloeg haar armen om zijn nek en probeerde hem te zoenen. Tom daarin tegen draaide zijn hoofd weg en plukte Manon zorgvuldig van zich af. ‘Is er wat?’ vroeg Manon verbaast. ‘Nee, ik heb er nu alleen niet zo een zin in.’ Zei hij. Manon keek naar Bill en mij. ‘Waarom zit jij nou weer aan haar wijsvinger te sabbelen?’ vroeg ze arrogant aan Bill. Tom draaide even met zijn ogen. Je kon echt zien dat hij genoeg van haar begon te krijgen en zwaar geÔrriteerd was geraakt. ‘Hij sabbelt niet aan mijn vinger hij bijt erop.’ Zei ik. ‘Dat is toch hetzelfde.’ Zei ze. Manon deed weer een poging om Tom zijn aandacht te krijgen, alleen ging het niet hoe zij had geplant. ‘Manon, ik heb er nu even geen zin in. Wat snap je daar niet aan?’ vroeg Tom boos. Ondertussen liet Bill mijn vinger los. Ik veegde hem af aan het dekbed en trok het dekbed wat verder over mij heen. ‘Wat ik daar niet aan snap? Nou waarom je geen zin hebt.’ Riep ze hysterisch. Tom draaide ze rug naar haar toe en keek mij en Bill hopeloos aan. Hij wist het blijkbaar ook niet meer. Dat kwam denk ik omdat hij Bill het altijd uit liet maken voor hem, omdat hij dat niet durfde. ‘Het komt allemaal door jullie!’ riep ze en wees naar mij een Bill. ‘Slet! Klootzak!’ riep ze. Tom draaide zich met een ruk om. ‘Jij hebt het recht niet om hun uit te schelden, want daar hebben zij niks mee te maken! Je hebt het allemaal zelf gedaan! HET IS UIT MANON!’ riep Tom kwaad en Trok Manon van het bed af en de kamer uit. Bill en ik stonden op en liepen naar de kamer van Tom. Manon zat huilend op de grond en Tom was bezig al de kleding van Manon, die in zijn kast lag, in een tas te proppen. Toen hij klaar was gooide hij de tas over zijn schouders en sleurde Manon mee de trap af. Bill en ik liepen er achter aan. Tom deed de voordeur open en gooide de tas naar buiten en duwde Manon erachteraan. ‘TOT ZIENS!’ riep hij nog en sloeg de deur achter zich dicht. Hij draaide zich weer om en zei: ‘Dat had ik dus al veel eerder moeten doen.’ Hij liep weer naar boven en liep de badkamer in. Niet lang daarna hoorde we de douche aangaan en Tom die een liedje aan het zingen was. ‘The Glamorous, The Glamorous, Glamorous, By The Glamorous.’ Ik moest er toch wel een beetje om lachen. Eerst maakt hij het uit met Manon, gooit haar bijna letterlijk het huis uit en gaat dan vrolijk een liedje zingen onder de douche. Bill en ik liepen ook weer naar boven en lieten ons op zijn bed neervallen. Bill zette zijn tv aan en ging opzoek naar een leuk tv-programma. Ik rilde even, het was best koud hier in de kamer. ‘Heb je het koud?’ vroeg Bill. ‘Ja, een beetje wel.’ Zei ik. Bill trok mij naar zich toe en trok mij bij hem op schoot. Hij sloeg de dekens om ons heen en trok mij nog wat dichter tegen zich aan. Ik trok mijn benen op en legde mijn hoofd tegen zijn borst aan. De moeder van Bill en Tom kwam de kamer van Bill in gelopen met een stapel was en begroete ons. Ze liep naar Bill zijn kast en legde de schone was erin. ‘Wat was dat net voor een geschreeuw?’ vroeg ze. ‘Dat moet je maar aan Tom vragen.’ zei Bill. ‘O. Moet ik jullie een ontbijtje brengen?’ vroeg ze vriendelijk. We knikten allebei uitbundig. Ze liep weer de kamer uit en 5 minuten later kwam ze weer terug met een overvol dienblad vol met lekkere dingen.

Hoofdstuk 17 Bills POV

Mijn moeder komt weer de kamer ingelopen en geeft ons een dienblad vol met lekkere dingen. Ze zet het naast ons neer en loopt weer mijn kamer uit. Marije gaat van mijn schoot af en komt naast mij zitten. Marije heeft het dienblad gepakt en tussen ons ingelegd. Ik keek even wat er allemaal te eten viel. Uiteindelijk pakte ik een broodje met hagelslag. ‘Jij kunt ook echt niet normaal een broodje eten hŤ. De hagelslag zit overal.’ Lachte Marije. Voorzichtig veegde ze de hagelslagjes van mijn wang en onder mijn onderlip weg. Ik nam weer een hap van mijn broodje en weer zat mijn hele smoel onder met hagelslag. Marije schudde lachend haar hoofd en nam een hap van haar cracker. Tom kwam ook de kamer binnen gelopen en liet zich voor ons op mijn bed neer vallen. ‘Wat heb je een mooie tulband op je hoofd.’ Zei Marije tegen Tom. ‘Ik heb net mijn haar gewassen en dan het ik altijd een handdoek om mijn hoofd heen zitten.’ Zei Tom beledigend. ‘Sorry hoor, het was maar een grapje.’ Zei ze. Tom keek haar geniepig aan en sprong toen ineens op haar af. Marije gilde even en sprong toen van het bed af. Ze werd achtervolgd door Tom, die haar bij haar middel greep en op de grond duwde. Hij ging boven op haar liggen en drukte haar armen tegen de grond. ‘Je weet dat als ik nu mijn knie omhoog doe dat je dan heel veel pijn hebt hŤ?’ zei ze. ‘Ja, dat weet ik, maar jij bent vast niet zo gemeen om dat te doen.’ zei Tom zelfverzekerd. Wacht maar, dat hij dus mooi mis. Dacht ik in mezelf. ‘AAAAAA!’ schreeuwde hij. Hij liet Marije los en rolde over de grond grijpend naar zijn kruis. Marije was opgestaan en naar hem toe gelopen. Ze knielde naast hem neer. ‘Sorry schat, maar je had er om gevraagd.’ Zei ze lachend en gaf hem een zoen op zijn voorhoofd. Ze stond weer op en kwam weer naar mij toe gelopen. ‘Volgens mij heeft je boertje een beetje pijn.’ zei ze. ‘Ik denk het ook.’ Zei ik. Ik hielde de dekens open en Marije kwam weer naast me zitten. Ze legde haar hoofd op mijn schoot en sloot langzaam haar ogen. Tom daar in tegen lag nog steeds kreunend over de grond te rollen. Ze opende haar ogen weer en keek naar Tom. ‘Mietje, zo hard was het nou ook weer niet.’ Grinnikte ze. Ze draaide haar hoofd weer en keek mij aan. Zachtjes streelde ik met mijn vingers over haar gezicht. Genietend sloot ze weer haar ogen. Ik liet mijn wijfsvinger over haar neusbrug glijden en gelijk daarna over haar lippen. Ze opende haar mond en beet zacht op mijn vinger en liet toen weer los. ‘Jij beet net ook op mijn vinger.’ lachte ze. Tom was er ook weer naast komen zitten en had het dienblad met ons ontbijt erop veroverd. ‘Bill, wat heb je daar op je arm zitten?’ vroeg hij met een volle mond. Ik keek hem niet begrijpend aan. ‘Daar…’ zei hij en wees het aan op zijn eigen arm. Ik keek op mijn arm en zag de sneeŽn staan, die ik een paar dagen geleden had gemaakt met mijn schaar. Het was op school in de pauze. Ze hadden mij weer eens vreselijk afgetuigd en mij daarna opgesloten in de kleedkamers van de gymzaal. Ik had het toen zo vreselijk gehad dat ik mijn beide armen had open gesneden. Ik was ze gewoon helemaal vergeten, omdat ik het zo gezellig had gehad met Marije en Tom. Maar dat zal nu wel voorbij zijn. Ik had de belofte die ik met Marije had gemaakt gebroken. ‘Kut…’ Mompelde ik. Marije ging rechtop zitten en keek naar mijn armen. ‘Verdomme, Bill! Je had het mij beloofd!’ schreeuwde ze. Je zag dat de tranen in haar ogen op begonnen te komen. Het was al heel lang geleden dat ik Marije had zien huilen en het gebeurde alleen maar als ze iets echt erg vond. Ze stapte van het bed af en ging tegen de muur, die tegenover het bed stond, staan. ‘Je had het beloofd.’ snikte ze. Ze gleed langs de muur naar beneden. Tom ging van het bed af en knielde voor haar neer. Hij legde zijn hand op haar schouder en fluisterde iets wat ik niet kon verstaan. Ik zat versteend op het bed en staarde naar Marije. Hoe had ik nou ook zo stom kunnen zijn?

Hoofdstuk 18 Marije's POV

Ik zakte langs de muur naar beneden. Ik sloeg mijn armen om mijn opgetrokken benen en legden mijn hoofd tegen mijn knieŽn aan. Ik huilde. De laatste keer was lang geleden, ik wist zelfs niet eens meer waarvoor. Hoe kon hij dat nou doen? Hij had het toch beloofd? Er werd een had op mijn schouder gelegd. Langzaam tilde ik mijn hoofd op en zag dat Tom geknield voor me zat. ‘Wat is er nou?’ vroeg hij zacht. Ik staarde naar Bill, hij zat versteend op zijn bed en keek wazig voor zich uit. Ik vond het eigenlijk ook wel heel zielig voor hem, dat hij zich zo ongelukkig voelde. Maar ondanks alles hield ik toch heel erg van hem en dat kon niks op deze wereld meer veranderen. Ik veegde mijn tranen weg. Misschien had ik niet zo moeten reageren. Bill was hier de gene die het niet meer zag zitten en niet ik. Ik had geen enkele reden om te gaan huilen. Tom keek me nog steeds vragend aan. ‘Vraag dat maar een Bill.’ Zei ik. Ik denk dat het beter is als Bill zelf aan Tom verteld, dan dat hij het van mij moet horen. Tom hielp mij overeind en draaide zich om naar Bill. Ik liep naar Bill toen en pakte zijn hand vast. ‘Sorry.’ Zei ik en drukte een kusje op zijn vingers. ‘Bill, wat is er aan de hand?’ vroeg Tom. Hij liep naar ons toe en ging naast Bill op het bed zitten. ‘Bill…’ zei hij. Hij legde zijn hand op zijn schouder en draaide Bill naar hem toe. Bill opende zijn mond, alleen kwam er geen geluid uit. Hij sloot hem weer, maar direct daarna opende hij hem weer. ‘Ik- ik snij mezelf.’ Zei hij zacht. ‘WAT?!’ riep Tom. ‘Ik snij mezelf.’ Zei Bill weer. Hij kneep zacht in mijn hand. Je kon aan hem zien aan hoe hij erbij zat en zich verwoog, dat hij het moeilijk vond om dit tegen zijn tweelingbroer te vertellen. ‘Waarom?’ riep Tom. ‘Ik kan het niet meer aan!’ schreeuwde Bill. Hij sprong van het bed af en rende zijn kamer uit. We hoorden hem van de trap af rennen en de voordeur dicht slaan. Tom en ik renden ook de kamer uit. Tom trok nog snel een broek en een trui aan, aangezien hij alleen nog maar ik een bokser aan had, en rende achter mij aan naar buiten. Als we een tijdje gerend hebben word ik tot stilstand gebracht door mijn bevroren lichaam. Het is ook niet slim om alleen in een T-shirt van Tom, een kort broekje en een paar sokken midden in februari de straat op te gaan lopen. Mijn gevoel in mijn handen en voeten begon ik langzaam kwijt te raken. Tom stopte en pakte mijn hand vast. ‘Nog heel even vol houden.’ Zei hij en trok mij weer mee. In het park aangekomen zien we Bill ergens achter een boom zitten. We rennen naar hem toe. Hij zit in elkaar gedoken tegen de stam aan en probeert zich te verschuilen achter een dikke boomwortel. Hij bibbert en zijn lippen zijn blauw geworden van de kou. ‘Bill, wat is er toch allemaal met je aan de hand?’ vraagt Tom bezorgd. Hij probeerde iets te zeggen, maar doordat hij zo vreselijk aan het klappertanden is komt er geen woord uit zijn mond. Tom hijst hem overeind. ‘Kom, dan gaan we eerst naar huis. Het is een beetje te koud om alleen in een joggingbroek over straat te gaan.’ Ik pak voorzichtig Bill zijn hand vast en Tom slaat zijn arm over zijn schouders. Langzaam lopen we weer terug naar het huis van Bill en Tom. Tom maakt de voordeur open en neemt ons mee naar binnen. We zetten Bill op de bank neer. Tom en ik rennen naar boven en pakken alle dekens die we kunnen vinden en een warme trui voor Bill. We lopen weer naar beneden en wikkelen Bill in de dekens. Ik loop naar hun keuken en maak een kop met thee klaar. Op de keuken tafel zie ik een briefje liggen. Ik pak het en neem het samen met de thee weer mee naar de huiskamer. Ik schenk voor ons allemaal een beker thee in en geef Bill en Tom er alle twee een. Ik kruip naast Bill en Tom tussen de dekens en geef het briefje, dat ik net op de keukentafel had gevonden aan Tom.

Hoofdstuk 19 Bill's POV

Marije gaf een briefje aan Tom. ‘Wat staat er in?’ vroeg ik. ‘O, dat Mama ineens toch moest gaan werken vandaag.’ Zei Tom. ‘O…’ zei ik. Ik kroop nog wat meer in de berg met dekens die om ons heen lagen en nam een slokje van de thee die Marije net had gemaakt. ‘Vertel nou eens waarom je jezelf snijdt.’ Zei Tom. Hij zette zijn thee op het tafeltje voor de bank neer. Ik zette mijn beker er naast. Ik ging weer recht zitten en begon met vertellen. Alles wat me dwars zat kwam er in een keer uit. Ik voelde me opgelucht, maar ik wist dat als er ook maar een dingetje verkeerd zou gaan dat ik dan weer helemaal in zou storten. Tom sloeg zijn armen om mij heen en trok mij tegen zich aan. Tom was een macho, maar hij kon ook gevoelig en medelevend zijn. Laten zien dat hij wou dat het weer goed met je zou komen. Ik was blij dat hij mijn grote broer was. Hij was er voor je als je hem nodig had. Ik zou hem voor geen goud willen ruilen. Naast me stond Marije op en zei dat ze zich even ging douchen en aankleden. Ze gaf me een kus op mijn wang en liep de trap naar boven op. Tom liet mij weer los en sloeg de dekens nog wat meer over ons heen. ‘Gaat alles weer een beetje?’ vroeg hij. Ik knikte: ‘Ja, het gaat weer.’ Ik stond nog geen 3 tellen bij mijn locker of Bas en zijn aanhangsel hadden alweer een groep om mij heen gevormd. Shit, ze hadden natuurlijk gewacht tot Tom weg was en Marije was er nog niet. ‘Leuk weekend gehad?’ vroeg Bas. ‘Ja, het was geweldig.’ zei ik. ‘Was het logeerpartijtje met Marije ook leuk?’ vroeg hij. ‘Ja, het was heel gezellig, wil je de volgende keer ook komen?’ vroeg iemand die buiten de groep stond. 8 paar ogen, inclusief die van mij, draaide zich om. Marije wurmde zich tussen de groep door en kwam naast mij staan. Ze keek Bas uitdagend aan. ‘Maar natuurlijk wil ik komen schatje.’ Zei Bas en hij sloeg zijn arm om Marije heen. 'Klootzak, blijf van haar af!' Dacht ik in mezelf. ‘Laat je me dan ook gelijk zien wat je allemaal in huis hebt?’ grijnsde hij. ‘Ja hoor lieverd. Maar waarom dan pas en niet nu gelijk?’ vroeg ze met een zwoele stem. Oke, laat maar. Ze was iets van plan. Alleen had ik geen idee wat. Een paar jongens begonnen te joelen. Bas wou haar zoenen, maar ze legde haar vingers op zijn lippen. ‘Niet hier.’ Fluisterde ze. Ze trok Bas mee de wc’s in. Ruw drukte hij Marije tegen de muur. Hij liet zijn handen naar haar kont glijden en pakte Marije vol op haar mond. Ik wou er niet naar kijken. Ik kon het niet aanzien dat ze met een andere jongen aan het zoenen was. ‘Wat is er?’ hoorde ik naast me. Ik zag Tom staan en wees naar de wc’s. Zijn mond hing open van verbazing toen hij het zag. ‘Waarom doet ze dat?’ vroeg hij verbaast. ‘Ze is wat van plan denk ik.’ zei ik. Op dat moment hoorde ik een harde knal. Ik keek de wc’s in en zag Bas op de grond liggen. Marije sloeg hem in zijn gezicht en Bas zijn neus begon te bloedde. Ze sloeg tegen de onderkant van Bas zijn kin. Ze spoelde haar mond en kwam weer op ons afgelopen. ‘Gatver! Dat doe ik dus echt nooit meer!’ zei ze en maakte een soort kotsbeweging. ‘Het is dat ik het voor jou deed zodat ik hem hard op zijn bek kon slaan, maar dit was de eerste en laatste keer dat ik dat zo gedaan heb.’ Dat ze zoiets serieus voor mij doet. Met Bas zoenen, zodat ze hem op zijn bek kon slaan. Het was misschien niet waarop ik gehoopt had, maar hť… Bas lag bewusteloos op de grond in de wc’s. Op dit moment kon het gewoon niet beter. Het groepje van Bas kwam aangelopen en liepen nietsvermoedend de wc’s in. Bij het horen van de jongens die zich kapot schrokken om wat ze zagen moest ik lachen. Lachend pakte ik mijn gymspullen uit mijn locker en liep samen met Marije en Tom naar de gymzaal.

Hoofdstuk 20 Marije's POV

'Iedereen even aan de kant gaan zitten graag.’ Riep Meneer Stern. We liepen naar de bankjes, die tegen de muren van de gymzaal stonden, en gingen er op zitten. ‘Wat zijn jullie met weinig vandaag.’ Zei meneer Stern. ‘Vind je het gek als Bas en aanhangsel er niet zijn.’ Fluisterde Tom. Op dat moment kan Bas met aanhangsel de gymzaal ingelopen. Meneer Stern draaide zich om. ‘Bas wat is er met jou gebeurd?’ vroeg hij. Bas keek naar mij. Ik keek hem met een waarschuwende blik aan. Bas draaide zijn hoofd weer naar de leraar en zei: ‘Ik heb gevochten.’ ‘Met wie?’ vroeg meneer Stern. ‘Weet ik niet meer meneer. Het ging allemaal zo snel.’ Kijk, doet hij toch nog eens wat hem word gevraagd. ‘Ga maar op de bank zitten. Ik denk dat het verstandiger is dat jij vandaag even niet mee doet. En de rest gaat zich heel snel omkleden, want ik wil beginnen.’ Commandeerde meneer Stern. De jongens liepen naar de kleedkamer. Ondertussen was meneer Stern begonnen met het oplezen van de namen. Toen hij klaar was kwamen de jongens weer de gymzaal binnen gelopen. ‘Oke, 4 minuten inlopen!’ riep meneer Stern. Iedereen stond op en begon met rondjes rennen. ‘Marije, dribbelen!’ riep meneer Stern. Er stonden 3 mensen om mij heen en ik kon nergens naartoe. Hoe zou ik dan in hemelsnaam kunnen dribbelen? ‘Dat gaat toch niet!’ riep ik naar hem. Ik keek om me heen om te kijken of er iemand van mijn team vrij stond. Bob stond vreselijk met zijn armen heen en weer te zwaaien. Ik gooide de bal tussen de benen van een enorme huppel door, naar Bob. Hij ving de bal en gooide hem in de basket. Meneer Stern blies op zijn fluitje en kwam met de mededeling dat de gymles voorbij was. Iedereen liep naar de karntonnendoos waar alle “kostbare” spullen inzaten. Ik viste mij telefoon eruit en liep door de jongenskleedkamer de trap op naar de meisjes kleedkamer. Als ik daar aankom staat de hele huppelkutfamilie in hun bh te dansen op de muziek, die uit de boxjes van een mp3-speler komen. Ik draai met mijn ogen en begin mezelf om te kleden. Er word op de deur gebonkt. ‘Meiden, zet die muziek uit!’ hoor ik meneer Stern roepen vanaf de andere kant van de deur. Peggy zet de muziek uit en gelijk stopt iedereen met dansen. ‘Heeft iemand nog wat meegemaakt van het weekend?’ vroeg Deborah. ‘IK heb het uitgemaakt met Tom.’ Zei Manon. ‘Waarom?’ vroeg Kelly. ‘Ik was hem zat.’ Zei ze met een zelfvoldane glimlach op haar gezicht. Ik proestte het uit. ‘Haha!’ ‘Wat?’ vroeg Manon arrogant. ‘Hij heeft het met jou uitgemaakt. En hard ook. Hij heeft je letterlijk zijn huis uitgegooid!’ lachte ik. ‘Helemaal niet.’ ‘Helemaal wel. Ik zat ernaast. Weet je nog?’ zei ik. Je zag aan Manon haar gezicht dat ze niet meer wist wat ze moest zeggen. Ik propte mijn gymspullen in mijn gymtas en liep lachend de kleedkamer uit. Ik liep de trap af en wachtte totdat Bill en Tom ook hun kleedkamer uitkwamen.

Hoofdstuk 21 Bills POV

Ik sjokte achter de andere jongens aan de kleedkamer in. Als ik eindelijk weer al mijn kleding bij elkaar heb gevonden, omdat ze zoals altijd overal en nergens heen zijn gegooid, begin ik mezelf om te kleden. Uit mijn ooghoeken zie ik dat bas ook de kleedkamer in komt gelopen en naast Danny gaat zitten. ‘Wat hoorde ik nou? Heb jij met Marije gezoend?’ vroeg Marco. Bas haalde zijn schouders op. ‘Ach ja, ik verveelde me een beetje.’ Zei hij en liet zijn schouders weer zakken. ‘Zak.’ Mompelde ik. ‘Zoent ze lekker?’ vroeg Marco. ‘Laten we zeggen dat het niet verkeerd was.’ Zei hij grijnzend. ‘Je hebt natuurlijk alleen maar gekeken naar haar tieten zitten kijken.’ Lachte Bob. ‘Hoe kan dat nou weer als ik mijn tong in haar bek heb zitten?’ vroeg Bas. Ik draaide mij naar Tom, die net zijn shirt over zijn hoofd had getrokken en nu met zijn dreads aan het knoeien was, en maakte een kotsgebaar. Tom moest lachen. Bas stond op. ‘Ben je niet zo lekker Bill of ben je gewoon jaloers, omdat ik met Marije heb gebekt en jij niet?’ vroeg Bas lachend. ‘O nee… laat maar, jij bent een homo, dus jij valt niet op meisjes.’ Nu was ik het dus echt zat! Ik maakte mijn hand tot een vuist en liet een afdruk achter in Bas zijn gezicht. Snel pakte ik mijn spullen en rende met Tom achter mij aan de kleedkamer uit. Marije stond bij de trap op ons te wachten. Ik rende naar haar toe en trok haar meer de school uit, via een nooduitgang die onder de trap was. ‘Bill, wat is er? Waarom rennen we?’ vroeg Marije. Ik rende diep het bos in dat aan onze school grensde. Achter ons hoorde ik dat het groepje van Bas achter ons aan kwam. Ik rende een bospaadje op en verstopte mij achter een omgevallen Boom. ‘Bill, wat is er nou?’ vroeg Marije weer. ‘Ik heb Bas in zijn gezicht geslagen.’ Hijgende ik van het rennen. Tom kwam er ook naast zitten en had een grijns op zijn gezicht. ‘Je had dat gezicht van Bas moeten zien.’ Lachte hij. Ineens werd ik vanachter bij mijn keel gegrepen en over de omgevallen boom heen getrokken. Ik zag bas en Danny voor me staan. Ik wou opstaan, maar Bas trapte mij weer omver. Ik draaide mijn hoofd, om te kijken waar Marije en Tom waren. Tom werd door 3 jongens vast gehouden en verzette zich hevig. Ik zag dat Bob en Marco Marije overeind trokken en haar mee trokken weg van de groep. Vincent liep achter ze aan. Ik draaide mijn hoofd weer naar Bas en Danny en gelijk daarna kreeg ik een trap tegen mijn kaak. Er volgde meer klappen. In mijn gezicht, tegen mijn benen, overal. In de verte hoorde ik Marije schreeuwen. Wat waren ze met haar aan het doen? Weer voelde ik een voet in mijn maag. Na een tijdje hoorde ik dat er mensen bij kwamen staan en ťťn iemand daarvan op de grond viel. Ik probeerde mij om te draaien zodat ik kon zien wie het waren. Het eerste wat ik zag, was dat Marije op de grond lag. Haar broek was open en haar shirt was gescheurd zodat er nu een stukje zichtbaar was van haar BH. Ze hebben haar toch niet…? Ik kreeg nog een knal tegen mijn hoofd aan en toen rende ze allemaal weg. Tom rende op mij af. ‘Bill, alles goed met je?’ vroeg hij in paniek. ‘Ja…’ zei ik zacht. Marije kwam naar ons toe gekropen en streek zacht met haar hand door mijn haar. Ze had tranen in haar ogen en haar rechter oog was helemaal rood. ‘Ik ga hulp halen. Ik ben zo terug.’ Zei Tom tegen ons. Hij ging rechtop staan en rende weg. ‘Alles goed met je?’ fluisterde Marije. Ik schudde mijn hoofd. ‘Het doet overal zeer.’ Zei ik zacht tegen haar. Ze probeerde rechtop te gaan zitten en deed haar vest uit. Ze legde hem onder mijn hoofd en ging toen weer liggen. ‘Wat hebben ze met je gedaan?’ Vroeg ik. ‘Niets om je zorgen over te maken.’ Zei ze met een gemaakte glimlach op haar gezicht. Verdomme, waarom zei ze nou niks. Ze kan niet eens staan. Moet je dan verwachten dat ik mij geen zorgen maak? Ik kon ook niet normaal staan, maar toch. Van Marije moesten ze gewoon afblijven! Er droop nu echt een traan over haar wang. Ik sloeg mijn armen om haar nek en legde haar hoofd om mijn borst. ‘Ze hebben mij verkracht.’ Snikte ze. Ze pakte mijn hand vast en kneep er zachtjes in. Ik probeerde mijn hoofd op te tillen en gaf haar een kusje op haar hoofd. Ik liet mijn hoofd daarna gelijk weer op haar vest zakken en zuchtte. Hier lagen we dan, in het bos, op de grond en geen van ons kon staan. In de verte zag ik Tom aan komen rennen met een paar docenten achter zich aan.

Hoofdstuk 22 Marije's POV

Bill had mijn hoofd op zijn borst gelegd en streelde met zijn hand door mijn haar. Hoe kon hij nu in hemelsnaam aan mij denken, terwijl hij in elkaar was geslagen en kreupel op de grond lag. Tom kwam aangelopen met een paar docenten achter zich aan. Ik zag meneer Stern, Mevrouw Lodewijk, Mevrouw Frander en nog docent waarvan ik geen idee had wie het was. Ik kroop langzaam van Bill af en probeerde overeind te komen en te gaan staan. Het lukt voor geen meter. Steeds als ik bijna stond viel ik weer op de grond. Meneer Stern tilde Bill op en droeg hem terug naar de school gevolgde door Mevrouw Frander en de docent waar ik de naam niet was wist. Mevrouw Lodewijk en Tom hielpen mij overeind. Ondersteund door die twee liep ik stap je voor stapje weer terug naar het schoolterrein. Op het schoolplein kon ik geen stap meer verder en viel op de grond. Mijn benen deden zo een verschrikkelijke pijn. Binnen de kortste keren stond er een hele groep leerlingen om ons heen, die nieuwsgierig waren naar wat er aan de hand was. Tom tilde mij voorzichtig op. -nog een geluk voor hem dat ik niet het gewicht van een olifant had- Hij liep achter mevrouw Lodewijk aan, die de weg naar de ingang voor ons aan het vrijmaken was. Eenmaal in de school word ik naar een leeg lokaal gebracht, waar ik Bill ook zie liggen. Meneer Stern is bezig Bill zijn wonden schoon te maken en Mevrouw Frander is druk aan het bellen. ‘Bill, je moeder komt er zo aan.’ Zei ze toen ze de telefoon had opgehangen. Tom had mij op een tafel gelegd en was nu naar Bill toegelopen. ‘Marije, Hoe kom je aan al dat bloed op je broek?’ vroeg mevrouw Lodewijk aan mij. Ik draaide mijn hoofd weg. Ik kon toch een beetje moeilijk tegen haar zeggen. Ik ben verkracht door een klasgenoot. Alleen weet ik niet door wie, want een iemand hield zijn handen voor mijn ogen. Docent Naamloos kwam de klas in gelopen. ‘De ambulances zijn onderweg en Marije, je vader komt eraan.’ Zei hij. ‘Dankje, meneer Prast.’ Zei mevrouw Frander. ‘Marije, ben je verkracht?’ vroeg mevrouw Lodewijk. Alle gezichten waren ineens op mij gericht. Verschrikt keek ik iedereen aan. Wat moest ik nu? Dachten ze soms dat ik in het bijzijn van 4 docenten ging vertellen dat ik was verkracht. Ik draaide mij met mijn gezicht naar de muur. Ik hoorde dat Bill wat tegen Tom zei en daarna het geluid van een rijdende bureaustoel die mijn kant op kwam. Er werd een hand op mijn schouder gelegd. Verschrikt schudde ik hem af. ‘Marije, Ik ben het.’ Zei Bill zacht. Weer werd er een hand op mijn schouder gelegd. Dit keer liet ik hem liggen, omdat ik wist dat het Bill was. ‘We zullen jullie even alleen laten.’ Hoorde ik Mevrouw Lodewijk zeggen en gelijk daarna liepen de docenten het lokaal uit. ‘Je hoeft het niet te zeggen hoor.’ Zei Bill. Ik draaide mij om, richting Bill en Tom. Zacht wreef hij een verdwaalde traan van mijn wang. Damn, wat was hij toch lief. Zelfs nu had hij aandacht voor mij, terwijl hij helemaal in elkaar geslagen was. Tom keek mij niet begrijpend aan. Bill draaide zich even om naar zijn broer en vertelde wat er mij was. ‘Maar wie heeft het dan gedaan?’ vroeg Tom. ‘Weet ik niet.’mompelde ik. ‘Bob hield zijn handen voor mijn ogen en Macro of Vincent hield mij vast, dus Vincent op Marco heeft het gedaan.’ Zei ik. ‘Had die gene eigenlijk een condoom om?’ vroeg Tom. Verschrikt keek ik hem aan. Shit, daar had ik helemaal niet aan gedacht! Straks was ik zwanger of had ik een of andere rare ziekte opgelopen! Ik schudde mijn hoofd. Ik hees mezelf overeind en ging zitten. Ik kreeg gelijk een misselijk gevoel in mijn buik. Ik sprong van de tafel af en strompelde naar de prullenbak. De hele inhoud van mijn maag kwam naar buiten. Er kwam iemand naast me staan en hield mijn haren uit mijn gezicht. De deur van het lokaal werd weer open gedaan en de docenten kwamen weer binnen. ‘Wat is er met jou aan de hand?’ vroeg mevrouw Frander. Toen ik uitgekotst was tilde ik mijn hoofd weer op en hielp Tom mij overeind. Ik strompelde naar de dichtstbijzijnde stoel en ging erop zitten. Tom knielde voor mij neer. ‘Wil je het zeggen of moet ik het voor je doen?’ vroeg hij. ‘Doe jij het maar fluisterde ik. Tom stond op en liep naar mevrouw Lodewijk toe. De moeder van Bill en Tom kwam het klaslokaal in gerend, stormde op Bill af en omhelsde hem. Zacht hoorde je hem kreunen van de pijn, omdat zijn moeder hem stevig omhelsde Even later kwam mijn vader ook binnen gelopen. Hij liep op mij af en gaf mij een knuffel. ‘Alles goed met je?’ vroeg hij. Ik knikte even. ‘Meneer Akkerman, zou ik u even kunnen spreken?’ vroeg mevrouw Lodewijk. Mijn vader knikte en lep met mevrouw Lodewijk mee het lokaal uit. ‘Buiten hoorde ik de ambulances aankomen en voor de school stoppen. Er kwamen 4 ziekenbroeders het lokaal ingelopen. 2 Daarvan legde Bill op een brancard en de andere 2 mij. We werden de school uitgereden. Mijn vader kwam ik in de gang tegen en liep met mij mee. Ik werd in de Ambulance gelegd en Bill in de andere. De deuren gingen dicht en reden weg naar het ziekenhuis. ‘Nu moeten we alleen nog even wachten op de uitslag van de zwangerschapstest.’ Zei de dokter. Ik volgde de secondewijzer van de klok tot ik de uitslag zou horen of ik zwanger was of niet. Tik…tak…tik…tak… ‘Oke, eens even kijken.’ Zei de dokter. Mijn vader pakte mijn hand vast en kneep erin. Het gezicht van de dokter vertrok. ‘Het spijt mij het te moeten zeggen, maar je bent zwanger.’ Zei hij. Ik keek hem verschrikt aan. ‘Wat?’maar dat mag helemaal niet! Dat wil ik helemaal nog niet!’ schreeuwde ik. Ik begin als een gek in mijn buik te stompen. ‘Het mag niet! Het mag niet!’ huilde ik bij elke stoot die ik in mijn buik gaf. Mijn vader sloeg zijn armen om mij heen en probeerde mij te kalmeren. ‘Marije, je kunt kiezen dat je een abortus laat plegen.’ Zei de dokter. Ik groef me uit mijn vaders armen en keek de dokter aan. Ik knikte mijn hoofd. ‘Ik denk dat dat het beste is.’ Zei ik. ‘Dan zal ik dat voor je gaan regelen.’ Zei de dokter en liep het kamertje uit waar ik zat. Een minuutje later kwam hij weer terug en zei dat ik over 3 uur aan de beurt was. ‘Mag ik even naar Bill?’ vroeg ik. De dokter knikte en reed een rolstoel naar mijn bed. Mijn vader tilde mij erin en reed mij naar het kamertje waar Bill zat. Voorzichtig opende ik de deur en reed naar binnen. Bill lag in een bed en Tom en Simone zaten ernaast. Ik reed naar het bed. ‘Hoi.’ Zei ik. ‘Hallo.’ Zei Bill. Simone stond op en liep met mijn vader mee de gang op. ‘En hoelang moet je hier nog blijven?’ vroeg ik aan hem. ‘1 nachtje ter observatie.’ Zei hij. ‘oke.’ zei ik. ‘En hoe is het met jou?’ vroeg Tom. Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik ben zwanger.’ Zei ik zacht. Tom en Bill schoten overeind. 'Wat?!' Riepen ze allebei verbaasd ‘En nu?’ vroeg Bill. ‘Over 3 uur ben ik aan de beurt voor een abortus.’ Zei ik. Ik haalde even diep adem. Ik mocht nu niet gaan huilen, dat mocht niet. Dat had ik al te veel gedaan vandaag. Ineens sloegen Bill en Tom hun armen om mij heen en hielden mij stevig vast.

Hoofdstuk 23 Bill's POV

In het ziekenhuis werd ik gelijk door allemaal dokters onderzocht en werden er allemaal testjes op mij uitgevoerd. Gelukkig bleek het allemaal niet zo erg als het eruitzag, maar ik moest nog wel een nachtje blijven ter observatie. Tom en onze moeder zaten naast mijn bed. Ik was met Tom aan het praten over de lelijke gordijnen die voor de ramen van mijn kamer hingen en onze moeder zat met een lach op haar gezicht naar onze discussie te luisteren. Er werd op de deur van de kamer geklopt. Marije kwam in een rolstoel de kamer in gerold en reed naar mijn bed toe. Haar vader en mijn moeder liepen naar de gang en gingen volgens mij een bakje koffie drinken in het restaurant van het ziekenhuis. Tom en ik begroeten haar. ‘En hoelang moet jij hier nog blijven?’ vroeg ze aan mij. ‘1 nachtje ter observatie.’ Zei ik. ‘En hoe is het met jou?’ vroeg Tom. Ze haalde moeizaam haar schouders op. ‘Ik ben zwanger.’ Zei ze zacht. Tom en ik schoten overeind. ‘En nu?’ vroeg ik. ‘Over 3 uur ben ik aan de beurt voor een abortus.’ Zei ze. Ze haalde diep adem en ik zag dat ze moeite deed om haar tranen te onderdrukken. Tom en ik sloegen onze armen om haar heen. Tom tilde haar uit haar rolstoel en zette haar bij hem op schoot. Ze trilde en keek angstig voor zich uit. Ik schoof naar het randje van mijn bed, zodat ik dichter bij haar en Tom zat. ‘Ik ben bang.’ Fluisterde ze. Tom sloeg zijn armen om haar heen en legde haar hoofd op zijn schouder. Ze pakte mijn hand en kneep er zacht in. Haar hand was koud en niet warm, zoals hij normaal altijd was. Ik begreep haar wel. Ik zou ook bang zijn als ik haar was geweest. Ineens zwanger raken, omdat een klasgenoot je had verkracht. De tranen begonnen nu toch echt over haar wangen te lopen. Ze huilde, ik haatte het om haar zo te zien. Ik keek naar haar. Ik wou haar in mijn armen nemen en haar proberen te troosten. Maar doordat ik hier in dit bed lag en er niet uit kon, ging dat niet. Tom keek mij aan en wist gelijk wat ik wou. Hij tilde haar op en legde haar naast mij op het bed. Ze kroop dicht tegen mij aan. Ik sloeg mijn armen om haar heen en gaf haar een kusje op haar hoofd. ‘Ssst… Het komt wel weer goed met je.’ Fluisterde ik zacht in haar oor. Op mijn T-shirt verschenen allemaal natte plekken die werden veroorzaakt door haar tranen die erop vielen, maar dat maakte mij niet uit. Ik wou dat het weer goed kwam met Marije, want met mij zou dat toch niet meer gebeuren. Ik had de moed al verloren. Ik wist dat zodra ik uit het ziekenhuis kwam dat er dan iets drastisch aan mij ging veranderen. Alleen wist ik nog niet wat dat zou zijn. Tom was opgestaan en was een glaasje water voor Marije gaan pakken. Hij kwam weer terug gelopen en gaf het aan haar. Ze kwam voorzichtig overeind en pakte het glas beet. Haar handen trilde nog enorm, waardoor ze het glas bijna uit haar handen liet vallen. ‘Rustig.’ Zei Tom. Hij pakte haar handen vast die nog steeds het glas vast hielden, waardoor ze het glas nu wat beter vast had. Ze bracht het glas naar haar mond en nam voorzichtig kleine slokjes. Ik wreef zachtjes met mijn hand over haar rug en gaf haar een kusje op haar slaap. ‘Ik voel me nu zo stom.’ Zei ze en veegde haar tranen. ‘Je bent niet stom.’ Zei ik. ‘Het niet niks hoor, om ineens zwanger te zijn.’ Zei Tom. Ze keek hem met bange ogen aan. ‘Ik denk dat ik maar weer terug ga naar mijn kamer.’ Zei ze en probeerde uit het bed te stappen, alleen lukte het niet. Tom tilde haar weer op en zette haar in haar rolstoel. Ze reed nog even naar mij toe. Ik gaf haar een kus op haar mond. ‘Succes straks.’ Zei ik. ‘Dank je.’ Zei ze. ‘Ik breng je wel even.’ Zei Tom. Hij ging achter de rolstoel staan en duwde haar de gang op. Ik liet me in mijn kussen zakken en zuchtte. Waarom hadden ze Marije dat aangedaan? Dat ze mij in elkaar rammen oke, maar om haar te pakken. ’s Avonds gingen Tom en mijn moeder weer naar huis en hoorde ik dat alles goed was gegaan bij Marije. Ik sloot mijn ogen en viel in slaap. Morgen zou ik weer naar huis gaan, maar ik wist dat alles anders zou worden. Ik had namelijk vreselijke neigingen gekregen naar mijn mes. En als ik hem nu zag kon ik hem niet laten liggen zonder dat er een nieuwe snee in mijn arm zou staan. Ik hunkerde er gewoon naar. Ik hunkerde naar iets dat totaal niet goed was. Ik was er verslaafd aan geraakt om mezelf te snijden en ik vond het prachtig om te zien hoe er bloed uit mijn arm droop. Ik vond mezelf misselijk makend, maar waarom zou ik er mee stoppen als het toch nooit meer goed met mij zou komen.

Hoofdstuk 24 Marije's POV

Tom hielp mij van Bill zijn ziekenhuisbed af en zette mij in mijn rolstoel. Ik reed nog even naar Bill toe. Hij gaf mij een kusje op mijn mond en wenste mij succes. ‘Ik beng je wel even.’ Zei Tom. Hij kwam achter mij staan en reed mij de gang op richting mijn kamer. Ik opende de deur van mijn kamer en Tom reed mij naar binnen. Hij stopte voor het bed. Hij tilde mij op en legde mij erop. Ik trok de dekens over mij heen en ging op mijn zij liggen, met mijn rug naar Tom toe. Tom liep om het bed heen en ging op het randje zitten. Hij streek met zijn hand over mijn arm. ‘Het komt wel weer goed.’ Zei hij. Ik zuchtte. ‘Ja, dat weet ik, maar ik maak mij meer zorgen over Bill dan over mezelf.’ Zei ik. ‘Als hij straks weer naar huis gaat en het gebeurd allemaal opnieuw, wat dan? Ik ben gewoon bang dat hij zichzelf straks nog iets ergs aan doet.’ Tom was stil. Hij wist wat ik bedoelde. ‘Laten we hopen dat dat niet gebeurd. En zo wel dan moeten we erop alle manieren die we kunnen verzinnen voor hem zijn en hem geen minuut uit het oog verliezen. Desnoods bind ik hem vast of ga ik naast hem in bed liggen.’ Ik ging rechtop zitten en sloeg mijn armen om Tom heen. Hij legde zijn hoofd in het holletje van mijn nek, waardoor zijn pet wat losser om zijn hoofd ging zitten en bijna afviel. ‘Ik snap niet waarom ze hem steeds moeten hebben.’ Fluisterde hij. ‘Omdat hij er anders uitziet dan alle andere jongens bij ons op school.’ Zei ik. ‘Wat is daar nou verkeerd aan? Er loopt toch ook niemand bij zoals jij of ik?’ vroeg hij. ‘Daar is helemaal niets mis mee. Ik vind dat juist leuk aan hem. Maar je snapt toch wel dat ze iemand die eruitziet als jij eerder accepteren als iemand die eruit ziet als Bill. Ik bedoel: hij verft zijn haar zwart, maakt zich op, lakt zijn nagels, kleed en gedraagt zich anders en vind andere dingen leuk. Niet iedereen vind het leuk als een jongen dat doet. Ik vind dat juist wel leuk en jij vindt het ook niet erg, maar Bas bijvoorbeeld wel en slaat hem daarom gelijk in elkaar. Hij kan niet begrijpen dat niet iedereen zo wil zijn als hij.’ Tom tilde zijn hoofd op en keek mijn aan. ‘Je hebt gelijk.’ Zei hij. Ik trok hem nog een keer tegen mij aan en gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Ik ga denk ik maar weer naar Bill.’ Zei hij. Hij ging van het bed af en bukte nog even naar mij toe. ‘Succes straks.’ Zei hij en gaf mij, net als Bill, een kus op mijn mond. ‘Dank je.’ Zei ik. Hij liep de kamer uit. Ik liet mij achterover zakken in mijn kussen. Nog even en dan zou dat ding in mijn buik weg zijn. Maar ik voelde me nog niet helemaal op mijn gemak. Er ging iets gebeuren, alleen wist ik niet was en ik wou dondersgraag weten wat dat zou zijn. Het was nu donderdag. Ik mocht van mijn vader een weekje thuis blijven om weer een beetje tot mij zelf te komen. Bill zei dat het goed met hem ging, maar hij moest nog een week langer thuis blijven van de dokter. We hadden elkaar niet meer gezien sinds maandagavond in het ziekenhuis. Tom was gister nog even langs geweest en had verteld dat Bas en de rest van het groepje van school waren getrapt en nu een soort taakstraf moesten doen bij de politie. De bel ging. Ik stond op en liep naar de voordeur. Ik deed hem open en zag Danny op de stoep staan. Wat moest hij nou weer hier? ‘Wat moet jij nou weer hier?’ vroeg ik aan hem. ‘Ik wil mijn excuses aanbieden.’ Zei hij. ‘Moet dat van de politie of heb je zelf bedacht om dat te doen?’ vroeg ik boos. ‘Nee, ik wil het zelf. Ik voel me kut en ik wil het recht zetten. Ik wil niet door het leven gaan als een gehaat persoon.’ Zei hij. ‘Daar ben je nu dan een beetje te laat mee. Doordat een van die vriendjes van jou was ik zwanger!’ schreeuwde ik. Ik gooide de deur voor zijn neus dicht, maar hij hield zijn voet tussen de deur. ‘Marije, laat me nou even met je praten.’ Zei hij smekend. ‘Hoe weet ik dat je dit niet allemaal verzint?’ vroeg ik aan hem. Ik had de deur op een kiertje gezet en keek hem aan. ‘Omdat ik hier nu sta en niet bij Bas in het park ben. Bedenken wie het volgende slachtoffer wordt.’ Zei hij. Hij keek mij hopeloos aan. ‘Ik vertrouw je gewoon niet.’ Zei ik. ‘Dat begrijp ik, heel goed zelfs. Maar dan kan je toch nog wel even naar mij luisteren?’ Hij had wel een beetje gelijk. Naar hem luisteren kon natuurlijk geen kwaad. Ik deed de deur weer open, zodat hij naar binnen kon. Ik was namelijk niet van plan om hier op de stoep te gaan zitten. ‘Kom dan maar even binnen.’ Zei ik tegen hem. Hij stapte voorzichtig naar binnen. Ik sloot de deur en liep de trap op naar boven. ‘Kom je nog of hoe zit het?’ vroeg ik aan hem toen hij in de gang bleef staan en om zich heen keek. ‘O, sorry.’ Zei hij. Hij kwam ook de trap op gelopen en liep achter mij aan naar mijn kamer. ‘Ga daar maar zitten.’ Zei ik tegen hem en wees naar een stoel die naast de deur stond. Zelf ging ik op mijn bed zitten. ‘Barst los.’ Zei ik. ‘Ik weet niet zo goed waar ik mee moet beginnen.’ Zei hij zacht en keek naar de grond. ‘Begin maar eens met vertellen waarom je dit allemaal doet.’ Hij haalde diep adem en begon met vertellen. ‘Bas heeft een hekel aan Bill, maar dat wist je waarschijnlijk al. Toen ik vroeg waarom begon hij allemaal dingen op te noemen, zoals hoe hij eruit ziet en zich gedraagt. Hij begon steeds lulliger tegen hem te doen en dwong mij om met hem mee te toen, door mij bijvoorbeeld te chanteren. Hij gaf mij geld en sigaretten en allemaal van dat soort dingen. Ik liet me door hem omkopen en deed steeds meer met hem mee. Bij Bob, Marco en Vincent deed hij hetzelfde. Ik kwam in de problemen met mijn ouders en had geldnood. Doordat Bas mij betaalde om mee te helpen Bill in elkaar te slaan, kwam ik uit geldnood en werden de problemen met mijn ouders ook steeds minder. Toen Bas steeds ergere dingen bij Bill ging doen, twijfelde ik of ik er wel mee door moest gaan. Ik ben toen naar hem toe gegaan en toen ik zei dat ik er mee wou stoppen hield hij ineens een mes tegen mijn keel. Ik was op dat moment doodsbang dat hij mijn keel door zou snijden en zei toen dat ik er toch mee door wou gaan. Toen Bill vorige week Bas in zijn gezicht sloeg was het eerste wat ik dacht. “Goed zo, hij komt eindelijk voor zichzelf op.” Bas wierp mij toen een dreigende blik en ik wist dat ik mee moest doen met wat er zou gaan gebeuren. Toen Bas en ik Bill sloegen en schoppen in het bos dacht ik de hele tijd in mezelf “Waar ben ik nou in godsnaam mee bezig?” maar ik durfde niet te stoppen. Bas wenkte toen naar Bob en Marco dat ze jou mee moesten nemen. En gebaarde toen naar Vincent dat hij iets met jou moest gaan doen. Je weet zelf denk ik wel wat.’ Ik keek hem verschrikt aan. Was het dan toch Vincent geweest? Ik knikte: ‘Ik weet wat je bedoeld.’ Zei ik zacht. Ik trok mijn dekbed om mij heen en luisterde naar wat Danny nog meer te zeggen had. ‘Toen ze jou weer mee terug namen naar ons toen en ik zag dat al jou kleding van gescheurd, schrok ik heel erg. We renden toen weg terug naar school en deden of er niets was gebeurd. Ik kon mij uiteindelijk niet meer bedwingen en ben uitgevlogen naar Bas. Mevrouw Visser kwam ons op dat moment halen en vroeg om haar te volgen naar het kamertje van meneer Smit. Ik wist wat er ging gebeuren. We zijn toen van school getrapt en hebben nu een taakstraf bij de politie. Bas heeft mij uit “zijn” groepje getrapt. Ik vond dat om de een of andere reden helemaal niet zo erg. Ik heb de laatste paar dagen nagedacht. Ik heb alles nog niet helemaal op een rijtje gezet, maar ik dacht dat als ik eerst met jou zou gaan praten dat alles een beetje duidelijker zou worden. Ik hoop ook dat je nu snapt dat het mij heel erg spijt en ik weet dat ik het met geen mogelijkheid kan goed maken wat ik allemaal heb gedaan. Maar ik moest het je gewoon vertellen. En nu ben ik de moed bij elkaar aan het rapen om hetzelfde tegen Bill en Tom te gaan vertellen. Alleen denk ik niet dat zij naar mij willen luisteren.’ Ik was even stil. Als hij de waarheid sprak… ‘Spreek je nu de waarheid?’ vroeg ik. ‘Ja natuurlijk! Dacht je soms dat ik dit allemaal uit mijn duim zoog?’ vroeg hij. Ik zuchtte. ‘Ik geloof je. En je kunt het inderdaad niet meer goed maken wat je hebt gedaan, maar je kan het wel proberen en er goed, maar dat ook echt goed, over na te denken en je in proberen te leven in hoe Bill zich nu voelt. Geloof me, dat voelt helemaal niet goed. En als je dat allemaal hebt gedaan, zou ik met hem gaan praten en het met hem bespreken en een oplossing proberen te vinden. Lukt dat niet dan heb je in ieder geval je excuses aan geboden en dan kan je proberen om het achter je te laten. Dat zal bij Bill misschien minder makkelijk gaan als bij jou, maar ik weet dan zeker dat hij er overheen komt. Dat hoop ik in ieder geval.’ Danny keek mij dankbaar aan. ‘Ik heb het je nog niet vergeven hoor. Dat doe ik pas als Bill dat heeft gedaan.’ Zei ik. ‘Ja, dat weet ik. Ik ben al blij dat je naar mij hebt geluisterd.’ Een tijdje was het stil. ‘Ik denk dat ik maar weer eens ga.’ Zei hij. Ik knikte instemmend en liep met hem mee naar de deur. ‘Dag.’ zei hij. ‘Doei.’ Ik sloot de deur achter hem en rende weer naar boven. Ik liet mij op mijn bed neer vallen. Ik zuchtte en speelde het verhaal dat Danny mij net had verteld nog een keer af in mijn hoofd en dacht over elke zin diep na, totdat alles goed op een rijtje stond wat ik net had gehoord.

Hoofdstuk 25 Bill's POV

Ik lag op mijn bed en staarde naar het laatje van mijn bureau waar mijn mes in lag. Ik was pas twee dagen thuis en had bijna alleen nog maar naar het laatje gestaard. Tom was even naar Marije toe. Ik mocht nog niet het huis uit van mijn moeder, dus ik kon helaas niet mee. ‘Je moet eerst weer een beetje aangesterkt zijn.’ Had ze gezegd. Mijn moeder was even boodschappen doen, dus waarom zou ik dat mes nu niet pakken? Ik stapte van mijn bed af en liep naar mijn bureau. Ik trok het laatje open en zocht naar het mes. Toen ik hem gevonden had pakte ik hem goed vast. Ik keek er aandachtig naar en bedacht waar ik de snee zou gaan zetten. Ik bracht hem naar mijn pols en zette hem er tegenaan. Voorzichtig sneed ik met het mes in mijn pols. Uit het sneetje kwam bloed. Het deed zeer, maar lang niet zoveel als wat ik de laatste tijd allemaal had mee gemaakt. Ik maakte nog een snee in mijn arm en nog een en nog een. Het bloed droop uit mijn arm. Ik pakte het mes vast met mijn andere hand en sneed ook in mijn andere arm. Mijn onderarmen zagen nu rood van het bloed. Ik liep naar de badkamer en spoelde het mes schoon. Mijn armen hield ik onder de kraan. De wasbak die eerst nog helemaal wit was, was nu rood. De kraan liet ik even lopen, zodat het in de wasbak gekomen bloed weg zou spoelen. Ik pakte een stuk wc-papier van de rol en depte het overige bloed van mijn armen. Toen het was gestopt met bloeden liep ik weer terug naar mijn kamer en verborg het mes weer veilig in het laatje. Ik hoorde beneden de deur open gaan. ‘Bill, ik ben weer thuis!.’ Riep mijn moeder naar boven. ‘Okť mam!’ riep ik terug. Ze kwam de trap opgelopen. Snel deed ik een zweetbandje om alle twee mijn polsen en ging op mijn bed liggen. Ik deed de televisie aan en probeerde te doen alsof ik al de hele tijd naar het beeldscherm aan het kijken was. Vandaag zou ik weer naar school gaan. Het was nu twee weken gelden dat ik in elkaar geslagen was in het park. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig om weer naar school te gaan. Ik had dus werkelijk geen idee hoe de andere kinderen uit mijn klas zouden reageren om mij weer op school te zien. Tom had me wel verteld dat Bas en zijn groepje van school waren gestuurd, maar ik was er toch niet helemaal gerust op. In de afgelopen weken was het snijden ook steeds erger geworden. Ik deed het nu bijna iedere dag! Ik propte het laatste boek in mijn tas en liep naar beneden. Tom zat aan tafel zijn bakje met mŁsli te eten. Ik ging naast hem zitten en at de boterham op, die onze moeder voor mij op tafel zette. Ze schoof bij ons aan tafel en keek hoe wij ons ontbijt opaten. Ik had er echt een hekel aan als ze dat deed. Als je lekker zit te eten dat dan iemand de hele tijd naar je zit te kijken hoe je dat doen. ‘Hoe laat zijn jullie vandaag uit?’ vroeg ze. ‘Geen idee. Ik weet niet eens hoeveel uur we hebben vandaag.’ Zei Tom. ‘Tot het 7e uur.’ Zei ik. ‘En hoe laat is dat?’ vroeg onze moeder. ‘10 over 3.’ Zei ik met een volle mond. ‘Bill je weet dat ik niet wil dat je met een volle mond praat. Dat is hartstikke vies.’ Zei ze. ‘Ja, en ik hou er niet van als iemand zit toe te kijken hoe ik aan het eten ben.’ Zei ik nors. ‘O sorry hoor. Zei ze. Ze stond op en liep naar de keuken. Ze stopte onze lunch in onze schooltassen en zette ze naast ons op tafel. Ik stond op en legde mijn bord op het aanrecht. ‘Dag.’ Zei ik en gaf mijn moeder een zoen op haar wang. Tom deed het zelfde en liep achter mij aan naar de schuur om onze fietsen te pakken. ‘shit…’ mompelde Tom. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Mijn band is lek.’ Zei hij met een chagrijnig gezicht. ‘Dan ga je toch bij mij achterop.’ Zei ik en haalde mijn fiets uit de schuur. Tom deed de schuurdeur dicht en ging achterstevoren bij mij achterop zitten. ‘Kan je niet even gewoon gaan zitten?’ vroeg ik aan hem. ‘Nee.’ Lachte hij. Ik zuchtte en fietste de tuin uit. ‘Is iedereen er vandaag?’ vroeg meneer Stern. ‘Ja.’ Werd er van alle kanten gemompeld. ‘Mooi, dan geslacht we beginnen. Ga maar een paar minuutjes warmlopen.’ Zei hij en blies op zijn fluitje. Ik keek toe hoe iedereen opstond en met een verveeld gezicht rondjes begon te rennen. Ik hoefde vandaag gelukkig niet, omdat meneer Stern vond dat ik nog niet te actief moest zijn. Ik vond het niet erg. We, nou ja ze dan, gingen toch turnen vandaag en ik was daar nou niet bepaald een ster in. Laatste uur voor vandaag… Frans, van onze o zo gezellige docente mevrouw de Wit. Dat mens was toch altijd zo vrolijk, gewoon niet normaal meer. Nou, niet dus. Zelfs een clown zou van haar massaal depressief worden. ‘Bonjour Bill, Ca va?’ vroeg ze toen ze de klas rondkeek en bij mij bleef hangen. ‘Ja, het gaat goed met me.’ Zei ik. ‘Zou je dat nog even willen herhalen in het Frans?’ vroeg ze.

Hoofdstuk 26 Marije's POV

‘Bonjour Bill, Ca va?’ vroeg mevrouw Ravennaar aan hem. Ik keek naar hem en zag dat hij moeite deed om niet in slaap te vallen van verveling. Lachend keek ik naar hem. ‘Ja, het gaat goed met me.’ Zei hij verveeld. ‘Zou je dat nog even willen herhalen in het Frans?’ vroeg ze. Bill zuchtte. ‘Oui, Ca va bien.’ Zei hij. ‘Goed zo Bill. Jongens en meisjes, ik heb besloten dat we vandaag een film gaan kijken, omdat jullie net een heel moeilijk proefwerk achter de rug hebben.’ Gelijk hoorde je overal het schuiven van stoelen, die op een plaats werden gezet zodat je de televisie beter kon zien. ‘Wedden dat het Astrix en Obelix is.’ Zei Bill. ‘Is goed.’ Zei ik. ‘Ik denk dat het Yamakasi is. Die hadden we namelijk nog niet afgekeken de vorige keer.’ ‘Deal. Waar wedden we voor?’ vroeg hij. Ik haalde mijn schouders op. ‘Maakt mij niet uit.’ ‘Wie wint maakt het Franshuiswerk voor de volgende keer.’ Grijnsde hij. ‘Okť, deal.’ We keken naar de televisie en wachtte af welke film het zou worden, in de hoop dat het de film was waar je om gewed had. ‘Yamakasi heeft meneer Blok al in het gebruik op het moment, dus het word Astrix en Obelix.’ Zei Mevrouw de Wit. ‘Shit…’ kreunde ik. ‘Ik zou maar even in je agenda kijken wat het huiswerk is voor woensdag.’ Lachte Bill. Ik sloeg mijn agenda open en zocht het huiswerk op. ‘WAT? Tot bladzijde 99! Dat zijn 10 bladzijde!’ zei ik. ‘Ja, dat is vervelend voor je.’ Zei Tom die zich er ook mee ging bemoeien. ‘Ach houd je kop.’ Zei ik nijdig. Ze keken mij lachend aan. Bill ging in het raamkozijn zitten en keek naar de film. Ik ging op zijn stoel zitten en legde mijn hoofd tegen zijn been aan. ‘Tom, kan je dat luchtballonnenhoofd van je even opzij doen? Je zit er namelijk nogal voor.’ Zei ik. Hij draaide zich om en trok zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Wat voor een hoofd heb ik?’ vroeg hij nepbeledigend. ‘Een heel mooi, prachtig, sexy hoofd dat vreselijk in mijn zicht zit.’ Zei ik slijmerig. ‘Hoe kan zo een mooi prachtig sexy hoofd als dat van mij nou weer in de weg zitten?’ vroeg hij. ‘Tom, ga gewoon even opzij. Ze ziet niks.’ Zei Bill. ‘Ja Tom, luister eens naar je broertje.’ Lachte ik. Tom stond op en ging naast ons zitten. Bill streek zacht met zijn hand langs de haargrens boven mijn voorhoofd. Verdoofd keek ik naar de film en was even buitenbereik voor de mensen om mij heen. Bill en ik slenterden op woensdagmiddag een beetje door de stad, omdat het laatste 2 uur uitgevallen was. ‘Ga jij nog wat doen vandaag?’ vroeg Bill aan mij. ‘Ik moet om 7 uur naar boksen.’ Zei ik. ‘O ja. Dat was ik even vergeten.’ We liepen nog een paar winkeltjes binnen en keken of we nog iets leuks konden vinden, maar helaas was dat niet het geval. We besloten om naar Bill zijn huis te gaan en daar alvast aan ons huiswerk te beginnen, omdat we voor de volgende dag 5 vakken hadden. Toen we langs het park liepen zag ik dat Bas en zijn groepje een paar kleuters aan het pesten waren. Ik zag Danny er niet bij zitten. Zou Bas hem dan echt uit het groepje hebben getrapt? Ineens draaide Vincent zich om en keek naar ons. Hij bewoog een paar keer met zijn kruis op en neer. Snel ging ik wat dichter tegen Bill aanlopen. Hij keek me vragend aan. Ik knikte met mijn hoofd richting Vincent, Bas en de rest van het groepje. ‘Het was Vincent.’ Zei ik zacht. Bill keek mij met grote ogen aan. ‘Hoe weet je dat? Je had het toch niet kunnen zien?’ vroeg hij. ‘Danny heeft het aan mij verteld. Hij stond vorige week ineens voor de deur en toen heeft hij allemaal dingen verteld over Bas, dat hij hem betaalde en rest ook, om mee te helpen jou te pesten en in elkaar te slaan. En dat Bas hem uit het groepje heeft getrapt en dat hij daar heel blij mee was, omdat hij het zat was om jou steeds in elkaar te slaan en zo.’ Zei ik. Bill was even stil. ‘En je weet zeker dat hij de waarheid heeft verteld?’ vroeg Bill. Ik knikte langzaam mijn hoofd op en neer. ‘Hij wil het ook nog aan jou gaan vertellen, maar hij durft het niet zo goed zei hij.’ Ik keek weer naar het groepje en zag dat Bas ons nu ook in het vizier had gekregen. Hij wenkte de andere jongens en kwamen op ons afgelopen. Bill zag het ook en trok me mee. We zette het op een rennen. We rende allemaal smalle straatjes in de hoop ze af te schudden. Ik werd bij mijn arm vast gepakt en terug getrokken. Ik keek omhoog en zag dat Vincent mij vast had. ‘Laat me los!’ schreeuwde ik. ‘Dacht het dus even niet.’ Lachte hij. Bas, Marco en Bob waren op Bill afgerend en hadden hem tegen de grond gegooid. Marco en Bob zorgden dat hij niet weg kon rennen en Bas sloeg hem hard in zijn gezicht. Hopeloos keek ik toe. Ik kon nu ook nergens heen. Vincent duwde mij tegen de muur en begon mij te zoenen. Ik probeerde hem van mij af te duwen, maar hij had mij stevig vast. ‘Wat is er liefje? Wil je niet? Of wil je liever wat ik 2 weken geleden gedaan heb?’ Ik schudde angstig mijn hoofd. ‘Ik wil helemaal niet van jou? Door wat je 2 en halve week geleden hebt gedaan hebt, was is zwanger!’ Ik keek hem aan. Zijn greep verslapte en keek mij verbaast aan, maar dat duurde niet lang. ‘Grappenmakerster. Dat is helemaal niet waar.’ Zei hij. ‘Dat is wel waar, ik heb toch niet voor jandoedel een abortus laten plegen.’ Zei ik. Ik gaf hem een knietje. Hij liet mij los en greep naar zijn kruis. Ik rende naar Bill toe en wierp mezelf over hem heen, waardoor ik nu de klappen die voor Bill waren bedoeld opving. ‘Marije, doe dat nou niet. Dat ben ik niet waard.’ Zei hij zacht. ‘Hť Trut, ga van hem af!’ riep Bas. ‘Nee!’ zei ik en drukte Bill nog meer tegen mij aan. Opeens kwam er een oude vrouw uit een tuin gelopen. ‘Laat ze met rust!’ riep ze. ‘Of anders bel ik de politie.’ Bas, Vincent, Marco en Bob rende weg. Ik ging van Bill af en hielp hem overeind. ‘Alles goed?’ vroeg ik aan hem. ‘Waarom deed je dat nou?’ vroeg hij. ‘Omdat ik niet wou dat ze je weer in elkaar sloegen.’ Zei ik. Het oude vrouwtje kwam op ons afgelopen. ‘Is alles goed met jullie?’ vroeg ze. We knikten allebei. ‘Bedankt.’ Zei Bill. ’Geen dank hoor. Hier…’ zei ze en gaf Bill een zakdoek om zijn bloedneus te stelpen. ‘Willen jullie even binnen komen, om een kopje thee te drinken?’ vroeg ze aan ons. ‘Nee, dank u. We gaan naar huis.’ Zei Bill. ‘Okť, dag.’ Zei ze en liep weer haar tuin binnen. Bill en ik liepen naar zijn huis. Toen we daar aankwamen was er nog niemand. Bill ging op de bank zitten en liet zich vermoeid in de kussens vallen. Ik liep naar de keuken, om wat te drinken voor ons te pakken. Ik pakte 2 glazen en schonk ze vol met cola. Ik zette de fles cola weer in de koelkast. Ik trok mijn shirt een stukje omhoog en keek naar de blauwe plek in mijn zij. ‘Dat gaat nog zeer doen.’ Dacht ik in mezelf. Als ik mijn shirt weer naar beneden wil doen word ik tegengehouden door de hand van Bill. Ik had hem helemaal niet aan horen komen. Hij vloekt binnensmonds en kijkt naar de plek.

Hoofdstuk 27 Bill POV

Ik opende de voordeur en we liepen naar binnen. We liepen de woonkamer binnen en ik liet me languit tussen de kussen op de bank vallen. Marije liep naar de keuken om wat drinken voor ons te pakken. Ik snap nog steeds niet waarom ze voor me was gesprongen om de klappen, die voor mij waren bedoel, op te vangen. Ik zuchtte. Het duurde wel erg lang voor ze weer terug uit de keuken kwam. Ik stond op en liep naar haar toe. Ze had haar shirtje een stukje omhoog getrokken en op haar zij had ze een hele grote blauwe plek zitten. Toen ze haar shirtje weer naar beneden wou doen hield ik haar tegen. Ze schrok, ze had mij blijkbaar niet aan horen komen. Ik vloekte binnensmonds. De plek was ongeveer net zo groot als mijn vuist! Ik liet haar shirtje los en sloeg mijn armen om haar heen. ‘Waarom deed je dat nou?’ vroeg ik zacht. ‘Omdat ik jou geen pijn wou zien lijden.’ Zei ze. ‘Maar dan hoef jij toch niet de klappen op te vangen?’ Ze duwde mij een stukje van zicht af en keek mij aan. ‘Bill, laat mij maar. Als ik voor jou de klappen wil op vangen, dan doe ik dat. En je moet begrijpen dat ik alles voor je overheb en dan maakt die ene blauwe plek echt niet uit.’ Ze trok mij weer naar zich toe. Ik legde mijn hoofd in haar nek en snoof even haar geur op. Ik liet haar los en ze gaf mij een glas cola en ik dronk hem in een teug op. ‘Zullen we dan maar aan ons huiswerk gaan?’ vroeg ze. Ik knikte en liep achter haar aan, naar de woonkamer. We gingen aan het salontafeltje zitten. ‘Wat hebben we allemaal?’ vroeg ik. Ze haalde haar agenda uit haar tas en zocht de goede bladzijnde op. ‘Ehh… Biologie, Aardrijkskunde, Engels, Wiskunde en Natuurkunde.’ Zei ze. ‘Wat zullen we als eerst gaan doen?’ vroeg ze. ‘Wat is het meest?’ ‘Natuurkunde, maar daar snap ik helemaal niks van.’ ‘Dan beginnen we wel met Engels.’ Zei ik en haalde mijn Engels boeken uit zijn tas. Ik kon mij dus helemaal niet concentreren. Ik dacht de hele tijd aan wat er vanmiddag was gebeurd, ik voelde mij er rot over. Ineens stond ik op en rende naar boven. Nu was ik het dus echt zat. Ik pakte mijn mes uit het laatje en sloot mezelf op in de badkamer. Waarom, waarom gebeurde dit mij nou? Waaraan had ik dit verdiend? Zo een vreselijk mens ben ik nou toch ook weer niet? Ik zette het mes aan mijn arm en sneed hem open. Ik vond het nog niet genoeg en zette het mes ook aan mijn andere arm. Ik vond het nog steeds niet genoeg. Ik trok mijn shit uit en kraste met het mes op mijn buik. Ik maakte een hart, een gebroken hart. Ik hoorde Marije de trap op rennen en dat ze voor de badkamerdeur stil bleef staan. Pardoes liet ik het mes naast me op de grond vallen. Onder mij waren kleine plasjes bloed ontstaan. Ik zakte in elkaar en barste in huilen uit. Ik kon gewoon niet meer. Ik was het zat. Zat wat er steeds met mij gebeurde. Er moest een einde aankomen, maar hoe wist ik niet. ‘Bill, doe de deur open.’ Riep Marije. Ik hief mijn arm omhoog en draaide het slot om. De deur ging open en Marije kwam binnen gelopen. ‘Bill… wat heb je gedaan?’ vroeg ze zacht. Ze kwam naast mij op de grond zitten en pakte het mes van de grond. Ik kroop naar haar toe en wikkelde mijn armen om haar lichaam. ‘Je moet niet opgeven Bill.’ Zei ze. ‘Maar ik weet niet wat ik anders zou moeten doen.’ Snikte ik. ‘Doorzetten en aan leuke dingen denken.’ Zacht wreef ze over mijn blote rug. Langzaam kwam ik weer omhoog. Ik zag dat haar kleding nu ook helemaal onder het bloed zat. ‘Je kleding…’ zei ik. Ze keek naar haar shirt en lachte even. ‘Er bestaat tegenwoordig zoiets als een wasmachine.’ Zei ze. ‘Ga jij eerst maar even douche, al dat bloed even van je afspoelen. Dan maak ik hier de vloer wel schoon.’ Ze hielp mij overeind en ik verdween achter het muurtje waar de douche achter was. ‘Ik pak ook wel even wat schone kleding voor je.’ Zei ze. ‘Dank je. Je mag anders wel wat van mij lenen, want zo kan je niet de straat op.’ Zei ik en hield mijn hoofd nog even om het muurtje. ‘En jij denkt dat ik een broek van jou pas?’ zei ze ongelovig. Ik keek haar vragend aan. ‘Kijk jij nou eens even naar achter. Ik heb een veel dikkere kont dan jij.’ Lachte ze. Okť, daar had ze een punt. ‘Een trui pas je toch wel en dan pak je toch gewoon een broek van Tom.’ Zei ik en verdween weer achter het muurtje. Ik hoorde Marije de badkamer uitlopen en de deur van mijn kamer open doen. Ik kleedde mij eigen uit en zette de douche aan. De warmen stralen gloeide over mijn lichaam. Het deed best zeer dat warme water op die open sneeŽn. ‘Bill, ik leg de schone kleding hier op de verwarming.’ Zei Marije. ‘Is goed.’ zei ik. Ik ging op de grond van de douche zitten. Het water liet ik over mijn lichaam stromen. Nog nooit was het zover gekomen als vandaag. Ik voelde mij rot om wat ik had gedaan en waarom ik het had gedaan. Ik was uitgeput en kon het niet lang meer volhouden, dat wist ik 100% zeker.

Hoofdstuk 28 Marije's POV

Ik liep naar Bill zijn kamer en pakte schone kleding uit zijn kast. Ik liep weer terug naar de badkamer. ‘Bill, ik leg de schone kleding hier op de verwarming.’ Zei ik. ‘Is goed.’ Hoorde ik onder de douche vandaan komen. Snel maakte ik de vloer schoon en pakte het mes. ‘Wat moest ik hier nou weer mee?’ dacht ik. Ik stopte het onder mijn shirt en rende ermee de trap af. Ik rende naar buiten en gooide hem in de dichtstbijzijnde container. Gelukkig zag ik in de verte de vuilniswagen al aankomen. Ik rende weer naar binnen en gelijk daarna naar Bill zijn kamer. Ik pakte een trui uit zijn kast en verving hem voor mijn eigen shirt. Uit Tom zijn kast pakte ik een broek en trok hem aan. Ik liep de trap af naar beneden en ging onderuitgezakt op de bank zitten. Ik pakte het engelse werkboek van Bill en zag dat hij nog helemaal niks had opgeschreven. Ik pakte een pen en begon snel alles in te vullen. Boven hoorde ik Bill de douche uitzetten. Na een tijdje kwam hij de trap afgelopen en kwam naast mij op de bank zitten. Voorzichtig kwam hij tegen mij aanliggen. Ik legde zijn werkboek op het salontafeltje en sloeg mijn armen om hem heen. Hij lag met zijn volle gewicht tegen mij aan, waardoor ik kon voelen dat hij moe was en het helemaal had gehad. Zacht hoorde ik Bill snikken. Ik wreef met mijn hand over zijn rug. Ik keek even naar hem en veegde de tranen die over zijn wangen liepen weg. Ik was echt heel erg kwaad op Bas en de rest van het groepje. Hoe konden ze hem dit nou aan doen? En ze deden het alleen maar voor het geld dat ze van Bas kregen. Als er iets erg met Bill zou gebeuren omdat Bas het niet kon laten om hem te pesten, had hij toch zo een groot probleem met mij. Ik wou dat de oude Bill terug kwam, de jongen waar ik al tijden verliefd op was. En niet de jongen die het niet meer zag zitten. Ik vond het pijnlijk om hem zo te zien ik werd er verdrietig van, maar ik wist dat hij daar ook niets aan had. Daarom probeerde ik hem altijd een beetje op te vrolijken, maar dat lukte lang niet altijd en anders was het altijd maar voor even. We hoorden de deur open gaan. De gene hing zijn jas op en kwam de kamer ingelopen. ‘Wat hebben jullie nou weer uitgespookt?’ vroeg Tom met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Het lijkt me namelijk niet dat je voor de lol mijn broek hebt aangetrokken en Bill zijn trui.’ ‘Mijn kleding was vies.’ Zei ik. Bill begon onrustig te bewegen en ging uiteindelijk rechtop zitten. Ik trok de broekspijpen van de broek van Tom, die ik aan had, een beetje omhoog, zodat ik in de kleermakerszit kon zitten. Tom stond ons nog steeds verbaast aan te kijken. ‘En hoe komt het kan dat jou kleding vies was?’ vroeg hij nieuwsgierig. Bill stond met een ruk op en rende de trap op naar boven. We hoorden hem laatjes en kasten opentrekken en weer dichtgooien. Hij was opzoek naar iets, op zoek naar zijn mes. ‘Zeg maar tegen hem dat hij weg is.’ Zei ik tegen Tom. Tom zijn ogen werden groot. ‘Bedoel je dat hij zichzelf heeft-.’ Hij maakte zijn zin niet af en rende achter Bill aan naar boven. ‘Tom, hou je rustig!’ riep ik. Ik zat vastgenageld aan de bank, te luisteren naar wat er boven gebeurde. Het leek mij beter dat Bill nu even bij zijn broer was. ‘Tom laat me los!’ riep Bill. ‘Hij is hier niet!’ riep Tom. ‘Waar is hij dan? Ik heb hem nodig! NU!’ schreeuwde Bill. ‘Weg.' Zei Tom. Ik hoorde een bonk en iemand kwam naar beneden gerend. Het was Bill. Hij vloog op mij af en pakte mij vast. ‘Waar is het?’ schreeuwde hij. Hij schudde mij door elkaar. Ik pakte hem vast bij zijn armen en beviel hem te stoppen. ‘Ik heb hem weggegooid.’ Zei ik. ‘Waar?’ riep hij. ‘Buiten, in een container.’ Hij liet mij los en rende naar buiten. Ik liep achter hem aan. Hij keek in elke container van die op de stoep stond. Allemaal waren ze leeg, omdat de vuilniswagen net langs was gekomen. Bij iedere container die hij open gooide en zag dat zijn mes er niet in lag, raakte hij steeds meer in paniek. Ik voelde mij schuldig, maar ik wist dat ik er goed aan had gedaan om het mes weg te gooien. Tom was naast mij komen staan en keek hopeloos naar zijn broertje. ‘Wat is er toch met hem gebeurd?’ vroeg hij. ‘Hij heeft opgegeven.’ Zei ik. Bill kwam op mij afgerend en greep mij weer vast. ‘Waar is het? Het ligt helemaal niet in een container, ze zijn allemaal leeg!’ schreeuwde hij. ‘Bill, laat haar los!’ zei Tom. Hij pakte hem bij zijn middel en trok hem naar achter. Bill schreeuwde het uit van de pijn. ‘Tom laat hem los! Je doet hem zo ongelooflijk veel pijn!’ riep ik. Tom liet hem gelijk los en deed een stap naar achter. Bill had mij losgelaten en zat gehurkt op de grond en had zijn armen om zijn buik heen geslagen. Geschokt knielde Tom naast hem neer. ‘Sorry, het spijt me. Ik wist niet-.’ Bill seinde met zijn hand dat hij zijn mond moest houden en dat het al goed was. Tom tilde Bill op en droeg hem naar binnen. Ik sloot de voordeur en liep achter Tom aan, die Bill naar zijn kamer droeg en op zijn bed legde. Ik legde de deken over hem heen. Tom ging naast het bed zitten streek met zijn hand over Bill zijn hoofd. Ik kroop over Bill heen en taste onder het dekbed, opzoek naar zijn hand. Ik pakte hem vast en streek met mijn duim over zijn vingers.

Hoofdstuk 29 Bill's POV

Tom tilde mij op en droeg mij weer het huis binnen. Marije sloot de deur achter ons en volgde ons naar mijn slaapkamer. Tom legde mij op mijn bed neer en ging er naast zitten. Hij streek met zijn hand over mij hoofd. Marije kroop over mij heen. Ze taste onder het dekbed, ze pakte mijn hand vast en streelde met haar duim mijn vingers. Ik was toch wel een beetje boos op haar, omdat ze zomaar mijn mes had weggegooid. Al wist ik wel dat ze het goed bedoelde. Ik had hem ook weggegooid als ik haar was geweest. Ik ging op mijn zij liggen en sloot mijn ogen. Tom liep de kamer uit. Marije kwam achter mij liggen. Zacht gaf ze een kus op mijn schouder. Even kreeg ik de kriebels in mijn buik. Ik hoorde dat er weer iemand de kamer binnen kwam gelopen en aan het voeteneind van mijn bed ging zitten. Tom begon op zijn gitaar te spelen. Niet lang daarna viel ik in slaap. ‘Bill, wakker worden. We gaan eten.’ Langzaam opende ik mijn ogen. Mijn moeder stond naast mijn bed. Ik rekte mij uit en stapte uit mijn bed. ‘Oke.’ Zei ik. Ik liep achter haar aan naar beneden en ging aan tafel zitten. Gordon en Tom waren al aan het eten. Ik schepte voor mezelf op en zette mijn vork in het eten. ‘Hoe was het op school vandaag?’ vroeg onze moeder aan Tom en mij. ‘Gaat wel.’ Mompelde we allebei. Verder werd er niet veel gezegd. Ik had mij voorgenomen om alleen te praten als mij wat werd gevraagd en verder niet. Snel at ik mijn eten op en liep weer naar boven. Ik ging in mijn bed liggen. Morgen zou ik thuisblijven. Ik kon het nu gewoon niet in mij opbrengen om naar school te gaan. Ik sloot mijn ogen en viel weer in slaap. Zo als gezegd bleef ik vandaag thuis. Ik had tegen mijn moeder gezegd dat ik niet zo lekker was. Ik zat nu voor de televisie. Dat was eigenlijk ook wel het enige wat ik had gedaan vandaag. En ik had ook nog het huiswerk dat ik voor vandaag af zou moeten hebben gemaakt, omdat ik anders weer in de problemen zou gaan lopen omdat ik achter liep. Vrijdag liep ik in mijn eentje over straat. Het was rond etenstijd, dus er waren niet zo heel veel mensen buiten. Ik was op weg naar huis en liep door een steegje, zodat ik sneller thuis zou zijn. Toen ik ongeveer halverwege van het steegje was zag ik dat Bas en Vincent aan het einde verschenen. Ik draai de mij om en zag dat Bob en Marco aan de ander kant stonden. Ik kon dus geen kant meer op. Ze kamen langzaam op mij afgelopen. Bij iedere stap dat ze dichterbij kwamen raakte ik steeds meer in paniek. ‘Wat moeten jullie?’ riep ik. Bas begon te grijnzen. ‘Niets waar je je zorgen over hoeft te maken en als je gewoon een beetje meewerkt is het zo voorbij.’ Ze rende op mij af en sloegen mij tegen de grond. Ze sloegen mij overal waar ze maar konden. Ze rende weer weg. Ik bleef op de grond in het steegje liggen. Ik weet niet voor hoelang, maar het was lang. Ik hoorde dat iemand het steegje in kwam gelopen. De gene kwam op mij afgelopen en bleef achter mij staan. Versteend bleef ik liggen. ‘Bill, alles goed met je?’ vroeg de gene. Ik herkende de stem van Marije. Ze kwam voor mij staan en keek mij bezorgd aan. Waarom vond ze mij nou altijd op dit soort momenten? Ze hielp mij overeind. Ik was het zat en rende weg, zo hard als ik kon. Ik rende naar het appartementcomplex, dat ze een paar staten verderop aan het bouwen waren. Ik klom rende de trap op, naar het dak. Ik hoorde Marije achter mij aan komen. ‘Tom, kom nu naar het nieuwe appartementcomplex!’ riep ze. Op het dak gooide ik de deur open en rende naar de rand. Ik klom erop en keek naar beneden. ‘BILL! NEE, NIET DOEN!’ schreeuwde Marije. Ik draaide mij om en zag haar staan. Ze keek mij angstig aan. ‘Doe het alsjeblieft niet.’ Zei ze. Er liepen een paar tranen over haar wangen. ‘Ik moet wel.’ Zei ik. ‘Je moet niks en zeker dit niet.’ De deur achter haar werd open gegooid en Tom kwam nu ook het dak opgerend. Zijn ogen werden groot. ‘Bill, je waagt het niet om te springen!’ riep hij. ‘Jawel.’ Zei ik. ‘Nee, dat doe je niet. Er is dan namelijk een deel van mij weg en ik zou niet weten hoe ik zonder dat deel zou moeten leven.’ Zei hij. Ik keek hem aan. Hij had gelijk. Als ik zou springen zou er een deel van hem weg zijn en dat deel was ik. Maar ik kon het echt niet langer meer volhouden, om iedere keer als ik Bas en zijn groepje tegenkwam in elkaar te worden geslagen. ‘Tom, ik kan niet anders.’ Zei ik. ‘Dan spring ik met je mee.’ Zei hij en kwam naast mij op de rand staan. ‘Jullie springen geen van beide.’ Riep Marije. Ze kwam op ons afgelopen, pakte onze handen beet en trok ons van de rand af. ‘Bill, doe het alsjeblieft niet. Ik hou van je en ik wil niet leven zonder dat jij er bent.’ Zei ze zacht. ‘Dat zeg je nu alleen maar omdat je niet wil dat ik spring. Je houd helemaal niet van mij en je vind mij helemaal niet leuk. JE LIEGT!’ riep ik. Ze schudde haar hoofd. ‘Waarom zou ik over zoiets liegen?’ ‘Bewijs het.’ Zei ik bot. Ze kwam naar mij toe gelopen en drukte haar lippen op die van mij. Ik opende mijn mond en liet haar tong naar binnen glijden. Zacht zoende ik haar terug. Het was een mooi afscheidcadeau, maar ze kon mij niet meer overhalen om niet te springen. Mijn besluit stond vast. Ik liet haar los en rende naar de rand. Ik spring erop. Ik draaide mij om. ‘Dag.’ Zei ik tegen Tom en Marije. Ik liet mij naar achtervallen en toen werd alles zwart voor mijn ogen.

Hoofdstuk 30 Tom's POV

‘BILL!’ riep ik. Ik rende naar de rand en wou er ook vanaf springen, maar Marije greep mij vast. ‘Je waagt het niet!’ riep ze. We rende naar de deur en ik trok hem open. We rende er trap af, soms vergat ik een paar treden en viel ik een paar keer bijna op mijn gezicht. We renden het appartementcomplex uit. We zagen Bill op de grond liggen. Hij bewoog niet meer. Ik rende op hem af en hield hem vast. ‘Waarom heb je dit nou gedaan?’ vroeg ik aan hem. Marije legde twee vingers tegen zijn nek aan en zei dat hij nog leefde. Ze belde de ambulance. ‘Ze zijn er zo.’ Zei ze. Er waren een paar voorbijgangers gestopt en vroeg wat er was gebeurd. Twee mensen begonnen hem te reanimeren, omdat er geen pols meer werd gevoeld. Een man begon op zijn borstkas te duwen. Versteend keek ik ernaar. Marije was naast mij neer geknield en had haar armen om mij heen geslagen. Ze probeerde zich sterk te houden tegenover mij. Ik zag dat de ambulance de straat in kwam gereden en naast ons stopte. Twee mannen kwamen er uitgerend. Ze bogen zich over Bill heen en knipte zijn shirt open. Ze plakte twee grote stikkers op zijn borst en drukt op een knop. ‘Niet kijken.’ Zei Marije en draaide mijn gezicht de andere kant op. Ik hoorde een soort klap en een lichaam dat op de grond kwam. ‘Zijn jullie vrienden van deze jongen?’ vroeg een ambulancebroeder. ‘Ik ben zijn broer.’ Zei ik zacht. ‘Bel je moeder en zeg dat ze onmiddellijk naar het ziekenhuis moet komen.’ beviel hij mij. ‘We hebben weer een hartslag.’ Zei de andere ambulancebroeder. Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak en belde mijn moeder op. ‘Mam, je moet naar het ziekenhuis komen. Bill is van een dak afgesprongen.’ Zei ik zacht. Mijn moeder was even stil aan de andere kant van de lijn. (…) ‘Ja hij leeft nog.’ Zei ik. De telefoon werd opgehangen. Bill werd de ambulance in gedragen en Marije en ik stapte in. De hele weg was ik stil en keek wat de ambulance broeder allemaal bij Bill deed. Hij opende zijn mond en stopte een soort buis in zijn keel. ‘Waar is dat voor?’ vroeg ik zacht. ‘Om hem te laten ademen.’ Zei Marije. Ik pakte hand haar vast en kneep erin. ‘Als ik Bas en zijn clubje tegen kom vermoord ik hem.’ Zei ik tegen mezelf. In het ziekenhuis stonden er al een paar artsen te op Bill te wachten. Hij werd de ambulance uitgedragen en naar een speciale kamer gebracht. Een zuster bracht Marije en mij naar de wachtkamer. Ik zakte op een stoel en barste in huilen uit. Marije kwam naast mij zitten en trok mij dicht tegen zich aan. Ik legde mijn hoofd in haar nek. ‘Hij redt het wel.’ Fluisterde ze in mijn oor. Ik hield haar nog steviger vast. Na een paar minuten kwamen mijn moeder en Gordon de wachtkamer ingelopen. Ik rende op haar af en liet mij in haar armen vallen. ‘Het spijt me.’ Snikte ik. ‘Ik kon hem niet meer tegen houden.’ Mijn moeder hield mij stevig vast en wreef met haar hand over mijn rug. Gordon was met Marije aan het praten. Vast over wat er gebeurd was. Er kwam een arts de wachtkamer ingelopen en ging op een stoel tegenover ons zitten. ‘Hij leeft nog. Hij ligt nu in een coma en zijn toestand is kritiek. De kans dat hij weer wakker word is 50%. Er mogen nu twee mensen naar hem toe.’ Zei hij. Mijn moeder en ik stonden op en liepen achter de dokter aan. We bleven voor een kamertje staan. Ik deed de deur open en liep naar binnen. Hij lag doodstil in een bed en had zijn ogen gesloten. Er kwam een buisje uit zijn mond en er allemaal slangetjes uit zijn lijf. Om hen heen stonden allemaal machines. Hij zag bond er blauw. Voorzichtig liep ik naar hem toe en ging naast hem zitten. Ik pakte zijn hand en legde snikkend mijn hoofd op het bed. Mijn moeder zat tegenover mij aan de andere kant van het bed en huilde.

Hoofdstuk 31 Marije's POV

Tom en Simone liepen de wachtkamer uit. Gordon en ik beleven zitten. Ik staarde voor mij uit. In coma… Ik stond op en begon rondjes te lopen in de wachtkamer. Gordon was had zijn armen op zijn knieŽn gelegd en hield met zijn handen zijn hoofd vast. Ik voelde dat er een traan over mijn wang gleed. Snel veegde ik hem weg en ging aan de andere kant van de kamer zitten. Gelijk stond ik weer op en ging weer rondjes lopen. Er ging op dit moment van alles door mijn hoofd. Zo veel dat ik het niet eens op een rijtje kon krijgen. Ik keek op en klok en zag dat het half 9 was. Ik liep de wachtkamer uit. Ik strompelde door de gangen van het ziekenhuis. Uiteindelijk kwam ik uit bij de kamer van Bill. Ik keek door het glas. Ik schrok bij het zien van hem. Er kwamen allemaal slangetjes uit zijn lichaam en hij zat aan allemaal apparaten vast. Ik kon het niet aanzien. Ik rende het ziekenhuis uit en ging bij de ingang op de grond zitten. De tranen liepen over mijn wangen. Ik keek om mij heen en merkte dat allemaal mensen mij aan het aanstaren waren. ‘Valt er soms wat te zien?’ riep ik kwaad. Gelijk keek iedereen weer een andere kant uit of liep weg. Ik liet mijn hoofd weer zakken en veegde mijn tranen weg, ook al kwamen ze binnen de kortste keren weer terug. Er kwam iemand naast mij zitten. Ik keek op en zag dat het Tom was. Zijn gezicht was wit weggetrokken en zijn ogen waren rood. Hij stak een sigaret op en er kwamen kleine rookwolkjes uit zijn mond. Hij hielt zijn pakje sigaretten voor mijn gezicht. ‘Moet je er ook een?’ vroeg hij zacht. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee dank je.’ Zei ik nog zachter terug. ‘Heb je hem gezien?’ vroeg Tom. Ik knikte. ‘Even, door het raam.’ Even was het stil tussen ons. ‘Wil je zo soms even met mij mee? Mijn moeder en Gordon zijn naar huis. Ze kon het niet aan om hem zo te zien. Ik ook niet, maar ik vind dat ik er voor hem moet zijn. Zoveel als ik maar kan. Snap je wat ik bedoel?’ vroeg Tom. Ik keek hem aan. ‘Ja, ik snap het.’ We stonden op en liepen weer naar binnen. Er kwamen weer allemaal herinneringen in mij naar boven. Op mijn vierde was mijn tweelingzusje ernstig ziek geworden en niet lang daarna was ze overleden. Zij had ook een tijdje in een coma gelegen. Ik was daardoor nu denk ik ook extra bang dat Bill het ook niet zo overleven. Als had ik bij hem het gevoel dat het wel weer goed kon komen, maar of dat ook echt waar was? Ik wist het niet. Tom en ik stapte de lift in, Tom drukte op het knopje en de deuren gingen dicht. Zenuwachtig begon ik aan mijn shirtje te friemelen. Tom kwam dichter tegen mij aanstaan. Ik sloeg mijn arm om zijn middel en zuchtte. De liftdeuren gingen we open. We liepen we lift uit de gang in. Halverwege huiverde ik even en bleef midden in de gang stil staan. Tom pakte mijn hand vast en nam mij mee naar Bill zijn kamer. Dit keer stond er een dokter bij. Hij vroeg of we nog even buiten wouden wachten. We stonden achter het raam te kijken wat hij aan het doen was. Hij trok een paar slangetjes uit Bill zijn lichaam en een verpleegster deed een gaasje om de plekjes waar de slangetjes uitgekomen waren. ‘Zo ziet het er toch een stukje minder eng uit.’ zei ik zacht. Tom knikte instemmend. ‘Zo is de kans ook kleiner dat ik er per ongeluk eentje uittrek.’ Ik keek heb geschokt aan. ‘Heb je dat net gedaan dan?’ vroeg ik. ‘Nee, maar ik bleef net aan zijn infuus hangen en toen trok ik hem er bijna uit.’ zei hij. ‘Hij moet geopereerd worden straks.’ Er liep een traan over mijn wang. Ik kon het gewoon niet helpen. Het leek nu net of de geschiedenis zich weer ging herhalen. ‘Dan zal je moeder straks ook wel weer komen.’ Zei ik. ‘Ja.’ De dokter kwam de kamer uitgelopen en zei dat wij naar binnen mocht. Ik bleef nog even staan. Tom pakte mijn hand weer vast. ‘Kom.’ Zei hij. Ik liep voorzichtig naar binnen. Ik ging tegenover Tom naast het bed zitten. Ik tilde mijn hand op en legde op die van Bill. Hij voelde best warm aan. Ik keek ernaar. Zijn nagellak was eraf en nu pas kon ik zien hoeveel zijn handen op die van Tom leken. Voorzichtig tilde ik zijn hand op en gaf er een kusje op. ‘Wat deed je?’ vroeg Tom verbaast. Ik keek hem aan. ‘Ik gaf een kus op zijn hand. Hoezo?’ vroeg ik. Hij bewoog zijn ogen.’ Zei Tom. Zo hij daar op reageren? Na een tijdje besloot ik om weer naar huis te gaan. Tom bleef nog even. ‘Ik bel je vanavond nog wel even.’ Zei hij. ‘Is goed.’ Ik gaf hem een zoen op zijn wang en liep richting de lift. Het was al donker buiten. Ik liep zo snel mogelijk naar huis. Ik opende de deur en rende naar binnen. In de woonkamer was mijn vader naar het nieuws aan het kijken. Hij keek op van de tv en keek naar mij. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij aan mij. Hij zette de televisie uit. Mijn moeder kwam ook de woonkamer ingelopen en keek mij boos aan. ‘Hoe haal je het in je hoofd om zo laat thuis te komen zonder wat van je te laten horen?’ riep ze kwaad. Ik barste in huilen uit en viel in mijn vaders armen. ‘Bill- Bill ligt in een coma.’ Snikte ik. ‘Hoe komt dat?’ vroeg mijn vader verbaast. ‘Hij is van dat appartementcomplex gesprongen.’ Ik hield mijn vader stevig vast en kroop bij hem op schoot. ‘Opgeruimd staat netjes zou ik zeggen.’ Zei mijn moeder en ging in een of ander blad bladeren. Ik vloog overeind. ‘WAAR SLAAT DAT NOU WEER OP?’ krijste ik. ‘Ik weet dat je hem niet mag, maar dat hoef je nog niet zo gemeen te doen! Hij gaat misschien dood ja! Hij was toevallig wel de jongen waarvan ik hield!’ schreeuwde ik kwaad. ‘TRUT.’ Ik rende de trap op naar boven. ‘Waag het niet om nog een keer zo een taal tegen mij aan te slaan! En je bent nog veelste jong om van een jongen te houden!’ riep ze. ‘Helen, doe normaal! Je toont nu geen enkel respect. Ze verliest misschien wel haar beste vriend en ze is helemaal niet te jong om van een jongen te houden. En nu houd je je mond of je gaat maar even weg om af te koelen. Want wat je nu allemaal zegt is onzin!’ riep mijn vader. Ik rende mijn kamer in en liet mij huilend op mijn bed vallen. Er kwam iemand de trap op gerend en naast mij op bed zitten. ‘Het komt wel weer goed met hem.’ Zei mijn vader. Hij streek met zijn grote hand over mijn rug en tilde mij bij hem op schoot. ’s Avonds kon ik niet slapen. Ik keek op de klok en zag dat het al 01:00 uur was. Tom had nog even gebeld en gezegd dat ze Bill aan het opereren waren. Op mijn nacht kastje begon mijn telefoon te trillen. Ik pakte hem en nam op. ’Hallo?’ vroeg ik. (…) ’Nee, je hebt mij niet wakker gemaakt.’ Zei ik. Het was Tom, hij huilde. (…) ’Ja, natuurlijk mag je komen!’ (…) ’Nee, het maakt niet uit dat het al 1 uur is.’ (…) ’Is goed. Tot zo.’ Ik hing op en stopte mijn telefoon in de zak van mijn pyjamabroek. Ik stapte van mijn bed af en sloop naar beneden. Ik liep naar de voordeur en ging op de drempel zitten, wachten totdat Tom zou komen.

Hoofdstuk 32 Toms POV

Marije ging weer naar huis. Nu zat ik hier dus alleen bij Bill. ‘Waarom heb je dit nou gedaan?’ fluisterde ik tegen hem. ‘Word alsjeblieft weer wakker.’ Ik streek over zijn hand en kneep er even in. Mijn moeder kwam de kamer ingelopen en ging op de plek zitten waar Marije enkele minuutjes geleden nog had gezeten. Een tijdje zaten we daar, totdat dat dokter ons kwam vertellen dat Bill zo geopereerd zou worden. We liepen weer de gang op en ging op een stoel zitten die daar stond. Gordon dat zijn armen om mijn moeder heen gelagen en waagde een poging om haar te troosten. Ik begon een beetje zenuwachtig met mijn tong aan mijn piercing te draaien. Er liepen een paar mannen naar binnen en reden Bill de kamer uit, de gang op. We stonden op en liepen erachter aan. De dokter wees ons de wachtkamer en er kwam een andere man bij staan. ‘Chirurg van Dalen gaat Bill zo opereren. Hij zal nu vertellen wat hij gaat doen. Mij zien jullie weer als hij van de OK komt.’ Zei de dokter en liep de wachtkamer uit. De chirurg begon van alles te vertellen waar ik helemaal geen bal van begreep. ‘En nu even in een taal dat ik het ook begrijp.’ Zei ik geÔrriteerd. De chirurg moest lachen. Waar haalt hij nu ook nog eens het lef vandaan om te gaan lachen?! Ik keek hem boos aan, waardoor zijn gezichtsuitdrukking snel veranderde. ‘We gaat een slangetje in je broer zijn buik doen waardoor de druk op zijn ingewanden wat minder wordt. Uit een aantal testjes bleek namelijk dat daar nu erg veel druk op staat.’ Zei hij. ‘O.’ mompelde ik. Hij zei ons gedag en liep weer de kamer uit. Ik heb daar denk ik een uur voor mij uitgestaard. Ik was het wachten en stil zitten een beetje zat en besloot om een rondje in het ziekenhuis te gaan lopen. Ik kwam uit hij een restaurantje en een paar winkeltjes. Ik liep een winkeltje binnen en keek wat ze allemaal verkochten. Ik zag alleen maar dingen zoals zeep, snoep, ballonen en bloemen, bloemen en nog meer bloemen en af en toe een tijdschriftje. Ik liep het winkeltje weer uit en liep naar buiten. Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak en belde Marije even op. Nadat ik dat had gedaan pakte ik het pakje sigaretten weer uit mijn broekzak. Ik stopte een sigaret tussen mijn lippen en pakte mijn aansteker. Ik hield mijn ene hand voor de sigaret en zette hem met mijn andere hand aan. Langzaam nam ik een trekje. Ik liet de rook door mijn longen gaan en blies het weer uit. Ik liep naar een bankje toen en ging erop zitten. Ik rookte mijn sigaret op en liep weer naar de wachtkamer. Nog anderhalf uur heb ik daar gewacht. Toen ze klaar waren met de operatie heb ik nog even naast hem gezeten en toen ging ik met mijn moeder en Gordon weer naar huis. Ik keek op de klok en zag dat het kwart over 12 was. Ik liep naar boven en ging op Bill zijn bed zitten. Opslag barste ik weer in tranen uit. Ik kon het gewoon niet helpen. Ik sloeg zijn deken om mij heen en hield ze stevig vast. Ik heb denk ik 3 kwartier zo gezeten tot ik tot de conclusie kwam, dat ik niet in een huis kon zijn waar zoveel dingen van Bill lagen. Ik pakte mijn telefoon en toetste automatisch het nummer van Marije in. (…) ’Hoi, met Tom. Heb ik je wakker gemaakt?’ snikte ik. (…) ’Mag ik alsjeblieft even langskomen?’ vroeg ik onzeker. (…) ’Maakt het niet uit dat het al 1 uur is?’ (…) ’Dan kom ik er nu aan. Doei.’ Zei ik. (…) Ik hing op en liep naar beneden. Mijn moeder zat samen met Gordon op de bank. ‘Mam, ik ben naar Marije.’ Zei ik. Ze knikte afwezig. Ik liep het huis uit en rende naar Marije. Ik opende het hek van haar voortuin en zag dat ze op de drempel van de voordeur zat. Ze stond op en kwam op mij afgelopen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en verstopte mijn gezicht in haar nek. Ze hield mij stevig vast en wreef over mijn rug. ‘Ssst…’ fluisterde ze. Ze liet mij los en nam mij mee naar binnen. Ik ging op de bank zitten en drukte een kussen tegen mij aan. Marije liep naar de keuken en kwam terug met een glas water. ‘Hier.’ Zei ze. Ik pakte hem aan en nam een paar slokjes. Ze pakte het glas weer uit mijn handen en zette het op tafel. Ik legde mijn hoofd op haar schouder. ‘Waarom sliep jij eigenlijk nog niet?’ vroeg ik aan haar. ‘Ik kon niet slapen.’ Zei ze. ‘Zullen we maar naar boven gaan?’ vroeg ze na een tijdje. Ik knikte, stond op en liep achter Marije aan de trap naar boven op. Ze ging op haar bed zitten en legde de dekens over haar benen. Ik kleedde mij snel uit tot ik alleen nog maar mijn boxer aan. Ik ging liggen en keek haar aan. Ze was lief en ik snapte heel goed dat Bill haar leuk vond. Ooit zou ik ook zo iemand als haar vinden, maar zij was voor Bill. Ze kwam tegen mij aan liggen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en trok haar nog dichter tegen mij aan. Ik sloot mijn ogen en probeerde een beetje te slapen.

Hoofdstuk 33 Marije's POV

Midden in de nacht werd ik wakker van iemand die aan het snikken was. Ik opende mijn ogen en zag dat Tom naast me was verdwenen. Ik stapte uit bed en merkte, door een windvlaag, dat de deuren naar mijn balkon open stonden. Ik sloeg de deken om me heen en liep ernaar toe. Tom zat naast de deur tegen de muur aan. Hij zat in elkaar gedoken op de grond, gehuld in alleen een boxer. Zijn dreads hingen langs zijn lichaam en op de grond onder hem was een klein plasje water ontstaan. Die de naar beneden gevallen tranen waarschijnlijk hadden veroorzaakt. Ik ging naast hem zitten en sloeg mijn armen om hem heen, waardoor de deken nu ook over zijn schouders hing. Langzaam tilde hij zijn hoofd op. Hij keek me net rode ogen aan en over zijn wang liep een traan. Zachtjes veegde ik hem weg met mijn hand. ‘Gaat het met je?’ vroeg ik bezorgd. Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik mis Bill. Ik wou dat hij hier was. Ik wil de oude Bill terug.’ Snikte hij. ‘Ik wil mijn lieve kleine broertje terug.’ Riep hij nu. Ik wreef even over zijn rug. ‘Ssst… het komt allemaal wel weer goed.’ Zei ik zacht. ‘Ik wil dat het nu weer goed komt! Ik mis hem! Snap je dat dan niet?’ ‘Ik snap je heel goed.’ Zei ik tegen hem. ‘Nee, dat kan je niet snappen, jij hebt nooit een tweelingbroer of zus gehad die in het ziekenhuis lag en misschien wel dood ging.’ Riep Tom uit. De tranen liepen rijkelijk over zijn wangen en die waren voorlopig ook niet van plan om daar mee te stoppen. ‘Tom dat weet ik wel, ik heb een tweelingzusje gehad.’ Zei ik tegen hem. Hij keek me aan alsof ik gek was. ‘Waar is ze nu dan?’ vroeg hij. Ik wees naar de sterrenhemel boven ons. ‘Daar boven. Toen ik 4 was werd ze ernstig ziek. Zij was ook in een coma geraakt en een jaar later is ze overleden. Ik was toen nog klein en snapte er helemaal niks van. Mijn vader had tegen me gezegd dat ze naar een plek was gegaan waar ze geen pijn meer zou hebben en dat ze altijd bij me zou zijn. In mijn hart. Ik was zo verdrietig, maar kwam er uiteindelijk overheen en toen zijn we hierheen verhuisd en heb ik jou en Bill ontmoet. Ik zeg nu niet dat Bill dood gaat, want dat gebeurd pas als hij een oud opaatje is en ergens samen met jou in het bejaardenhuis zit. Ik weet zeker dat hij weer uit zijn coma komt en nog heel veel jaren samen met jou tegemoet gaat. Wat ik nou wil zeggen is dat hij altijd bij je is, zelfs nu, zolang je er maar in geloofd.’ Tom was een tijdje stil. ‘Sorry, dat wist ik niet.’ Zei hij. ‘Geeft niet. Je kon het ook niet weten. Ik had het je ook nog nooit verteld.’ Zei ik. ‘Hoe heette ze?’ vroeg hij. ‘Claudia.’ Tom lachte even. ‘Leuke naam.’ Zei hij grinnikend. ‘Ja hť, vind ik ook…niet.’ Tom zuchtte even. ‘Het komt wel weer goed hoor.’ Zei ik. ‘Ja, ik hoop het.’ Zei Tom. ‘Je moet niet hopen, je moet geloven dat het goed komt. Als je gaat zitten hopen heb je de moed eigenlijk al opgegeven.’ Zei ik. ‘Je hebt gelijk. Ik weet zeker dat het goed gaat komen.’ Zei hij zelf verzekerd. Hij gaapte even. ‘Ben je moe?’ vroeg ik. Hij knikte en legde zijn hoofd op mijn schouder. Ik gaf hem een zoen op zijn voorhoofd. Hij tilde weer even zijn hoofd op. ‘Nog bedankt dat ik hier mag blijven slapen.’ Zei hij. ‘Ach man, hou op. Je weet toch dat je hier altijd welkom bent.’ zei ik en lachte even naar hem. Tom gaf mij een vriendschappelijk kusje op mijn mond. Hij legde zijn hoofd weer op mijn schouder en sloot zijn ogen. Ik legde mijn hoofd tegen die van hem aan en sloot ook mijn ogen. Samen vielen we weer in slaap, maar dan nu op mijn balkon. Ik wou sterk overkomen op Tom en ik had het gevoel dat dat nu aardig was gelukt.

Hoofdstuk 34 Toms POV

’s Ochtends werd ik wakker van de zon die in mijn gezicht scheen. Het duurde even voor ik doorhad waar ik was. Naast mij zag ik dat Marije tegen mij aan lag en nog sliep. De deken die om ons heen hoorde te liggen was van ons afgegleden. Een koude windvlaag kwam over ons heen. Ondanks dat de zon scheen was het nog best koud. Ik ging staan en tilde Marije op. Ik legde haar op het bed en legde de dekens over haar heen. Ik keek op de klok en zag dat het bijna 9 uur was. Eerst maar even onder de douche. Ik liep naar de badkamer en pakte een handdoek uit een kastje. De handdoek hing ik aan het droogrek. Ik liet mijn boxer naar beneden glijden en hing hem naast de handdoek. Ik stapte onder de douche. Ik draaide de kraan open en liet het warme water tegen mijn lichaam kletteren. Ik heb er denk ik wel een half uur onder gestaan. Ik droogde mij af en wikkelde de handdoek om mijn dreads heen. In mijn boxer en een handdoektulband op mijn hoofd liep ik weer naar de kamer van Marije. Voorzichtig maakte ik de deur open en liep naar binnen. Ik zag dat ze nog sliep. Ik liep haar kast in en pakte een stapeltje schone kleding die ik bij haar had liggen. Ik trok het aan en wikkelde de handdoek weer om mijn dreads. Toen ik de kamer weer in kwam zag ik dat Marije al wakker was. ‘Hallo.’ Zei ze slaperig. ‘Hallo.’ Ik liep naar het bed toe en ging naast haar liggen. Ze kroop naar mij toe. Ze wikkelde haar armen om mijn middel en legde haar hoofd op mijn borst. ‘Het staat trouwens erg charmant die handdoek op je hoofd.’ Lachte ze. ‘Ik weet het.’ Zei ik. Ik legde mijn arm om haar heen en gleed met mijn hand onder haar shirtje. Ik wreef zacht over haar rug. ‘Ik ga zo weer even naar Bill.’ Zei ik. Ze hief haar hoofd omhoog en keek mij aan. ‘Is goed.’ Zei ze. Ze ging tegenover mij zitten en keek mij aan. Ik keek terug. Er schoten allemaal beelden door mijn hoofd heen. Achter Marije zag ik Bill zitten. Hij had zijn armen om haar heen geslagen en met een verliefde blik voor zich uit gekeken. Ik had hem elke keer met een grijns aangekeken en thuis was hij dan geÔrriteerd geweest, omdat ik hem er dan mee aan het plagen was. Ik miste het. Ook al was het iets kleins, ik miste het toch. Ik draaide mijn hoofd weg en beet op mijn lip mijn tranen binnen te houden. Ik ging van het bed af en haalde de handdoek van mijn hoofd. Ik droogde mijn haar nog een beetje extra af en probeerde onopgemerkt de tranen, die over mijn wangen liepen, weg te wegen. Ik hield het niet meer en zakte door mijn benen op de grond. Marije kwam op mij afgelopen en knielde naast mij neer. ‘Ik mis hem zo.’ Snikte ik. Ik hield haar stevig vast en verschold mijn gezicht in haar nachthemd. We liepen over straat op weg naar het ziekenhuis. Ik had Marije gevraagd om mee te gaan, omdat ik het toch nog wel een beetje eng vond en ik niet zeker wist of mijn moeder er ook zou zijn. Met trillende benen liep ik er naar toe. Ik had Marije haar hand vast gepakt en kneep bij iedere 5 meter dat we dichterbij kwamen harder in haar hand. ‘Tom ik vind het prima dat je een beetje in mijn hand knijpt, maar het zou leuk zijn als je hem niet helemaal fijn zou willen knijpen.’ Zei Marije en ze trok een pijnlijk gezicht. ‘Sorry.’ Zei ik en verslapte mijn greep in haar hand. ‘Ik ben gewoon een beetje zenuwachtig.’ Mompelde ik. ‘Dat weet ik. Ik bedoelde er ook niks mee hoor.’ We stonden nu voor de ingang van het ziekenhuis. Ik haalde diep adem en liep naar binnen. --- Het was nu drie maanden later. Bill was nog helemaal niet vooruit gegaan, het was alleen nog maar slechter gegaan. Al bleef de dokter zeggen dat het nog wel goed met hem zou komen, omdat hij nog jong was. Ik hoopte dat hij gelijk had. Vanmiddag heeft de dokter mij weggestuurd. Hij zei dat ik even het ziekenhuis uit moest, omdat ik anders helemaal gek zou worden. Ik gaf hem wel gelijk. Ik was ook helemaal aan het uitflippen van het lange wachten. Ik zat nu op Marije haar kamer achter de computer. Ik had de afgelopen 3 maanden ook bij haar geslapen. Ik surfte een beetje op het internet, maar kon niet echt iets leuks vinden en op msn was ook niemand. Marije was naar boksen, dus met haar kon ik ook niks gaan doen. Ik sloot de computer af en liep naar buiten. Sloffend liep ik over de straten. Ik besloot om bij Marije te gaan kijken. Ik liep de sportschool in en liep de ruimte in waar gebokst werd. Ik ging in een hoekje van de tribune zitten die er stond en keek naar de groep mensen die aan het boksen waren. Opeens werden ze allemaal bij elkaar geroepen en gingen ze wedstrijdjes houden. Ik was wel vaker bij het boksen gaan kijken en ik vond het altijd wel gaaf om het te zien. Marije was aan de beurt, maar tot mijn schrik moest ze tegen Bas. Ik wist nu al dat er niks meer van die gast overbleef. Gespannen keek ik naar het gevecht. Toen het startsein werd gegeven gebeurde er eerst een tijdje niets. Ik zag dat Bas zijn lippen bewoog en stom begon te grijnzen. Uit het niets sloeg Marije Bas helemaal in elkaar. Hij lag nu bewusteloos op de grond maar ze bleef maar door slaan. Ze was gewoon helemaal doorgedraaid. Ik stond op en liep naar de ring toe. De trainers probeerde Marije van Bas af te krijgen, maar het lukte ze niet om de twee van elkaar de scheiden. Ik ging in de ring staan. Marije werd van Bas af getrokken en mijn richting in geduwd. Ze kwam tegen mij aan. Ik hield haar stevig vast, zodat ze niet meer weg zou komen. Woest spuugde ze haar mondbit uit en schreeuwde dat ik haar los moest laten. Ik bleef haar vast houden. Ze draaide zicht om en ik zag dat de tranen over haar wangen liepen. Ze sloeg haar armen om mijn schouders en verstopte haar gezicht in mijn nek.

Hoofdstuk 35 Marije's POV

‘Okť, Marije tegen Bas!’ riep mijn trainer. Snel trok ik mijn bokshandschoenen aan en stapte de ring binnen. Bas kwam ook de ring binnen gestapt en ging in de hoek tegenover mij staan. Onze trainer gaf het sein dat we mochten beginnen. ‘En hoe is het nou met dat vriendje van je?’ vroeg hij gemeen. ‘Ligt hij nog steeds voor dood in het ziekenhuis? Misschien is het maar beter als ze de stekker uit hem trekken. Hebben we ook geen last meer van die homo!’ Hij gaf me een stoot in mijn gezicht. Op dat moment kon ik mezelf niet meer beheersen en werd het helemaal zwart voor mijn ogen. Hij had zojuist de snaar geraakt, die hij beter niet had kunnen raken. Ik begon als een gek stoten en trappen uit te delen. Door hen, de klootzak tegen wie ik nu aan het vechten was, had Bill geprobeerd zelfmoord te plegen. Door hem lag Bill nu in een coma. Door hem was ik bijna de jongen kwijt van wie ik zo vreselijk veel van hield en waar ik alles voor over had. Na een tijdje flink stoten uit te hebben gedeeld, lag Bas op de grond. Zelfs toen bleef ik door gaan met slaan. Die gast had me gewoon zo kwaad gemaakt. Vaag hoorde ik iemand roepen dat ik moest stoppen, ik reageerde er niet op en bleef maar door gaan met slaan. Opeens werd ik ruw door iemand in de hoek geduwd, waar ik tegen iemand anders aankwam die mij stevig vast hield. Woest spuugde ik mijn bit uit. ‘Laat me los!’ schreeuwde ik. ‘Pas als je weer rustig bent.’ Zei de persoon. Vaag herkende ik de stem. Ik kon op dit moment alleen niet bedenken wie het zou kunnen zijn. Ik probeerde mij uit de greep van het persoon te krijgen, maar ik kon met geen mogelijkheid los komen. De tranen liepen over mijn wangen en langzaam verzwakte ik. Ik draaide me om en zag dat de persoon die mij vast hield Tom was. Ik sloeg mijn armen om hem heen en verstopte mijn gezicht in zijn vest. Op zijn shirt verschenen donkere natte vlekken van mijn tranen. Hij streelde zachtjes met zijn hand door mijn haar. ‘Ssst… Stil maar, het is voorbij.’ Fluisterde hij in mijn oor. Langzaam maar zeker werd ik weer wat rustiger. Tom duwde mij een beetje van zich af en pakte met zijn handen mijn gezicht vast. De laatste paar tranen veegde hij weg met zijn duimen. ‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg hij. Ik knikte even. Ik haalde even diep adem en blies langzaam weer uit. Tom hielp mij om de ring weer uit te komen en zette mij op een stoel neer, die in de hoek van de trainingsruimte stond. Ik probeerde met mijn tanden de knopen uit de veters van mijn handschoenen te krijgen, zodat ik ze uit kon doen, maar dat ging natuurlijk voor geen meter. ‘Kom is hier.’ zei Tom hij knielde voor mij neer. Voorzichtig maakte hij de knopen los en trok mijn handschoenen uit. De tape die om mijn handen zat gewikkeld liet ik nog even zitten. Ik ondersteunde mijn hoofd met mijn handen en liet een trilerende zucht uit mijn mond ontsnappen. Ik keek naar de ring waar Bas nog steeds op de grond lag. Een paar trainers stonden om hem heen. Buiten hoorde ik de sirenes van de ambulance steeds dichter en dichter bij komen. ‘Wat zei Bas dan tegen je waardoor je zou door het lint ging?’ vroeg Tom. Hij had zijn handen op mijn knieŽn gelegd en streek er zachtjes met zijn vingers over. ‘Hij zei: En hoe is het nou met dat vriendje van je? Ligt hij nog steeds voor dood in het ziekenhuis? Misschien is het maar beter als ze de stekker uit hem trekken. Hebben we ook geen last meer van die homo!’ Tom keek mij ongelovig aan. ‘Heeft hij dat echt gezegd?’ vroeg hij. ‘Ja.’ Zei ik zacht. Ik bereidde me voor op een woede uitbarsting van Tom, maar die kwam niet. Voorzichtig tilde ik mijn hoofd op en keek Tom aan. Zijn ogen spuwde vuur, maar hij liet niets merken. ‘Het spijt me.’ fluisterde ik. ‘Waarvoor?’vroeg hij verbaast. ‘Nou omdat ik… Ik weet eigenlijk niet wat me spijt.’ Grijnsde ik. ‘Aan de kant allemaal!’ riep een zware mannenstem. Ik keek op en zag dat er twee mannen van de ambulance binnen waren gekomen met een brancard en nu tussen andere sporters door probeerde te komen richting Bas. Snel onderzichten ze hem en legde hem op de brancard, waarna hij naar buiten werd gedragen. Mijn trainer kwam op mij afgelopen. ‘Marije, dit soort gedrag kunnen wij hier niet accepteren! Door slaan terwijl iemand al knock out op de grond ligt. Het spijt me om te zeggen, maar je bent voor 2,5 maanden geschorst!’ brulde hij midden in mijn gezicht. ‘Maar-.’ Stamelde ik. ‘Geen gemaar. Wegwezen! En reken er maar op dat ik je vader bel.’ Hij stampte weer weg. Ik trok mijn benen op en hield mijn hoofd er tussen. ‘Wat heb ik gedaan?’ vroeg ik aan mezelf. ‘Jij hebt een vreselijke klootzak een lesje geleerd. En hopelijk steekt hij er wat van op.’ Zei Tom. Hij trok mij overeind. ‘Kom, dan gaan we naar jou huis.’ Ik raapte mijn spullen bij elkaar en maakte mijn locker leeg. Ik nam niet eens even de tijd om mijn normale kleding aan te trekken. Ik liep achter Tom aan naar buiten. Hij pakte mijn hand vast en trok mij zacht mee richting mijn huis. Bij mijn huis aangekomen, gooi ik mijn boksspullen ergens in een hoek en ren gelijk naar boven richting de badkamer. Tom komt achter mij aan naar boven en gaat in mijn kamer om mijn bed liggen. ‘Tom, ik ga even onder de douche!’ roep ik vanuit de badkamer. ‘Is goed.’ Snel kleed ik mij uit en stap onder de douche. Als ik klaar ben met douche droog ik me af, wikkel een handdoek om mij heen en loop weer naar mijn kamer. Tom ligt op de Fatboy gitaar te spelen en staart een beetje voor zich uit. Ik loop mijn inloopkast in en trek een joggingbroek en een trui aan. Ik laat me languit op mijn bed vallen en luister naar het gitaarspel van Tom. Ik sluit mijn ogen. Na een tijdje houd Tom ineens op met spelen. Ik open mijn ogen en kijk naar hem. Hij legt zijn gitaar aan de kant en komt naast mij op bed liggen

Hoofdstuk 36 Toms POV

Marije loopt naar de badkamer en even later hoor ik de douche aan gaan. Ik stap van het bed af en pak mijn gitaar die in de hoek van de kamer staat. Sloom laat ik mij op de fatboy vallen en sla een paar tonen aan op mijn gitaar. Dof staar ik voor mij uit. Ik voelde mij levenloos. Ik kon gewoon niks zonder dat ik wist dat alles goed was met Bill. En omdat hij nu in het ziekenhuis lag en misschien wel dood ging was ik nu nutteloos. Ik kon gewoon niet leven zonder Bill. Marije kwam weer de kamer in gelopen. Ze had alleen maar een handdoek om haar lichaam heen. Normaal had ik even gefloten of een opmerking gemaakt, maar zelfs dat kon ik nu niet naar boven halen om te doen. Ze liep haar inloop kast in en kwam weer terug met een trui aan. Ze ging op haar bed liggen. Ik speelde nog een melodietje en legde daarna mijn gitaar weer in de hoek. Ik ging naast Marije op bed zitten. Ze rolde tegen mij aan en legde haar hoofd op mijn borst. Ze trok de deken over zich heen en sloot haar ogen. Ik streek zacht door haar nog vochtige haar heen en speelde met een plukje haar. Ik trok haar bij mij op schoot en wikkelde de deken om haar heen. Ik sloeg mijn armen om haar heen. Nu ik zo met haar zat miste ik het toch wel een beetje om een vriendinnetje te hebben. Maar dan niet weer zo iemand als Manon. Ik wou iemand die gezellig was en op zijn minst ook een paar dingetjes leuk vond als ik. Niet weer iemand die Bill een klootzak vond of wat dan ook. Ik keek even naar haar. Volgens mij was ze in slaap gevallen. Ik prikte met mijn vinger op haar neus. ‘Nou, Tom. Ik sliep bijna.’ Mompelde ze. Ik grijnsde. ‘Sorry.’ Ze porde in mijn buik en ging weer rustig tegen mij aanliggen. Ik keek op de klok en zag dat het 19:00 uur was. Marije haat vader kwam de kamer binnen gelopen. ‘Komen jullie eten?’ vroeg hij. Ik knikte. ‘Slaapt ze?’ vroeg hij. ‘Ja.’ Zei ik zacht. Haar vader verdween weer uit de kamer. Ik schudde aan Marije haar arm. Ze opende haar ogen en keek mij slaperig aan. ‘Wat is er?’ vroeg ze. ‘We geen eten.’ Zei ik. Ze mompelde nog wat en ging daarna van mijn schoot af. Ik liep achter haar aan naar beneden en ging naast haar aan de eettafel zitten. Ik keek even wat we gingen eten. Spaghetti. Dat lustte ik wel. Ik schepte voor mij zelfs op en at mijn bord leeg. Ik zat in de bus op weg naar het ziekenhuis. Na het eten wat ik gelijk weggegaan. Marije haar vader had nog voorgesteld om mij te brengen, maar ik had zijn voorstel afgewezen. De bus stopte voor het ziekenhuis en ik stapte uit. Ik liep naar binnen. Eenmaal in de kamer van Bill zie ik onze moeder zitten. Ik begroet haar en ga tegenover haar zitten. Ze vraagt wat ik allemaal heb gedaan vandaag. Ik antwoord en kijk naar Bill. Ineens beginnen mijn ogen wilt in zij kassen te bewegen en gaan ze open. Ik kijk verschrikt om zicht heen en raakt lichtelijk in paniek. Er komen een paar dokters de kamer in gerent en vragen ons naar de gang te gaan. Onze moeder en ik lopen naar de gang en kijken door het raam wat er allemaal met Bill gebeurd. De dokters beginnen hem gelijk aan alle kanten te onderzoeken. Ze trekken de tube uit zijn keel en stoppen een soort slangetje onder zijn neus. Na een tijdje mogen we weer naar binnen. Ze rennen op hem af en omhelzen hem. ‘Ik ben zo blij dat ze weer wakker bent.’ Zei onze moeder. ‘Ik ook.’ Zei ik. We lieten hem weer los en gingen naast hem op bed zitten. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Bill verbaast. ‘Wat is er met mij gebeurd.?’ ik keek hem vragend aan. ‘Weet je dat dan niet meer?’ vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd. ‘Misschien is het beter als we je dat later vertellen.’ Zei onze moeder. ‘Je komt nu namelijk na 3 maanden uit een coma.’ Hij keek onze moeder niet begrijpend aan. ‘Een coma?’ Ik knikte. ‘Maar wat is er dan gebeurd.’ Ik besloot om het toch maar te vertelen wat er de avond van mijn zelfmoordpoging was gebeurd. Alleen liet ik het gedeelte dat hij met Marije had gezoend weg. Ik vond dat hij daar zelf maar weer achter moest komen. ‘Heb ik dat echt gedaan?’ vroeg hij toen ik klaar was met vertellen. ‘Ja.’ Zei ik. ‘Waar is Marije?’ vroeg hij terwijl hij om zich heen keek. ‘Thuis.’ Zei ik. ‘Ze had vandaag een erg vermoeiende wedstrijd achter de rug.’ Verzon ik. Dacht het dus even niet dat ik heb nu ging vertellen dat ze Bas in elkaar had geslagen. ‘Zou je aan haar willen vragen of ze morgen langs zou willen komen?’ vroeg hij en kleurde een beetje rood. ‘Waarom vraag je het zelf niet? Er bestaat tegenwoordig zoiets als een telefoon.’ Lachte ik.

Hoofdstuk 37 Marije's POV

Na het eten ging Tom nog even naar Bill toe. Ik bleef thuis, omdat ik vreselijk moe was. Toen Tom met de deur uit was ging de telefoon. Ik zat vast genageld aan de bank ‘Laat het alsjeblieft niet mijn trainer zijn. Laat het alsjeblieft niet mijn trainer zijn.’ Bad ik zacht. Mijn vader liep naar de telefoon en nam op. ‘Met Peter.’ Zei hij. Een lang gesprek volgde. Af en toe mompelde de mijn vader wat. Hij hing op en draaide zich naar mij toe. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen. ‘Waarom heb je mij niet vertelt dat je bij boksen bent geschorst?’ vroeg hij. ‘Omdat ik je dat nog wou gaan vertellen.’ Zei ik zacht. ‘Wanneer was je dat dan van plan om te gaan doen?’ Aan zijn stem kon ik horen dat hij enig sinds ongeduldig begin te worden. ‘Als ik alleen met jou was.’ Zei ik nog zachter dan daarnet. ‘Kom maar op dan. Er is nu niemand.’ Zei hij en kwam tegenover mij op de bank zitten. Ik zweeg. ‘Ik wacht.’ Zei hij terwijl hij met zijn vingers op de rugleuning van de bank tikte. Ik haalde diep adem en vertelde wat er vanmiddag tijdens de training was gebeurd. Toen ik klaar was keek ik mijn vader aan. Ik beet op mijn lip om de opnieuw opkomenden tranen binnen proberen te houden. Dit onderwerp lag mij gewoon zo zwaar. ‘Ben je daarom geschorst?’ vroeg mijn vader ongelovig. Ik knikte. ‘En ze weten waarom je zo boos bent geworden?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Waarom heb je dat dan niet verteld?’ ‘Omdat ze niet naar mij wouden luisteren.’ Zei ik. Mijn vader stond op en liep naar de telefoon. Woest drukte hij een nummer in en hield de telefoon aan zijn oor. Toen er aan de andere kant werd opgenomen schoot mijn vader helemaal uit zijn slof. ‘Hoe halen jullie het in jullie hoofd om mijn dochter te schorsen voor zo een reden! Als jullie even de tijd hadden genomen om naar haar te luisteren dan snapte jullie donders goed waarom ze zo reageerde! … Nou dat zal ik dan even vertellen. Die jongen waar ze tegen moest boksen was de jongen die haar best vriend zelfmoord heeft laten plegen en nu in het ziekenhuis in een coma ligt. Het spijt mij zeer als ik dit nu zeg maar ik vind dat ze het geweldig heeft gedaan! En als jullie die schorsing nu niet op heffen stapt ze over naar een andere vereniging! … Ja dat dacht ik dus ook! Nog een goeden avond!’ schreeuwde hij en sloeg de hoorn op de haak. ‘Je mag weer komen boksen.’ Zei hij en plofte naast mij neer op de bank. Toen ik ’s avond op mijn bed tv aan het kijken was kwam Tom ineens mijn kamer in gerend. Hij een brede grijns op zijn gezicht. ‘Hij is wakker!’ riep hij. Ik kon mijn oren niet geloven. Maakte hij zo juist een grapje? Tom stond daar nog steeds te grijnzen. Ik sprong van mijn bed af en rende op Tom af. Ik sloeg mijn armen op zijn nek. Hij tilde mij op, draaide een paar rondjes en zette mij weer op de grond. Ik liet Tom weer los begon als een idioot door mijn kamer te springen. ‘Hij is weer wakker!’ riep ik vrolijk. Ik liep mij op mijn bed vallen en Tom kwam er naast liggen. Op dat moment ging mijn telefoon af. Snel nam ik op. ’Met Marije.’ Zei ik blij. (…) ’Bill! Alles goed met je?’ riep ik door de telefoon. Tom tikte mij aan mijn arm als teken dat ik niet zo hoefde te schreeuwen. Ik wuifde zijn gebaar weg en luisterde naar Bill. (…) ’Ja Natuurlijk wil ik komen. Zeg maar hoe laat?’ (…) ’Is goed.’ (…) ’Welterusten!’ (…) ’Doeg.’ Ik hing op en liet mij weer op mijn bed vallen. Ik trok de dekens over mij heen en sloot mijn ogen. ‘Ga je nu al slapen?’ vroeg Tom verbaast. ‘Als ik nu ga slapen is het sneller morgen. En dan kan ik naar Bill toe.’ Zei ik. Tom moest lachen. Ik voelde doordat ik in dieper in het matras lag dat Tom van het bed was afgestapte. Niet lang daarna kwam hij er weer op liggen. Ik voelde zijn warme lichaam tegen mij aan. Zijn arm was om mijn middel heen geslagen en trok mij naar zich toe. Na een paar minuutjes was ik slaap gevallen. In de hoop dat het dan sneller ochtend zou zijn, omdat ik met Bill had afgesproken dat ik om 9 uur bij hem zou zijn.

Hoofdstuk 38 Bills POV

Ik legde de hoorn van de telefoon op de haak en ging onderuitgezakt in het bed liggen. Ik baalde er erg van dat ik niet meer wist wat er op de avond van mijn zwaar mislukte zelfmoordactie was gebeurd. Zeker omdat ik het gevoel had dat Tom vanavond niet alles aan mij verteld had. Met alle macht probeerde ik die avond weer voor mij te krijgen. Ik sloot mijn ogen om het beeld te versterken. Ik was zo in mijn gedachte verzonken dat ik niet door had dat ik in slaap was gevallen. Ruw werd ik wakker geschud. Ik opende geÔrriteerd mijn ogen en zag dat er een hoogbejaarde zuster naast mij stond. ‘Het is tijd om wakker te worden.’ Zei ze met een krakende stem. Ik kwam langzaam overeind. Ze zuster drukte op een knopje en op dat zelfde moment ging het hoofdeind van mijn bed omhoog. Ik ging naar achter liggen en wreef de slaap uit mijn ogen. De zuster verdween weer en kwam even later terug met een kommetje soep. ‘Eet op.’ Beveelde ze. Ik had nu dus echt geen honger. ‘Ik heb geen trek.’ Zei ik. Ze keek mij boos aan. ‘Dat is dan jammer. Je eet het toch op.’ Ze pakte de lepel uit de kom en probeerde hem in mijn mond te stoppen. Stijf hield ik mijn lippen op elkaar. Ik had toch gezegd dat ik geen honger had. ‘Dan maar op de ouderwetse manier.’ Zei de zuster. ‘Een hapje voor mama en een hapje voor papa.’ Ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Waar dacht ze in hemelsnaam waar ze mee bezig was. Ik was toch geen kind van 3! ‘Daar komt het treintje. Tjoeke tjoeke tjoeke.’ Als ik nu dus in een tekenfilmserie zou zitten hing er dus een gigantische waterdruppel naast mijn hoofd. De deur van mij kamer ging open en kwam Marije binnen. ‘Marije!’ riep ik blij. Ze kwam op mij afgerend. Ik sloeg mijn armen om haar heen en hield haar stevig vast. De zuster was een stukje naar links gegaan en stond nog steeds met het kommetje soep en de lepel in haar handen. ‘Ik heb je gemist.’ Fluisterde Marije in mijn oor. Ik hield haar nog steviger vast gaf haar een kus op haar wang. We lieten elkaar weer los en keken elkaar een tijdje aan. Ik kreeg weer een kriebelend gevoel in mij buik. Ze streek even met haar hand door mijn haar en ging tegenover mij op het bed zitten. Net op het moment dat ze wat wou gaan zeggen kwam de zuster er weer tussen. ‘En een hapje voor Marije.’ Zei ze en probeerde de lepel weer in mijn mond te duwen. Tegenover mij begon Marije keihard te lachen. ‘Ik zei toch dat ik geen honger had.’ Zei ik tegen de zuster. Ze keek mij boos aan. ‘Geef maar, ik zorg wel dat hij het opeet.’ Zei Marije en pakte het kommetje soep en de lepel uit haar handen. De zuster draaide zich met een ruk om en marcheerde de kamer uit. ‘En een hapje voor Tom, en een hapje voor het hondje.’ Lachte ze en hield de lepel voor mijn mond. ‘Begin jij nou ook al.’ Zei ik en sloeg mijn armen over elkaar. Ze keek mij lachend aan en hield nog steeds de lepel voor mijn mond. Ik besloot toch maar een hap te nemen. Ik opende mijn mond en Marije stopte de lepel in mijn mond. ‘Goed zo, lieve Bill.’ Zei ze. ‘Is het lekker?’ Ik haalde mijn schouders op. Zelfs nam ze ook een hap en proefde van de soep. ‘Heerlijk.’ Zei ze sarcastisch. Ik grinnikte even. De deur ging weer open en kwamen er een paar dokter de kamer ingelopen met een bed waar een jongen op lag. Toen het bed voorbij was gereden en een paar meter van mijn bed vandaan werd neergezet probeerde ik te kijken wie het was. Mijn ogen werden groot. Het was Bas! Wat was er met hem gebeurd. Er werd een gordijn tussen de bedden opgehangen en ik hoorde hoe een paar dokter hem een paar vragen stelde. Ik keek Marije vragend aan. ‘Wat is er met heb gebeurd?’ vroeg ik zacht. ‘Hij daagde mij uit.’ zei ze en draaide haar gezicht richting het raam. ‘Wat deed hij dan?’ vroeg ik. Ze keek mij weer aan en keek toen naar het dekbed. ‘Ik moest tegen hem boksen en toen zei hij allemaal nare dingen over jou en toen draaide ik door.’ Zei ze zacht. Ik pakte haar hand vast probeerde haar mij aan te laten kijken. Uit eindelijk lukte het mij. Ze keek mij droevig aan. ‘Ik hield het gewoon niet meer.’ Snikte ze. De tranen begonnen over haar wangen te lopen. Ik seinde haar dat ze naar mij toe moest komen, omdat ik nog niet sterk genoeg was om haar naar mij toe te trekken. Ze kroop naar mij toe en legde haar hoofd in mijn nek. ‘Sorry.’ Snikte ze zacht. ‘Het geeft niet.’ Zei ik en wreef over haar rug. Toen Marije en ik een kaartspelletje aan het spelen waren kwam Tom de kamer in gelopen. ‘Hee, Alles goed?’ vroeg hij. Ik knikte. ‘Ik kan alleen niet winnen.’ Zei ik. Tom kwam naast mij zitten en hielp mij met winnen. ‘Ja Hallo, dat is niet eerlijk!’ protesteerde Marije

Hoofdstuk 39 Marije's POV

Fijn nu Tom Bill ging helpen was mijn kans om te winnen 0% geworden. Tom was namelijk heel erg goed ik dit spel en Bill helemaal niet. Zo als ik al had verwacht verlor ik. Om het moment dat ik de spelkaarten had opgeruimd en weer in de kast had gelegd waar ik ze had gevonden werd de deur van de kamer opengegooid. Bob, Vincent en Marco kwamen binnen gewandeld. Snel ging ik achter het gordijn staan. Bill en Tom keken mij verbaast aan. ‘Wat is er?’ fluisterde Tom. Ik wees met mijn vinger achter het gordijn. Tom keek mij nog steeds vagend aan maar Bill zijn gezicht vertrok. Uit het niets werd het gordijn opengetrokken en verschenen achter mij Bob, Vincent en Marco. Tom keek geschrokken naar de personen achter mij. Ik draaide mij op en ging langzaam op een stoel die naast Bill zijn bed stond zitten. Ik pakte Bill zijn hand vast en keek naar die jongens. Bas zat rechtop in bed en had een brede grijns op zijn gezicht, net als de andere jongens. ‘Wat moeten jullie?’ vroeg Tom kil. ‘Wat wij moeten? Nou niks, we zijn alleen blij dat hij weer wakker is. Dan kunnen we hem als hij weer uit het ziekenhuis is, weer lekker gaan pesten.’ Lachte Vincent. Bill draaide zich naar mij om, zodat hij met zijn rug naar het groepje Tom lag. Tom was opgestaan en stond op het punt om Vincent voor zijn gezicht te slaan, maar hield zich in toen er een dokter binnen kwam gelopen. Tom liep naar de dokter en vroeg of hij hem even wou spreken op de gang. Ik keek naar Bill. Hij staarde droevig voor zich uit. Ik schoof wat dichter naar zijn bed toe met mijn stoel en streelde met mijn vingertoppen zijn wang, waar een enkele traan over liep. ‘Rustig maar.’ fluisterde ik in zijn oor en drukte er een kusje op. Ik streek een paar plukken haar uit zijn gezicht. ‘Ik had gehoopt dat het nu eindelijk is klaar was.’ Snikte hij zacht. ‘Ahww, moet je nu huilen?’ lachte Bob. ‘Ga die stinkende bek toch van je poetsen.’ Zei ik bot. Hij keek mij geÔrriteerd aan. Tom en de dokter kwamen weer de kamer binnen met een paar mannen van de beveiliging achter zich aan. ‘Wtf?’ zei Marco. ‘Mannen zouden jullie even met ons mee willen komen? Er staan beneden een paar mensen op jullie te wachten die jullie maar al te graag willen ontmoeten. De dokter en nog een man namen Bas zijn bed mee en brachten hem naar een andere kamer. Tom was naast bij komen zitten en keek naar zijn broertje. ‘De politie staat beneden. Als Bas op een andere kamer ligt gaan ze hem ook ondervragen.’ Zei hij. Bill keek al weer wat vrolijker en ik liet opgelucht een zucht ontsnappen. ‘Dank je Tom.’ Zei Bill. Het was nu 2 weken later en Bill mocht vandaag weer naar huis. Bas en het groepje waren opgepakt en moesten nu voor de jeugdrechter verschijnen. Ze moesten misschien voor 2 jaar de jeugdgevangenis in. Ik vind dat ze het hadden verdiend en eigenlijk zelfs langer moesten krijgen. Ik lag op mijn bed muziek te luisteren toen ik mijn telefoon af voelde gaan in mijn broekzak. Ik haalde hem eruit en opende het smsje. hee Marije, Ik ben weer thuis. Ik lig nu op bed want ik moet “rusten” van de dokter. Ik verveel mij echt dood… Zou je niet even langs willen komen want ik ben nu helemaal lonley alleen thuis . Xxx Bill. Lachend opende ik een nieuw smsje. Hallo Loner! Nee ik wil niet langs komen! Ik lig net zo lekker. Nee hoor ;) ik kom eraan. Ben er over een 10 minuutjes. Xxxxxx Marije. Ik stapte van mijn bed af en liep naar beneden. ‘Ik ben naar Bill.’ Zei ik tegen mijn vader die achter zijn bureau zat. ‘Is goed.’ Ik liep naar buiten en stapte op mijn fiets. 10 minuutjes later stond ik voor Bill zijn deur. Ik tilde de deurmat op en pakte de sleutel van de grond. Ik opende de deur en voor ik hem weer dicht deed legde ik de sleutel weer onder de mat. Ik liep de trap naar boven op. Als ik voor de deur van Bill zijn kamer sta hoor ik dat er zacht muziek aan staat. Ik opende de deur en liep naar binnen. Bill lag in bed en had zijn ogen gesloten. Op mijn tenen liep ik naar hem toe. Voorzichtig drukte ik een kusje op zijn mond. Zijn ogen gingen open en er verscheen een klein glimlachje op zijn gezicht. ‘Hallo.’ Zei hij. Ik ging naast hem op het bed zitten. ‘Dus jij verveelde je?’ vroeg ik.

Hoofdstuk 40 Bills POV

Ik hoorde dat iemand beneden de deur open deed en naar boven kwam gelopen. Ik sloot mijn ogen en wachtte af wie het zou zijn. De deur van mijn kamer ging open en er kwam iemand naar binnen gelopen. Doodstil bleef ik liggen. De persoon kwam naar mij toegelopen. Ik voelde twee zachte lippen op die van mij komen. Voorzichtig opende ik mijn ogen en toen ik zag dat het Marije was kreeg ik een glimlach op mijn gezicht. Ze kwam naast mij op het bed zitten en keek mij even aan. ’Dus jij verveelde je?’ vroeg ze lachend. ’Ja, en niet zo een beetje ook.’ Zei ik. de rest van de dag hadden Marije en ik een beetje met elkaar gepraat en toen Tom en Marije elkaar aan het afmaken waren of de playstation heb ik even geslapen. Ik was nu 1,5 maand uit het ziekenhuis en het was zomervakantie. Tom en ik hadden net te horen gekregen dat we niet op vakantie zouden gaan. Balend liepen we nu over straat op weg naar Marije, omdat zij morgenochtend al weg zou gaan. We liepen het tuinpad op en Tom belde aan. De vader van Marije deed open en keek ons vragend aan. ’Van waar die lamme gezichten?’ vroeg hij. ’Niks, we gaan niet op vakantie.’ Zei ik. ij liet ons binnen. In de woonkamer stonden al allemaal tassen en Marije kwam net de trap afgelopen en struikelde bijna over een tas die onderaan de trap stond. Ze zette haar tas bij de andere berg tassen en draaide zich naar ons toe. ’Dat jullie ook echt binnen moeten komen op een moment dat ik bijna van de trap af stuiter.’ Zei ze lachend. We liepen met zijn drieŽn naar de bank en gingen er opzitten. ’Waar gaan jullie eigenlijk heen op vakantie?’ vroeg Marije. ’We gaan niet.’ Zei Tom. ’Waarom niet?’ vroeg ze verbaast. Ik haalde mijn schouders op. ’Geen idee.’ ’Waarom vragen jullie niet of jullie met ons mee mogen?’ vroeg haar vader aan ons. ’Omg, dat zou zo cool zijn.’ Riep Marije hyperend en stuiterde zowat van de bank af. ’Marije, doe even rustig. Simone moet het natuurlijk wel goed vinden.’ Zei haar vader. Gelijk ging ze weer rustig op de bank zitten maar je kon zien dat zo toch nog aardig aan het hyperen was. Mij leek het ook heel leuk om met Marije op vakantie te gaan. En ik Tom zou dat denk ik ook wel leuk vinden. ’Waar gaan jullie naartoe?’ vroeg ik. ’Naar Zuid-Frankrijk. We hebben daar een vakantiehuisje staan.’ Zei haar vader. Onze moeder werd gebeld en na een tijdje zuren en de vader van Marije had verzekerd dat hij ons niet uit het oog zou verliezen mochten we mee. Tom en ik waren naar huis gerend en gingen als een stel idioten onze tas inpakken. Marije was met ons meegegaan en lach zo nu en dan over de grond van het lachen over wat we haar allemaal vroegen. Zeker om Tom omdat hij peinzend naar zijn petten aan het staren was en aan het bedenken was welke hij mee zou nemen. Terwijl hij ze daar toch bijna niet op zou doen. ’Marije!’ riep ik door het huis. Ze stak haar hoofd om de deur van mijn slaapkamer en kwam naar binnen. ’Help mij!’ riep ik. ’Met wat?’ vroeg ze. Ik gooide een berg zwembroeken op de grond en keek haar hopeloos aan. ’Ik weet niet welke ik mee moet nemen.’ Zei ik. Ze keek met grote ogen naar de stapel zwembroeken. ’Tjezus! Zoveel heb ik er nog geen eens.’ Lachte ze. Ze kwam naast mij zitten en hielp mij met het uitzoeken van de juiste zwembroek. ’We gaan maar drie weekjes hoor, dus zoveel heb je er niet nodig.’ Uiteindelijk koos ik voor mijn rode, donkerblauwe en zwarte zwembroeken. Ik stopte ze in mijn tas en ritste hem dicht. ’Ik ben klaar geloof ik.’ We lieten ons languit op mijn bed vallen. Ik ging met mijn hoofd op Marije haar buik liggen en ze streek met haar hand door mijn haar. Ik wist nu al dat dit een geweldige vakantie ging worden. Tom kwam mijn kamer in gerend met een roze zwembroek aan. Hij had dat ding ooit voor de grap gekocht en hem dan ook alleen aangetrokken op zwemfeestjes. ’Zal ik deze meenemen of deze.’ Vroeg hij. Hij hield een blauwe zwembroek met witte bloemen omhoog. ‘Allebei.’ Zei Marije. ’Oke.’ Riep hij en rende weer de kamer uit.

Hoofdstuk 41 Marije's POV

’Marije, wakker worden. We gaan op vakantie.’ Slaperig opende ik mijn ogen en zag mijn moeder naast mijn bed staan. Ze trok de dekens van mij af en gelijk gingen de haartjes op mijn armen overeind staan. ’Opschieten! We moeten die vrienden van je nog ophalen.’ Zei ze chagrijnig. Je kon van haar gezicht aflezen dat ze er helemaal geen zin in had dat Bill en Tom mee zouden gaan. Dacht het dus even niet dat ik door haar mijn vakantie met mijn twee beste vrienden liet verpesten. Langzaam kwam ik overeind en stapte van mijn bed af. Luid gapend en uitstrekkend liep ik naar de bad kamer, waar mijn vader zijn snorretje en baardje aan het bij werken was. Sinds ik Pirates of the Caribbean had gezien vond ik dat hij bijna het zelfde gezichthaar had als Jack Sparrow. ’Goedemorgen.’ Zei hij vrolijk. ’Hoi.’ Zei ik gapend. ’Al een beetje zin in de vakantie?’ vroeg hij en draaide zich even naar mij toe. Ik knikte en spoot een laag tandpasta op mijn tandenborstel. Ik opende het portier van de auto en stapte uit. Mijn vader kwam achter mij aan. Mijn moeder bleef in de auto zitten mokken, omdat mijn vader net tegen haar had gezegd dat ze niet zo moest zeuren en dat ze toch geen last van Bill en Tom zou hebben en dat ze gewoon gezellig moest gaan doen in de vakantie en dat ze zich niet als een vervelend mens moest gedragen. Ik belde aan. Even later opende Tom de deur en liet ons binnen. Bill stond midden in de huiskamer aan een pak melk te lurken, maar toen hij ons binnen zag komen hield hij er snel mee op. Mijn vader sprak nog even met Simone een paar dingetjes af en daarna konden we vertrekken. We stapte allemaal in de auto en reden weg. Het was pas half 5 en nog donker. Naast mij zag ik dat de ogen van Bill en Tom al weer bijna dicht vielen. Die van mij niet. Als ik eenmaal wakker was kon ik niet makkelijk meer in slaap komen, al helemaal niet in een auto. Ik pakte mijn I-Pod uit mijn tas en stopte de dopjes in mijn oren. Tom was al in slaap gevallen en Bill keek naar buiten. Ik legde mij hoofd tegen de hoofdleuning van mijn stoel. Zachtjes neuriede ik mee met de muziek en tikte met mijn hand op mijn been de maat mee. De nummers op mijn I-Pod vlogen voorbij. De zon kwam ook al achter de bergen te voorschijn. Tom sliep nog steeds en Bill probeerde een soort dekentjes over zich heen te leggen omdat hij het koud had. Ik kroop tegen hem aan en legde mijn hoofd op zijn schouder. Samen keken we naar de opkomende zon. Bill legde zijn arm om mij heen. ’Mooi hŤ?’ vroeg hij. Ik knikte. ’Ja, heel mooi.’ Fluisterde ik. Ik zag mijn vader in de achteruitkijkspiegel naar ons kijken en even naar mij knipoogde. Via de spiegel stak ik mijn tong naar hem uit en keek omhoog naar Bill, om te kijken of hij het had gezien maar dat was gelukkig niet het geval. We reden de oprit van ons vakantiehuis op en stapte uit. Snel haalde we onze tassen uit de auto en gingen het vakantiehuisje binnen. Bill en Tom zochten een kamer uit en kwamen daarna mijn kamer ingelopen, waar ik mijn tassen aan het uitpakken was. Ze plofte met zijn tweeŽn op de bank die in mijn kamer stond. Allebei lieten ze een vermoeiende zucht horen. ’Zeg niet dat jullie moe zijn. Tom jij hebt bijna de hele weg geslapen.’ Zei ik. Ze kregen allebei een brede grijns op hun gezicht en schudde schijnheilig hun hoofd. Ik legde het laatste shirtje in de kast en ging in het raamkozijn zitten, waar ik uitkeek op de voortuin. Ik vond het altijd weer leuk om hier terug te komen. Weg van alle drukte uit de stad en weg van alle mensen die de hele tijd zitten de zeuren of je zitten de irriteren. Ik liet mijn blik door de kamer gaan. Het had een hoog plafond waar een grote kroonluchter aan hing. De muren waren wit, net als het plafond, de vloer was van donker hard hout en in het midden van de kamer stond een groot bed, dat met het hoofdeinde tegen de muur stond. In de rechter hoek naast het bed was een klein badkamertje en in de andere hoek naast het bed was een kledingkast. In de hoek tegenover de badkamer stond een ouderwetse hoekbank en in de overgebleven hoe stond een kapstok. Mijn blik eindigde bij Bill en Tom die hun blik ook door de kamer lieten gaan. ’Dit huis is echt geweldig!’ zei Tom. ‘Ik ben nu alleen een beetje bang dat ik de weg kwijt ga raken.’ Lachte hij. ’Dat zal heus wel meevallen.’ Zei ik en ging bij de deur staan. ‘Gaan jullie mee even het vakantiedorpje in? Even kijken wie er allemaal zijn.’ Vroeg ik.

Hoofdstuk 42 Bills POV

Tom en ik gingen staan en liepen achter Marije aan het huis uit. Tom en ik gingen naast haar lopen, waardoor ze nu tussen ons in liep. Ze haakte haar armen in die van ons en zo liepen we over de straat. Af en toe zag je een paar kinderen spelen of een oude man die zijn hond uitliet. Overal waar je keek stonden enorme villa’s met BMW’s op de oprit. Uiteindelijk kwamen we uit bij het dorpshuis. We liepen naar binnen en gelijk werd je overtroffen door allemaal oerwoudgeluiden. Met zijn drieŽn liepen we langs de winkeltjes en bij het zwembad bleven we even kijken. Het was nu avond en ik lag in bed. Op het bed naast mij was Tom al in een diepe slaap gevallen en produceerde nu het geluid van een varken. Ik had al een paar keer een kussen naar zijn hoofd gegooid, maar dat had geen enkel effect gehad. Ik sloeg de dekens van mij af en stapte uit mijn bed. Ik sloop de kamer uit, de gang op richting de kamer van Marije. Voorzichtig opende ik de deur en liep naar binnen. Marije lag in bed nog een boek te lezen. Ze keek op van haar boek. ’Wat is er?’ vroeg ze. Ik liep naar de rand van haar bed. ’Tom snurkt nogal en ik kan niet slapen.’ Zei ik. Lachend keek ze mij aan. ’Dat is vervelend en wat wou je daar aan gaan doen?’ vroeg ze. Mijn gezicht kleurde een beetje rood. Ik keek naar mijn blote voeten die over de harde vloer schoven. ’Ik dacht dat ik dan wel even bij jou mocht komen liggen.’ Zei ik. Ik keek haar even recht aan in haar ogen. Ik had het gevoel dat er een enorme vonk tussen ons oversprong. Marije tilde het dekbed een stukje omhoog en ik ging naast haar liggen. Ze legde haar boek op het nachtkastje en ging tegen mij over liggen, zodat ze mij aan keek. Ze zag er zo vreselijk lief uit hoe ze daar lag, dat ik wat er nu gebeurde niet meer tegen kon houden. Langzaam boog ik mij over haar heen en zoende haar op haar mond. Ik merkte dat ze even schrok van mijn actie, ik zelf ook trouwens, maar ontspande zich snel daarna en zoende mij terug. Het meest fijne gevoel dat ik ooit in mijn leven had gevoeld raasde nu door mijn lichaam. Even later lieten we elkaar weer los. Ik hing nog steeds boven haar en we keken elkaar diep in de ogen. ’Ik hou van je Marije.’ Fluisterde ik. ’Ik ook van jou.’ Zei ze en gaf mij nog een zoen. Ik had een grijns van hier tot aan Tokio op mijn gezicht staan. Ik ging op mijn rug liggen. Marije legde haar hoofd op mijn borst en had haar arm om mijn middel heen geslagen. Ik streek met mijn hand over haar hoofd. Het duurde niet lang of ze was in slaap gevallen. Ik keek even naar haar en lachte. Eindelijk had ik ervoor uit durven komen en het was nog goed uitgepakt ook! Een betere vakantie kon ik mij op dit moment niet wensen. Ik probeerde bij het lichtknopje van het nachtlampje te komen en knipte hem uit. De dekens sloeg ik over ons heen en langzaam sukkelde ik in slaap met Marije in mijn armen. Toen ik de volgende ochtend wakker was zag ik dat Marije naast mij was verdwenen. Ik stapte uit bed en ging naar haar opzoek. Ik keek in iedere kamer in het huis maar ik zag niemand. Haar ouders niet, Tom niet en al helemaal geen Marije. Ineens werden er twee armen om mij heen geslagen. Lachend draaide ik mij om, omdat ik wist dat het Marije was. ’Waar is iedereen?’ vroeg ik. ’Tom is even over het park lopen en mijn ouders zijn boodschappen doen.’ zei ze en gaf mij een zoen. We schuifelde richting de trap en liepen langzaam naar boven. Ik duwde haar haar kamer in en duwde haar zacht op het bed. Grijnzend ging ik op haar zitten en begon haar te kietelen. Ze schreeuwde het uit van het lachen. ’Bill! Niet doen!’ riep ze. Ze kroop onder mij vandaan en probeerde mij onderop te krijgen, alleen lukt het haar niet en belandde ze naast het bed.

Hoofdstuk 43 Marije's POV

Bill stak zijn hand uit en trok mij weer overeind. ’Jij gemenerik! Hoe durf je mij op de grond te gooien?’ lachte ik. ’Ging per ongeluk.’ Zei hij. Ik stond nu naast het bed en keek naar hem. Damn wat was ik blij dat hij het zelfde voor mij voelde als ik voor hem. Hij wikkelde zijn armen om mijn middel en trok mij weer naast hem op het bed. Ik begroef mijzelf in zijn armen en bewerkte met mijn lippen zijn nek. Af en toe hoorde ik hem zachtjes grinniken. Die ochtend hadden we samen doorgebracht in bed, er was niks gebeurd als je dat soms dacht. Er was niets gebeurd als je dat soms dacht. We waren nu met zijn tweeŽn een stukje gaan wandelen. We liepen in het bos en een eindje verderop zagen we een waterval. Vroeger was ik hier heel vaak geweest met mijn vader en ik kon mij nog goed herinneren dat er achter de waterval een plekje was waar je kon zitten. Ik pakte Bill zijn hand vast en nam hem mee ernaartoe. ’Waar ga je naartoe?’ vroeg hij. ’Ergens.’ Zei ik geheimzinnig. Ik trok hem mee en ging tegen de rotsen aanstaan. ’Kijk.’ Zei ik. Ik wees naar de waterval. Vanaf dit punt kon je goed zien dat je er onderdoor kon. Ik trok Bill mee ernaartoe en ging, achter de waterval, op een rots zitten. Bill kwam naast mij zitten en sloeg zijn arm om mijn schouders. Hij keek even om zich heen. ’Cool.’ Zei hij daarna vrolijk en keek mij even aan. Langzaam kwamen onze hoofden bij elkaar en zoende we. We gingen zo in elkaar op dat voor ik het wist de kledingstukken al van onze lichamen waren verwijderd. Lachend lagen we in het gras. We keken naar de wolken die boven ons langs zweefde. ’Die daar lijkt een beetje op jou.’ Zei ik en wees naar een wolk. ‘Lijkt ook net op een jongen waarvan je denkt dat hij zijn vingers in het stopcontact heeft gestopt, omdat zijn haar zo overeind staat.’ Lachte ik. Hij keek mij met op getrokken wenkbrauwen aan. ’Dus jij vind dat mijn haar zit, alsof het lijkt dat ik mijn vingers in het stopcontact heb gestopt?’ vroeg hij. Ik knikte. ’Een beetje wel, maar ik vind het wel heel erg lief staan.’ Ik kwam overeind en ging bovenop hem zitten. Hij bleef mij met een blik aankijken van “En bedankt, dat je mij op een vogelverschrikker vindt lijken.” ’En ik vind het heel erg stoer en cool en…’ Hij bleef mij maar met die blik aankijken. ’Wat moet ik dan zeggen om je te laten weten dat ik het wel heel cool vind?’ vroeg ik wanhopig. ’Zeggen dat ik onwijs sexy en knap ben.’ Zei hij met een grijns. ’Je bent echt heel erg sexy met jou haartjes en je bent ook onwijs knap. En lekker helemaal van mij alleen.’ Zei ik en gaf hen een zoen. We rolde om, waardoor ik nu onderop kwam te liggen. ’Zo, jullie hebben het dus gezellig zo te zien.’ Hoorde we ineens. Een beetje verschrikt lieten we elkaar los en keken omhoog en zagen Tom staan. Naast hem stond een meisje. ’Kimberly!’ riep ik. Ik klom onder Bill vandaan en vloog op het meisje af. ’Marije!’ riep ze. We omhelsde elkaar. ’Wat heb ik je lang niet gezien! Hoe gaat het met je?’ riep ik vrolijk. ’Goed! En met jou?’ vroeg ze. ’Geweldig.’ Zei ik. Tom en Bill waren erbij komen staan. ’Dus jullie kennen elkaar al?’ zei Tom. We knikte allebei heftig met ons hoofd op en neer. ’Als sinds we 10 waren ofzo.’ Lachte ik.

Hoofdstuk 44 Bills POV

Marije en Kimberly waren nog een beetje met elkaar aan het lachen. Ik vond het wel een grappig gezicht, twee van die hyperende meiden. Ik keek even naar Tom. Hij stond dromerig naar Kimberly te kijken. Oeh… Hier was iemand verliefd aan het worden! Ik zwaaide even met mijn hand voor zijn gezicht, maar hij bleef met dezelfde blik naar Kimberly kijken. Ik kreeg een gemeen grijnsje op mijn gezicht en riep naar hem: ‘O Tom! Je bent zo ontzettend lekker please fick mich!’ Kimberly en Marije keken mij vragend aan. Tom wuifde mijn schreeuw weg en ging weer door met staren. Maar toen hij door kreeg wat hij had gezegd keek hij mij vies aan. ’GATVER! Nee bedankt.’ Riep hij. Ik grinnikte even. ’Ja sorry hoor, maar je reageerde niet.’ Marije en Kimberly kwamen naar ons toe. Marije sloeg haar arm om mijn middel en vroeg waarom ik dat net schreeuwde. Ik fluisterde het in haar oor, omdat ik wist dat Tom Kimberly leuk vond. We besloten om met zijn vieren naar het zwembad te gaan en daarna op een terrasje wat te gaan drinken. Iedereen ging zijn zwemkleding halen en we konden vertrekken. --- We zijn nu weer een paar maanden verder en de scholen zijn alweer begonnen. Nu Bas en de rest van het groepje van school zijn doet iedereen ineens opvallend aardig tegen mij. Of hij had zoveel invloed op de rest van de school of ze deden allemaal maar net alsof ze mij nu ineens wel accepteerde hoe ik was. Tom en ik zijn vorige maand 16 geworden. Zoveel is er dus niet gebeurd de laatste tijd. ‘Tom, haal die vieze zweetvoeten van je in uit mijn neus.’ Zei ik geÔrriteerd. We zaten op de bank naar de tv te kijken, toen Tom besloten had om voor aap te gaan spelen en ondersteboven op de bank naar de tv te gaan zitten kijken. Sloom hief hij zijn been op en verplaatste hem nog geen centimeter naar rechts. Ik ging onderuitgezakt zitten, in de hoop de geur van Tom zijn voeten te ontwijken. ‘Bill, ik zie sterretjes.’ Lachte Tom. ‘Misschien helpt het als je rechtop gaat zitten.’ Zei ik droog. Vraag me niet wat hij had vandaag maar hij was in een melige bui al sinds hij wakker werd. Toen hij vanochtend onder de douche vandaan kwam had hij de hele overloop tussen de slaapkamers onderwater gezet en er badschuim over heen gegooid. Toen ik de deur van mijn kamer open deed om te kijken wat hij aan het doen was, hij was nogal aan het schreeuwen, gleed hij ineens op zijn blote kont voor mij langs door de gang. Waarna hij bijna de trap afstuiterde omdat hij de deur naar de trap vergeten was dicht te doen. Onze moeder was toen boos naar boven gekomen. Ze had geŽist dat hij alles binnen een uur had opgeruimd en was aangekleed, omdat er een of andere vriendin op visite kwam. Zo als gewoonlijk was hij precies op tijd klaar en kwam, net toen de bel ging, vrolijk de trap afgelopen. En triomfantelijk ‘kijk eens hoe fris en fruitig ik ben!’ geroepen. ‘Help dan even. Ik kom niet meer overeind.’ Zei Tom lachend terwijl hij zijn handen omhoog stak. Ik pakte zijn handen vast en trok hem weer overeind. ‘Wow… Bill. Sinds wanneer heb jij 3 hoofden?’ vroeg hij lachend. ‘Eh… sinds nooit.’ Hij stond op, wiebelde nog even en liep toen naar de keuken. Waar onze moeder nog druk aan het “bijpraten” was met haar vriendin. Dat bijpraten duurde nu dus al meer dan 3 uur! Ik snap niet hoe vrouwen dat kunnen, 3 uur achterelkaar praten over wat ze de laatste tijd hadden meegemaakt. Meestal vertelde ze elkaar dan ook nog dingen die ze al lang wisten. ‘Moet je ook wat drinken?’ riep Tom. ‘Tom, ik ben in gesprek. Schreeuw niet zo!’ zei onze moeder streng. ‘O sorry. Ik zal niet meer schreeuwen.’ Zei hij beleefd. ‘Red Bull of Cola?’ riep hij. ‘Red Bull.’ Riep ik terug. ‘Tom, wat vraag ik je nou net?’ zei onze moeder geŽrgerd. ‘Sorry.’ Een dreun volgde, veroorzaakt door het dicht vallen van de koelkast. Tom kwam weer de woonkamer binnen gelopen met 2 blikjes Red Bull in zijn handen, waarvan hij er een aan mij gaf. In de keuken hoorde we onze moeder luid zuchtten. ‘Dank je.’ Zei ik. Ik nam een paar slokken en staarde weer naar de televisie. Ik legde mijn arm over de leuning van de bank en mijn benen op het tafeltje, dat voor de bank stond. ‘Je mobiel gaat.’ Zei Tom die net zijn blikje op tafel zette. Ik Luisterde even en hoorde hem inderdaad boven afgaan. Snel stond ik op en trok een sprintje de trap op. In mijn kamer aangekomen zie ik dat mijn mobieltje op mijn bureau ligt te trillen en geluid aan het maken is. Ik loop ernaar toe en neem op. ‘Hallo, met Bill.’ (…) ‘Hoi Ruby!’ zei ik vrolijk. Ruby is het nichtje van 4 van Marije. Ik vind het toch zo’n lief kind. (…) ‘Ja hoor, met mij is alles goed. En hoe is het met jou?’ Terwijl ik aan het bellen ben loop ik weer de trap af naar beneden, waar Tom Spongebob aan het kijken is. (…) ‘Dat is mooi!’ (…) ‘Of ik blijf logeren? Ik vind het goed, maar vindt Marije dat ook?’ (…) ‘Ik zal het hem vragen.’ ‘Tom, Ruby vraagt of je ook bij Marije blijft slapen vanavond.’ Vroeg ik aan hem. Hij trok een bedenkelijk gezicht en krapte even aan zijn neus. ‘Nee, ik ga zo wel even langs.’ Zei hij. ‘Hť Ruby, hij blijft niet logeren, maar hij komt wel even langs.’ (…) ‘Tuurlijk geeft hij je een knuffel!’ (…) ‘Ja, ik ook.’ (…) ‘Ja, een hele grote.’ (…) ‘Ja, een hele dikke.’ (…) ‘Tot zo!’ (…) ‘Hoi.’ Zei ik tegen Marije. (…) ‘Als ik mijn spullen bij elkaar heb geraapt.’ (…) ‘Okť, tot zo.’ (…) ‘Doeg.’ En ik hing op. ‘Ik ga even mijn spullen bij elkaar zoeken.’ Zei ik tegen Tom. Hij knikte even en ik liep naar mijn slaapkamer. Ik trok mijn kast open, ik haalde er een tas uit waar ik mijn schone kleding in stopte. Ik zocht ook nog even naar een toilettas waar ik mijn tandenborstel, make-up, deodorant en al dat spul voor mijn haar in propte. Ik hing mijn tas over mijn schouder en liep weer naar beneden. ‘Kom je?’ vroeg ik aan Tom. ‘Ja.’ Hij zette de televisie uit en schoot in zijn schoenen. Ik liep nog even naar de keuken toe om tegen mijn moeder te zeggen dat ik vanavond bij Marije sliep. ‘Is goed hoor, doe je wel een beetje voorzichtig?’ vroeg ze. ‘Jaahaa. Doeg.’ Ik liep weer naar Tom, die in de gang zijn jas aan het aandoen was. Ik liep naar de voordeur en liep naar buiten. ‘Doe is je jas aan.’ Zei Tom. ‘ Ik heb toch een vest aan.’ Zei ik. ‘Jonge, het is februari! Dan is het koud en dan word je ziek.’ Zei hij en gooide mijn jas naar mijn hoofd. Ik lachte even, soms was hij zo bezorgd om me. Zeker nadat ik uit het ziekenhuis kwam. Hij ging overal met me mee naar toe, omdat hij bang was dat mij wat zou overkomen. Ik weet dat ik precies het zelfde had gedaan voor mijn broer. Ik trok mijn jas daarom ook maar aan en ging toen bij Tom achter op de brommer zitten. Hij gaf gas en reed naar het huis van Marije. Toen we bij het huis van Marije aankwamen drukte Tom op de bel. Nog geen 5 seconde later werd hij opengedaan door een hyperende kleuter. ‘Tom!’ riep Ruby blij. Ze rende op hem af en sloeg haar armpjes om zijn nek. ‘Hee Ruby.’ Zei Tom en gaf haar een knuffel. Hij liet haar weer los en liep naar Marije toe, die nu ook in de gang was verschenen. ‘Bill!’ riep Ruby weer. ‘Hoi.’ Zei ik. Ze sloeg nu ook haar armpjes om mijn nek en ik tilde haar op. ‘Krijg ik niks meer van je?’ vroeg ik verbaast. ‘Jawel! Gekkie!’ giechelde ze en gaf me een kusje op mijn wang. ‘Nu wil ik er ook een van jou.’ Zei ze. Ik gaf Ruby ook een kus op haar wang en liep, met Ruby op mijn arm, naar Marije toe. ‘Hoi.’ Zei ze en drukte een kusje op mijn mond. ‘Hoi.’ Zei ik tegen haar.

Hoofdstuk 45 Maijre's POV

Ik drukte een kusje op Bill zijn mond. ‘Hoi.’ Zei hij. Ik sloot de voordeur. Ruby zat ons raar aan te kijken. ‘Zijn jullie verliefd op elkaar?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Ja.’ Zei Bill. ‘Dus jullie hebben verkering?’ vroeg ze terwijl ze mij vragend aankeek. ‘Ja.’ Zei ik en knipoogde even naar haar. ‘Ik heb ook verkering.’ Zei ze. ‘O, en waarom heb je dat niet aan mij verteld?’ vroeg ik. Ze haalde haar schouders op. ‘Hoe heet hij dan?’ vroeg Tom, die al plaats had genomen op de bank. Ik en Bill gingen naast hem zitten en Ruby ging op Bill zijn schoot zitten. ‘Lars, maar ik vind hem stom.’ Zei ze met een boos gezicht. ‘Waarom vind je hem stom?’ vroeg Bill. ‘Omdat hij altijd aan mijn paardenstaart trekt en mij de hele tijd zoentjes zit te geven als ik dat niet wil. Dus ik ga tegen hem zeggen dat ik geen verkering meer met hem wil.’ Zei ze. ‘Nee, dat zou ik ook niet willen. Moet je je voorstellen dat er de hele tijd iemand je zit te zoenen of aan je haar zit te trekken. Bah.’ Zei ik en maakte een soort kostgebaar. ‘Vind je het ook erg als Bill dat doet?’ vroeg ze. ‘Nee, dan vind ik het niet erg. Hij mag dat doen van mij. Zolang hij dat alleen maar bij mij doet vind ik het best.’ Zei ik en gaf hem een zoen. ‘IIEELL!’ riepen Tom en Ruby tegelijk en hielden hun handen voor hun ogen. ‘Kom Ruby, dit hoeven wij niet te zien.’ Zei Tom. Hij tilde haar van Bill zijn schoot en rende met haar naar boven. Lachend liet ik me tegen Bill aanvallen en wikkelde mijn armen om zijn middel. ‘Pfff… Dat kind is vermoeiend, niet normaal meer. Ze is nog erger dan 10 Tommen bij elkaar in een melige bui. ‘Dat zal toch best wel mee vallen. Je wilt niet weten wat Tom heeft gedaan vanochtend.’ Zei Bill terwijl hij op de bank ging liggen en mij tegen zich aantrok. ‘Vertel.’ Zei ik nieuwsgierig. Hij vertelde een verhaal over een naakte Tom die zijn eigen wildwaterpark in de overloop van hun huis had gemaakt. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Ik zag het helemaal voor me. ‘Zullen we maar naar boven gaan, om te kijken wat die twee aan het doen zijn?’ vroeg hij. Ik knikte en we stonden op. In mijn kamer aan gekomen zien we Ruby en Tom op de grond liggen terwijl ze aan het kwartetten zijn. Natuurlijk moesten wij ook gelijk mee doen toen ze ons in het vizier hadden gekregen. Nadat we een paar spelletjes hadden gespeeld en hadden gegeten ging Tom weer naar huis. ‘Tom, je vergeet mij een knuffel te geven!’ riep Ruby door de gang. ‘Hoe kan ik die nou vergeten zijn?’ Tom ging op zijn hurken zitten zodat hij Ruby makkelijk een knuffel kon geven. ‘Dag Tom.’ Riepen Ruby en ik hem na. Ik sloot de deur en Ruby rende al weer naar de woonkamer. Bill lag rustig op de bank een tijdschrift te lezen. Ruby was boven op hem geklommen. Ze had haar hoofd op zijn borst gelegd en haar ogen gesloten. Bill legde zijn tijd schrift weg en hield Ruby vast, zodat ze niet van hem af kon vallen en sloot ook zijn ogen. Ik ging aan de andere kant van de bank zitten en keek glimlachen naar het tafereel dat zich voor me afspeelde. Het zag er zo lief uit. Na een kwartiertje waren ze allebei in slaap gevallen. Voorzichtig tilde ik Ruby van Bill af en legde haar boven in de logeerkamer in haar bedje. Langzaam kleedde ik haar uit, in de hoop dat ze niet wakker zou worden, en trok haar pyjamaatje bij haar aan. Ik stopte haar nog even in en net toen ik me om wou draaien om de kamer weer te verlaten: ‘Marije. Kusje.’ Ik zuchtte even. Ik gaf haar een kusje. ‘En nu ga je weer slapen.’ Zei ik terwijl ik over haar hoofd aaide. ‘Eerst nog een kusje van Bill.’ Zei ze. Uit het niets stond Bill ineens naast me en gaf Ruby ook een kusje. ‘En nu ga je slapen.’ Zei hij en gaf haar een zacht tikje op haar neusje. Ze knikte en sloot weer haar ogen. Bill pakte mij vast en duwde mij de kamer weer uit. In de gang duwde hij me tegen de muur. Hij drukte zijn lippen op de mijne. Zijn tong gleed over mijn lippen en automatisch opende ik mijn mond. Hij liet zijn tong bij mij naar binnen glijden en speelde met de mijne. Ik liet het allemaal maar gebeuren, omdat ik gewoon weg te moe was om zelf actie te gaan ondernemen. Ik legde mijn armen in zijn nek. Bill trok mij met zijn ene arm dichter naar zich toe en met zijn andere hand hield hij mijn gezicht vast. Hij duwde mij mijn kamer in en legde mij op mijn bed. Hij maakte zich weer van mij los en kwam naast me liggen. ‘En nu gaan we slapen.’ Zei hij en sloot zijn ogen. ‘Ja, maar eerst kleed ik me even om.’ Zei ik. Ik stapte weer van mijn bed af en liep naar mijn inloopkast. Snel kleedde ik me uit en trok een XXL/Tom shirt aan. Toen ik weer naar mijn bed liep zag ik dat Bill zich ook al had omgekleed, nou ja omgekleed hij lag alleen nog maar ik zijn boxer, en zich al in mijn bed onder de dekens had genesteld. Ik ging met mijn rug tegen hem aan liggen en sloot mijn ogen. Bill had zijn armen om mij heen geslagen. Zachtjes gaf hij mij een paar kusjes in mij nek. Het kietelde, waardoor ik uiteindelijk vreselijk moest lachen.

Hoofdstuk 46 Bills POV

‘Ruby wat ben je allemaal aan het doen?’ vroeg Marije lachend. Ruby zat de hele tijd aan de handen van mij en Marije alle kanten op te trekken. ‘Ik wil een handje.’ Zei ze. ‘Dan moet je dat toch gewoon zeggen.’ Zei ik. We gaven haar allebei een hand, waardoor ze tussen ons in kwam te lopen. ‘Zo zo, voor papa en mama aan het spelen?’ zei iemand die achter ons liep. We draaiden ons om en zagen Manon staan. ‘Wat moeten je?’ vroeg Marije nijdig. ‘Wat ik moet? Ik moet er langs, maar jullie lopen in de weg.’ Zei Manon. ‘Dan loop je toch even om ons heen.’ Zei ik. ‘Marije, is dat niet dat meisje waar Tom verkering mee had?’ vroeg Ruby nieuwsgierig. ‘Ja.’ Zei ze bot. ‘Ja, dat ben ik, heb je daar problemen mee?’ vroeg Manon aan Ruby. ‘Ach, laat dat kind nou gewoon.’ Zei ik tegen Manon. ‘En jij moet je bek houden, Klootzak.’ Zei ze gemeen. ‘Bill heeft geen bek, maar een mond. En hij is ook geen klootzak, hij is hartstikke lief, joh dom meisje.’ Manon gaf Ruby een klap tegen haar hoofd en gelijk daarna zette Ruby het op een brullen. Ik tilde haar op en probeerde haar te troosten. ‘Ssst… Doet het zeer?’ Ze knikte en omklemde met haar armen mijn nek. Marije was naar Manon toe gelopen en had aan haar haren getrokken en een keiharde stoot voor haar neus geven, waar door hij nu bloedde. ‘Mijn haar! Nu is het uit model.’ Krijste ze. Ik draaide even met mijn ogen, dat ze ook echt daar aan denkt en niet dat haar neus misschien wel gebroken is. Ruby was onderhand gestopt met huilen. Ze wees even naar haar hoofd. ‘Kusje erop, dan doet hij geen pijn meer.’ Zacht drukte ik er een kus op en wreef er even overheen. ‘Doet hij nu geen pijn meer?’ vroeg ik. Ze schudde haar hoofd en liet haar hoofd in het holletje van mijn nek rusten. ‘Marije, kom. Ze is het niet waard.’ Zei ik. Marije kwam weer op ons afgelopen en vroeg aan Ruby of alles goed met haar ging. Ze knikte. ‘Bill heeft er al een kusje op gegeven.’ Marije lachte even en liep toen weer mee richting mijn huis. Bij mijn huis aangekomen nam ik afscheid van Ruby en Marije. Ik zwaaide nog even naar ze en liep toen naar binnen. Tom zat in de huiskamer met Scotty te spelen. ‘Ben weer thuis.’ Zei ik. ‘Was het leuk?’ vroeg Tom. ‘Ja hoor.’ Ik pakte een glas uit het keukenkastje en schonk voor mezelf een glas cola in. Ik ging aan de keukentafel zitten, waar Tom ook zat en Scotty op de stoel naast zich probeerde te krijgen. ’Het lukt je toch niet om hem daar te laten zitten.’ Zei ik en nam een slok van mijn Cola. Op dat moment sprong Scotty op de stoel en keek Tom mij met een brede grijns aan. ’Zei je soms wat?’ vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd en dronk mijn glas leeg.

Hoofdstuk 47 Marije's POV

Thuis stonden de ouders van Ruby al op haar te wachten en namen haar mee naar huis. Languit liet ik mij op de bank vallen en pakte een tijdschrift. Rond etenstijd kwam mijn moeder de woonkamer in gestormd. Achter haar stond een man. Ze kwamen op mij afgelopen en grepen mij vast. Verschrikt liet ik mijn tijdschrift vallen en keek mijn moeder verbaast aan. ’Wat is dit?’ vroeg ik. ’O niks hoor schat. Je gaat gezellig met ons mee.’ Zei mijn moeder. Ze had een zakdoekje en een fles in haar handen en kieperde de inhoud van de fles op jet zakdoekje. Ik probeerde te lezen was er op het etiket van de fles stond. “Slaapmiddel.’ Las ik. De man bond mij vast en mijn moeder probeerde het zakdoekje met het slaapmiddel voor mijn gezicht te houden. Paniekerig probeerde ik los te komen. De man hield mij stevig vast, waardoor ik met geen mogelijkheid meer los kon komen. Mijn moeder kreeg het voor elkaar om het zakdoekje voor mijn gezicht te houden. Ik probeerde in haar hand te bijten, maar het lukte niet. Ik werd steeds slapper en slapper. ’Zo, nu kan je ook niet meer naar die vreselijke Bill toe.’ Fluisterde ze in mijn oor. Wat? Nee! Ik wou niet bij hem weg! Ik opende langzaam mijn ogen. Mijn lichaam was slap en ik kon mij niet bewegen. Ik keek om mij heen om te kijken waar ik was. Ik lag in een kamer. Het leek op een hotelkamer van een luxe hotel. Mijn moeder kwam de kamer in gelopen en ging naast mij op het bed zitten waar ik lag. ’Je bent alweer wakker zie ik.’ zei mijn moeder terwijl ze een pluk haar uit mijn gezicht veegde. Ze had een gemene grijns op haar gezicht. Ze kon het daarom ook niet laten om mij een klap in mijn gezicht te geven. Met een vuile blik en tranen in mijn ogen keek ik haar aan. Waarom deed ze dit? En waarom ben ik hier? Naast mijn moeder verscheen de man van vanmiddag. Mijn moeder stond op en sloeg haar om zijn nek. ’Dag schat.’ Zei ze tegen de man. Ze bogen zich naar elkaar toe en startte een heftig zoenspel. Walgend draaide ik mijn hoofd weg. Waar was dat mens in godsnaam mee bezig? Hoe kon ze nou met die man staan zoenen terwijl ze met mijn vader was getrouwd? Langzaam probeerde ik overeind te komen. Mijn hoofd begon te bonken en ik kreeg een misselijk gevoel in mijn maag. snel stond de kopsnel stond ik op en rende naar de gang. Daar was een deur. Ik trok hem open, tot mijn opluchting was het de badkamer. Ik knielde voor de wc neer en binnen de kortste keren leegde in mijn complete maaginhoud in de pot. Ik veegde mijn mond af aan een wc papiertje en dronk een bekertje water. Ik liep weer terug naar de kamer. Mijn moeder en de man zaten op het bed. ’Ga zitten.’ Beviel mijn moeder en wees naar een stoel. Ik liep naar de stoel toe en ging er op zitten. ’Ik ga binnenkort met DaniŽl trouwen.’ Mijn mond hing open van verbazing. Ze ging met hem trouwen?! GATVER! ’Maar dat ik nog niet alles. Ik ben de eigenaresse van dit hotel en jij gaat hier als schoonmaakster, serveerster, en al dat andere werk. Dat betekent dus dat jij hier nu woont en dat je niet meer terug gaat naar Duitsland. Bill is nu dus ook verleden tijd, ect verleden tijd, je zult hem dus nooit meer zien. Ik heb alle verzinbare manieren hoe je met hem, Tom of je vader in contact zou kunnen geblokkeerd. En voor het geval je probeert te ontsnappen, krijg je deze band om je enkel. Als je ook maar 1 stap buiten dit hotel zet steken er allemaal naalden in je been. Dus als je dat wilt voorkomen blijf je lekker hier. DaniŽl brengt je zo naar je kamer.’ Mijn moeder stond op en deed de band om mijn enkel. Ik staarde levenloos voor mij uit. Alles wat mijn moeder net tegen mij had gezegd probeerde zich nu tot mij door te dringen. Had ze echt gezegd dat ik Bill nooit meer zou zien? Ik kon het niet geloven. Ik wou het ook niet geloven. DaniŽl trok mij ruw overeind en sleurde mij mee naar een soort huisje boven op het dak van het hotel. Hij duwde een sleutel in mijn hand en zei dat dit mijn kamer was. Hij liep weer weg. Ik stak de sleutel in het slot en liep naar binnen. De deur gooide ik achter mij dicht. Huilend liet ik mij op het bed vallen. Hoe kon mijn bloedeigen moeder mij dit aan doen? Ik haalde mijn mobiele telefoon uit mijn zak en zette hem aan. *plaats uw simkaart in de telefoon* Woest gooide ik mijn telefoon op de grond. Ze had mijn simkaart eruit gehaald. Ik stond op en begon door mijn “nieuwe” kamer te ijsberen. Af en toe trok ik een kastdeurtje open of een la. In de kleding kast lag mijn kleding. Gauw pakte ik er een trui uit en trok hem aan. Ik ging voor de spiegel staan en keek naar mezelf. Het enige wat ik zag was een hoopje ellende met uitgelopen make-up. Een beetje verschrikt keek ik naar de trui die ik aan had. Dit was een trui van Bill! Hoe kwam die hier? Via de spiegel bleef ik naar de trui staren. In de spiegel zag ik Bill achter mij staan. Hij had zijn armen om mij heen geslagen en keek mij lachend aan. ’Niet huilen.’ Fluisterde hij. Ik draaide mij om en net toen ik hem wou omhelzen was hij verdwenen. Het was maar een illusie, hij was er niet. Luid snikkend liet ik mij weer op het bed vallen. Ik rook even aan de trui. De geur van Bill zat er nog aan. Op dat moment drong het tot mij door dat ik echt weg was. Huilend viel ik in slaap.

Hoofdstuk 48 Bills POV

Die avond was ik net na het avond eten even op mijn bed gaan liggen. Ik had nu mijn telefoon in mijn hand en stuurde Marije een smsje. Ik drukte op verzenden. Ik legde mijn telefoon op mijn nacht kastje en stond op. Ik startte mijn computer op en downloaden een paar liedjes. Scotty kwam mijn kamer ingewandeld met Tom achter zich aan. ’Wat ben je aan het doen?’ vroeg Tom. Hij plofte op een stoel neer en begon met Scotty te spelen. ’Even een paar liedjes aan het downloaden.’ Antwoordde ik. Op dat moment ging mijn telefoon af. Snel pakte ik hem van mijn nachtkastje en nam op. ’Hallo.’ Zei ik. (…) ’Ze is wat?!’ riep ik door de telefoon. (…) ’Maar- Maar dat kan niet!’ zei ik ongelovig. Het kon gewoon niet waar zijn wat Marije haar vader vertelde. Het kon gewoon niet. (…) ’Waarom heeft ze dat gedaan?’ (…) ’Komt ze nog terug?’ Tranen branden in mijn ogen, ik kon het gewoon niet geloven. Het mocht gewoon niet waar zijn. (…) ’Dag.’ Zei ik en hing op. Ik gooide mijn telefoon met een smak op de grond. Hij viel in stukken. Tom keek mij verbaast aan. ’Wat is er?’ vroeg hij. Hij stond op en kwam op mij afgelopen. De tranen liepen over mijn wangen. Ik zakte op de grond en hield mijn handen voor mijn gezicht. Tom knielde voor mij neer. Hij legde mijn hand op mijn schouder. ’Wat is er?’ vroeg hij weer. Ik keek hem met een betraand gezicht aan. ’Marije haar moeder heeft Marije ontvoerd.’ Ik sloeg mijn armen om Tom zijn nek en huilde bij hem uit. In die weken daarna begon ik mij steeds slechter te voelen. Maar snijden deed ik niet. Ik had een manier gevonden om mijn emoties weg te schrijven, door het schrijven van liedjes. Elke dag hoopte ik dat Marije terug zou komen. Ik was een nog een paar keer langs haar huis gelopen. In de hoop dat je gewoon op haar balkon zou zitten en lachend de deur voor mij open kwam doen. Met de vader van Marije ging het ook slecht. Voorzover ik wist ging het heel slecht met zijn bedrijf en hij liep erbij als een emotioneelwrak. Ik had best wel met hem te doen. Zijn vrouw gaat ervandoor met een andere man en zijn dochter is spoorloos. Ik bleef iedere dag hopen dat ze weer terug kwam en begon langzaam mijn leven en mezelf weer een beetje op orde te krijgen.

Hoofdstuk 49 Marije's POV

2 Jaar later. ‘Marije, heb je alle tafels in het restaurant al schoon gemaakt?’ riep mijn moeder door de lobby. ‘Ja mam, ze zijn allemaal schoon.’ Zo als je misschien al door had, zit ik nog steeds “vast” in mijn moeders hotel in Nederland. Het was nu denk ik 2 jaar geleden dat mijn moeder bij mijn vader was weggegaan en mij had meegenomen naar haar nieuwe vriend hier in Nederland. Natuurlijk was mijn moeder niet op haar achterhoofd gevallen en had er voor gezorgd dat alle contact mogelijkheden die ik met mijn vader, zelfs Bill en Tom, kon hebben geblokkeerd. Ik kon ze dus met geen mogelijkheid, bellen, smsen, e-mailen en ga zo maar door. Ik was nu dus 18 en werkte voor mijn moeder. Ik had er een hekel aan, maar ik kon niet weg. Een paar keer had ik geprobeerd om weer terug te gaan naar mijn vader in Duitsland, maar mijn moeder kwam er altijd net op tijd achter, zodat ze mij weer mee kon nemen. Ze had zelfs een soort elektronische band om mijn enkel gedaan, die aan ging als ik buiten het hotel kwam. Als hij aan ging kwamen er aan de binnenkant kleine naaldjes te zitten die dan in mijn huis staken, dat deed dus heel erg veel pijn. Uiteindelijk had ik me er dus maar bij neer gelegd dat ik hier niet meer wegkwam, totdat mijn moeder mij niet meer wou zien of totdat ze de band van mijn enkel zou halen. Ik verlangde erg naar huis, in Duitsland. Ik dacht ook nog regelmatig aan Bill en Tom, vooral aan Bill, en dan dacht ik hoe het met hun ging. Tot ik laatst tv aan het kijken was en ze ineens voorbij zag komen met een videoclip op een of ander muziekprogramma, TMF ofzo. Ik had het niet meer toen ik het zag. Ik had met tranen in mijn ogen naar de clip gekeken en beseft dat ik ze meer miste dan dat ik had gedacht. Ik was gewoon zo blij om te zien dat het goed met ze ging en zelfs een hele muziek carriŤre aan het beginnen waren. Bill had het er ook vaak over dat hij in een band wou gaan spelen, wel als zanger omdat hij zei dat hij niet het geduld had om een muziekinstrument leren te spelen. Toen de clip was afgelopen was ik gelijk achter de computer gekropen en had werkelijk alle liedjes van ze gedownload die ik maar van ze kon vinden. Het verbaasde me wat ik allemaal van ze vond op het Internet. Er waren fan die hele verhalen over ze schreven, Fanfiction noemde ze dat, en sites die ze over ze maakte, filmpjes, ect. Mijn I-Pod stond nu dus vol met allemaal liedjes van ze en ik luisterde er de hele dag naar. Gustav en Georg, lang leven het Internet anders had ik nooit geweten hoe die andere twee jongens hadden geheten, leken mij ook best aardig en ik kon me goed voorstellen dat Bill en Tom vrienden met ze waren geworden. Nu stond ik dus midden op de dag de lobby van het hotel te stofzuigen met mijn I-Pod aan keihard meezingend met Tokio Hotel, hoe ze zich dus genoemd hadden, totdat de mensen die zich ook in de lobby bevonden er helemaal gek van werden. Na een tijdje was ik klaar met de vuil-op-zuigende-olifant en liep ik naar mijn kamer, om mij voor te gaan berijden op het avondeten in het restaurant. Ik stapte de lift in en drukte op het knopje van de 15 etage. De deuren sloten zichzelf en de lift ging omhoog. Ik keek naar mezelf in de spiegel die in de lift hing. Met een somber gezicht bekeek ik mezelf van top tot teen en bedacht wat er nou eigenlijk van mij geworden was. Niet veel dus. Het viel me op dat ik, sinds ik de stem van Bill hoorde in de liedjes van hun, weer vaak terug dacht aan 2 jaar geleden. Toen ik het nog met Bill had en bij mijn vader woonde. Ik slaakte een diepe zucht. Ik had er alles voor over om weer terug te gaan naar die tijd en dan had ik er voor gezorgd dat mijn moeder mij nooit had mee kunnen nemen naar dit gehucht dat zich Nederland noemde. De deuren gingen weer open en ik liep naar de trap die naar het dak van het hotel leidde. Mijn kamer bevond zich dus op het dak. ’s Avonds als de zon onder ging had ik een prachtig uitzicht over de stad. Ik keek er vaak naar en vaak viel ik dan midden op het dak inslaap en werd dan gewekt door de zon die ’s ochtend weer boven de daken van Amsterdam uit kwam en de aarde weer kwam verwarmen. Ik open de deur van mijn kamer en laat me languit op mijn bed vallen. Jippie, straks weer dat gezeur van al die gasten die op hun eten wachten en dat de hele avond ‘Ja meneer, uw eten komt er zo aan.’ En ‘Nee mevrouw, uw eten is helaas nog niet klaar.’ En o ja deze ook nog. ‘Het spijt me, het is inderdaad niet schoon. Ik zal een nieuw bestek voor u pakken.’ “TRING, TRING” mijn telefoon ging. Ik stond op en nam op, al wetend wie er belde. (…) ‘Ja mam, ik kom er aan. Ik moet me alleen nog even omkleden.’ (…) ‘Sorry hoor, maar ik had even een kleine pauze genomen.’ (…) ‘Ja, ik kom er gelijk aan.’ (…) ‘Okť…’ Ik gooide de telefoon weer op de haak en liep naar mijn bureaustoel, waar ik mijn serveersterskleding had liggen. Snel trok ik het aan en liep zo snel als ik kon weer naar het restaurant. ‘Eindelijk daar ben je. Hier, er wachten daar een paar gasten tot ze hun bestelling op kunnen laten nemen.’ Mijn moeder drukte een kladblokje met een pen in mijn handen en duwde mij richting een tafeltje bij het raam. Ik haalde diep adem en stapte op de familie af. Klaar om weer een hele avond te worden afgezeken. ‘Hallo meneer, heeft u al een keuze gemaakt?’ vroeg ik beleefd en plakte de meest gemaakte glimlach op mijn gezicht die je je maar kunt voorstellen. Ik nam de bestelling op en liep naar de keuken waar ik de bestelling doorgaf aan de chefkok, die zijn team aan het commanderen was. Ik liep weer het restaurant binnen en ging opzoek naar de volgende gast die graag wat wilde bestellen. Zo ging het dus een tijdje door. Behendig liep ik met 2 dienbladen op mijn armen tussen de tafels door, waar mensen aan het eten waren. Toen ik bijna bij de tafel was aangekomen waar ik moest zijn. Kwam ik de verwaande hoofdserveerster, Kate, tegen. Ze gooide “Per ongeluk” de dienbladen die ik vast had op de grond en probeerde geschrokken te kijken, waarna ze lachend ‘Oeps.’ uitbracht en weg liep. Ik pakte een theedoek tussen mijn riem vandaan en begon met het schoonmaken van de vloer. Opeens werd ik op mijn rug getikt en ik draaide me om. Ik kon mijn ogen niet geloven. Daar stond… TOM! Ik slaakte een klein giletje, sprong op en vloog hem om zijn hals.

Hoofdstuk 50 Toms POV

Ik liet me languit op mijn bed in onze tourbus vallen. We hadden net een lange promotiedag in Nederland achter de rug en waren nu op weg naar een hotel in Amsterdam waar we een aantal nachten zouden verblijven. Je vraagt je natuurlijk af wie ik bedoel met we, ik zal het je vertellen. Wie ik bedoel met we is de band die Bill en ik hebben opgericht. Tokio Hotel. We zijn nu bezig met onze Europa tour en Nederland was het laatste land op ons lijstje, voordat we aan een wel verdiende vakantie zouden beginnen. Als eerst ik natuurlijk, de belangrijkste van ons allemaal, de gitarist. Bill, mijn broertje en zanger. Gustav, beste vriend en drummer. En als laatste Georg, andere beste vriend en basgitarist. Zo dat vind ik wel even genoeg informatie. ‘Hoe lang duurt het voor we er zijn?’ hoorde ik Georg vragen. ‘10 minuten.’ Zei de chauffeur van de tourbus. Bill kwam naast me op bed zitten en staarde voor zich uit. Er zat hem iets dwars, dat was te zien. ‘Alles goed?’ vroeg ik aan hem. ‘Ik vraag me af hoe het nu met Marije gaat en waar ze nu is.’ Zei hij. Ik lachte even. Hij was nog steeds verliefd op haar, ook al had hij haar al ruim 2 jaar niet meer gezien. Hij was haar nog steeds niet vergeten, ik ook niet trouwens dat was gewoon onmogelijk. Bill dacht alleen duidelijk vaker aan haar dan ik, maar dat was ook best logisch. Nu hij zo over haar begon, ging ik me ook afvragen waar ze was. ‘Ja, ik weet het ook niet. Haar vader had toch gezegd dat haar moeder haar had meegenomen naar Nederland?’ Bill knikte. ‘Misschien kom je haar nog wel tegen deze week, zo groot is dit kikkerlandje niet. En daarbij, alles is mogelijk.’ Zei ik en gaf hem een bemoedigend klopje op zijn schouder. ‘Het is alleen dat ik haar gewoon heel erg mis, zelfs nog na dik 2 jaar.’ ‘Wie mis je?’ vroeg Georg nieuwsgierig. ‘Een meisje.’ Zei Bill. ‘Oeh… Bill, ben je verliefd.’ Hij knikte langzaam zijn hoofd en kleurde een beetje rood. Snel gaf ik Georg en Gustav, die er ook bij was komen zitten, een globale samenvatting van Marije en wat er was gebeurd. Toen ik klaar was kwam de chauffeur met de mededeling dat we er waren. We raapte onze tassen bij elkaar en sleepte ze de bus uit. In de lobby checkte David, onze manager, voor ons in. ‘Jullie tassen worden naar jullie kamers gebracht. Gaan jullie nu maar wat eten in het restaurant.’ We knikten alle 4 en gingen opzoek naar een tafeltje. ‘Jongens, ik moet nog even naar de wc, ik ben zo terug.’ Zei ik. Ik stond op en ging opzoek naar een wc. Toen ik weer terug in het restaurant kwam. Zag ik dat een serveerster staan waarbij haar dienblad uit haar handen werd geslagen. Ik grinnikte even, maar toen ik de serveerster wat beter bekeek zag ik dat het Marije was! Haastig liep ik op haar af en tikte haar op haar schouder. Ze draaide zich om, slaakte een klein gilletje en vloog me om mijn nek. Ik sloeg mijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. Wat zal Bill wel niet denken als hij haar ziet? Ik gaf haar een kus op haar wang en liet haar weer los. ‘Heey, alles goed?’ vroeg ze. Ik knikte en vertelde even in het kort wat ik de afgelopen 2 jaar had meegemaakt. ‘Ik weet het.’ Zei ze. Ik keek haar niet begrijpend aan. Ze stopte het oordopje van haar I-Pod in mijn oor. Ik hoorde nog net de laatste paar zinnen van An deiner seite uit het oordopje komen. Ik kreeg een brede grijns op mijn gezicht. ‘Dus, hoe lang ben jij al fan van ons?’ vroeg ik lachend. ‘Ehh… een maandje ofzo?’ zei ze. Ze omhelsde me nog even en fluisterde in mijn oor ‘Ik heb je gemist.’ ‘Ik jou ook.’ Fluisterde ik terug. Ik sprak met haar af dat ik haar vanavond in de lobby zou opwachten en dat we dan uitgebreid aan elkaar gaan vertellen wat we hebben meegemaakt. Alleen wist ze 1 ding niet en dat was dat ik Bill vanavond zou laten gaan. Nu alleen nog even hopen dat ze elkaar dan niet zien in de tussentijd. Met een brede grijns op mijn gezicht liep ik weer terug naar ons tafeltje.

Hoofdstuk 51 Bills POV

Tom kwam met een brede grijns terug aan tafel zitten. Wat had die nu weer? ‘Heb jij nou weer gedaan?’ vroeg Georg ‘Je was wel erg lang weg om alleen even naar de wc te gaan.’ ‘O, ik kwam een fan tegen en daar heb ik even mee gepraat.’ Zei hij grijnzend. ‘Het zal is niet zo zijn.’ dacht ik. Ik keek op de Menukaart en zocht naar iets lekkers. ‘Damn, wat hebben die gerechten een namen dan!’ zei Gustav kreunend. Ik moest hem gelijk geven, ik kon al die namen ook niet ontcijferen. ‘Daar is David, die weet het vast wel.’ Zei Tom. Ik liet me languit op mijn bed vallen. ‘Pfff… Ik ben blij dat we een paar maanden vrij hebben.’ Zei ik zuchtend. Tom liet zich naast mij neer ploffen en Gustav en Georg hadden de bank in beslag genomen. ‘Anders ik wel.’ gaapte Gustav. ‘Gaan jullie zo mee, even een rondje door de stad lopen?’ vroeg Tom. ‘Is goed.’ Zeiden Gustav en Georg. ‘Ik niet, ik ben doodmoe.’ Zei ik en wreef even in mijn ogen. ‘Kom op, ga gewoon even mee. Doe is even sociaal tegenover je medebandleden.’ Drong Tom aan. Hier kwam ik dus niet meer onderuit, omdat ik wist dat hij door zou gaan dringen totdat ik mee zou gaan. ‘Okť, eventjes dan.’ Mompelde ik. ‘Mooi zo.’ Tom spong op en sleurde mij het bed af en daarna gelijk de kamer uit. Hij fluisterde wat in het oor van Georg en Gustav, die mij gelijk vast pakte. Georg hield zijn hand voor mijn ogen. ‘Wat is dit nu weer?’ vroeg ik verbaasd. ‘Zul je wel zien.’ Lachte Gustav. ‘1,2,3.’ Georg haalde zijn hand voor mijn ogen vandaan. Ik opende mijn ogen, ik kon het haast niet geloven. Daar stond Marije, vlak voor mijn neus! Ze rende op mij af en sloeg haar armen om mijn nek. Ik hield haar stevig vast. Ik hoorde hoe de rest bij ons vandaan liepen. ‘Ik heb je zo erg gemist.’ Zei ik zacht. ‘Ik jou ook.’ Ik gaf Marije een kus op haar wang. Voorzichtig drukte ik haar een beetje van mij af zodat ik haar kon aan kijken. Er liepen een paar tranen over haar wangen. ‘Vind je het zo erg om mij weer te zien?’ vroeg ik lachend. ‘Nou, dat is niet grappig. Je wilt niet weten hoe erg ik je gemist heb.’ Zei ze. Zachtjes veegde ik de tranen weg en nam haar weer in mijn armen. ‘Je hoeft mij nu niet meer te missen, want ik ga hier niet eerder weg voordat je weer mee terug gaat naar Duitsland.’ Zei ik vastbesloten. ‘Dan kun je lang wachten, want ik kan nu nog niet eens het hotel uit.’ zei ze somber. ‘Hoezo, kun je niet het hotel uit?’ vroeg ik verbaast. Ze trok haar broekspijp omhoog en er verscheen een hele rare band om haar enkel. ‘Wat is dat nou weer voor een raar ding?’ vroeg ik. ‘Een band die ze ook bij moordenaars gebruiken. Als ik buiten het hotel kom gaat hij aan en steekt hij allemaal naalden in mijn enkel. En omdat ik niet zo van pijn houd blijf ik dus maar hier binnen.’ ‘Ben je in die 2 jaar dat je hier zat niet een keer naar buiten geweest?’ vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb een paar keer geprobeerd om terug te gaan naar Duitsland, maar mijn moeder kwam er altijd achter. En daarom heeft ze zo een band om mijn enkel gedaan. En mijn kamer is op het dak, dus als ik tijd heb kan ik daar even een luchtje scheppen.’ Ik staarde haar met een medelijdende blik aan. Ik zou echt gek worden als ik opgesloten zou zitten in dit hotel. ‘Kom, als mijn moeder ons straks ziet ben ik zwaar de pineut.’ Ze pakte mijn hand vast en trok me mee naar de lift. ‘Waar gaan we heen?’ vroeg ik. ‘Naar het dak, daar heb je nu een heel mooi uitzicht en ik heb dorst.’ Lachte ze. Ik sloeg mijn arm om haar middel en trok haar weer tegen mij aan. Ik was gewoon zo vreselijk blij dat ik haar weer zag. De liftdeuren gingen open en we liepen naar binnen. ‘Welke verdieping is het?’ vroeg ik. ‘10.’ Ik drukte op het knopje en de deuren gingen weer dicht. Eenmaal boven moesten we nog een trap op en een deur door voordat we op het dak konden. ‘Wow.’ Was het enige wat ik uit kon brengen toen ik het uitzicht zag. Ik liep naar de rand en leunde tegen het hek aan dat er stond. Marije kwam aangelopen met twee glazen cola in haar handen en gaf er een aan mij. ‘Bedankt.’ Zei ik.

Hoofdstuk 52 Marije's POV

‘Het is echt prachtig.’ Zei Bill. Ik ging naast hem staan en keek naar de ondergaande zon die je tussen de gebouwen naar beneden zag zakken. Bill kwam achter mij staan en sloeg zijn armen om mij heen. Wat had ik dit gemist. Al was het alleen maar dat ik zijn armen weer om mij heen voelde. Ik wou zo graag dat dit moment eeuwen zou duren. Ik draaide mij om en legde mijn hoofd tegen zijn borst aan. ‘Marije…’ zei Bill zacht. Ik tilde mijn hoofd op zodat ik hem aan kon kijken. ‘Ja.’ Zei ik. ‘Nee, niets laat maar.’ Zei hij. ‘Oke.’ Ik keek een tijdje diep in zijn ogen. Langzaam bracht ik mijn hoofd dichter bij de zijne en drukte voorzichtig een kusje op zijn mond. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Hij drukte een kus op mijn mond en likte even over mijn lippen. Ik opende mijn mond en liet zijn tong mijn mond binnen glijden. ‘Ik ga zo maar eens naar bed, want ik moet morgen weer vroeg uit.’ Zei ik gapend. ‘Okť, Welterusten.’ Ik gaf Bill nog een kusje en stond op van zijn schoot. ‘Is het goed als ik hier nog even blijf zitten?’ vroeg hij. ‘Ja hoor. Er ligt nog wel een trui in mijn kast, voor als je het koud krijgt.’ Ik gaf hem nog even een knuffel en liep toen mijn kamer binnen. Ik deed de gordijnen dicht en kleedde mij om. Ik schonk nog een glas water in voor mezelf, ging in bed liggen en deed het licht uit. Ik sloot mijn ogen en probeerde in slaap te komen, maar dat lukte niet echt. Ik dacht terug aan wat er vandaag allemaal was gebeurd. Ik was vanochtend opgestaan, net als iedere andere ochtend werd ik tijdens het ontbijt vreselijk afgezeken door iedereen. Tijdens de lunch had ik hier op het dak gezeten, daarna had ik de Lobby gestofzuigd. Bij het avond eten had Kate mijn dienblad uit mijn handen gegooid. En toen stond Tom ineens voor mijn neus. Ik was zo vreselijk blij geweest en zeker toen hij er ’s avonds voor had gezorgd dat ik Bill weer had gezien. Ik had gehuild van blijdschap. Dit was echt de geweldigste dag sinds ik hier zat! Opeens merkte ik dat er iemand naast me kwam liggen. Verschrikt draaide ik me om. ‘Rustig, ik ben het maar.’ Fluisterde Bill. ‘Kom je er gezellig bij liggen?’ vroeg ik lachend. ‘Ik had geen zin meer om naar mijn eigen kamer te gaan en toen kwam ik naast jou liggen.’ Ik lachte even en kroop daarna zo dicht mogelijk tegen hem aan. Ik rilde even. Ook al was het dan juli en scheen overdag volop de zon, was het ’s nachts nog best koud. Toen Bill merkte dat ik het koud had sloeg hij zijn armen om mij heen, wikkelde deken om ons heen en trok mij nog dichter tegen zich aan. Zacht gaf ik hem een kusje op zijn borst en streelde met mijn vingertoppen over zijn buik. Ik sloot mijn ogen en viel in slaap.

Hoofdstuk 53 Bills POV

Slaperig opende ik mijn ogen en gaapte even. Lachend keek ik naar Marije die in mijn armen lag. Gelijk voelde ik de vlinders in mijn buik weer ontwaken. Ik vond gewoon dat ze er zo lief bij lag. Opgerold en dicht tegen mij aan, met haar hand licht tegen mijn buik gedrukt. Voorzichtig drukte ik een kus op haar voorhoofd. Ik wierp even een blik op de wekker en zag dat het pas 7 uur was. Op het moment dat ik mijn blik van het klokje afscheur begint hij luid te piepen. Marije opent slaperig haar ogen en geeft een flinke mep op de wekker. ’Goedemorgen.’ Mompelt ze. Ze wrijft in haar ogen en gaat langzaam overeind zitten. ’Hallo, heb je lekker geslapen?’ vroeg ik. Ze knikte en stapte uit bed. Even rekte zich uit en nam uitgebreid de tijd om te gapen. Ik kroop naar de rand van het bed en trok haar weer naast mij onder de dekens. Lachend ging ze op mij liggen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en gaf haar een zoen. ’Bill, ik moet gaan.’ Fluisterde ze. Vragend keek ik haar aan. ’Waarheen?’ ’Tafels opruimen in het restaurant beneden.’Ik knikte en gaf haar nog een zoen. ’Dan zal ik er voor zorgen dat je lekker vaak bij mij langs moet komen.’ Grijnsde ik. ’Je doet maar.’ Ze kroop weer het bed uit en kleedde zich aan. Ik besloot om ook maar uit bed te komen en trok mijn kleding aan. Ik ging even niet moeilijk doen of het allemaal wel goed zat, want ik zou mij straks toch weer omkleden in mijn eigen kamer. Met een brede grijns liep ik door de gangen van het Hotel. Niets kon mijn humeur meer bederven. Ik leefde nu op een roze wolk -waar naar mijn gevoel- geen einde aan zat. Ik voelde mij op de een of andere manier weer compleet. Ik graaide de sleutel van mijn hoteldeur uit mijn zak en stak hem in het slot. Ik opende de deur en liep naar binnen. Ik liep de badkamer binnen en stapte onder de douche. Tom liep achter mij luid gapend het restaurant binnen. Georg en Gustav zaten er al. We liepen naar ze toe en schoven bij ze aan tafel. ’Goedemorgen.’ Zei Georg. Hij gaf mij een licht duwtje. ‘Wat zie jij er vrolijk uit. Heb je je liefje weer terug?’ vroeg hij. Ik voelde hoe mijn hoofd rood aan begon te lopen. Langzaam knikte ik. Gustav begon te klappen en Georg gaf een klopje op mijn schouder. ’Dat kon je toch ook wel horen vannacht?’ Damn, hij ging toch te keer!’ grijnsde Tom. Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. ’Waar heb jij het nou weer over? Ik heb op Marije haar kamer geslapen en er is helemaal niks gebeurd.’ zei ik. Tom keek mij verbaast aan. ’Maar wie was het dan die ik hoorde?’ vroeg hij. Georg begon vreselijk met zijn wenkbrauwen te wiebelen. Tom stikte bijna in Gustav zijn cola die hij van hem had gepikt en stond gelijk op van Tafel. ’GATVER! GEORG! Volgende keer iets rustiger graag!’ riep hij midden in het restaurant. Ik stond ook op en liep samen met Tom naar het ochtendbuffet. Tom laadde zijn bord vol met alles dat los en vast zat en liep weer terug naar de tafel. Ik keek even om mij heen om te kijken of ik een blik op kon vangen van Marije, maar ik zag haar niet. De enige serveersters die is zag waren een paar blonde tuthola’s. ’Zocht je soms iets?’ hoorde ik achter mij. Ik draaide mij om en zag Marije staan. ’Ja, jou.’ Ze lachte en drukte vluchtig een kusje op mijn mond. ‘Maar vertel eens, wat is lekker?’ vroeg ik en wees naar de eindeloze bergen met eten. Marije legde een paar dingetjes op mijn bord en ik moest toegeven dat het er een stuk lekkerder uitzag als was Tom op zijn bord had liggen. ’Ik kom zo nog wel even langs bij jullie tafel.’ Fluisterde ze in mijn oor en verdween toen verdween ze weer. Ik pakte snel nog even wat te drinken en liep weer naar de tafel waar de rest al zat te “bunkeren”. Zo noemde David het altijd als wij aan het eten waren. Ik ging aan de tafel zitten en voegde mij aan het gespreksonderwerp toe. Na een tijdje kwam Marije aanlopen. Ze schoof bij ons aan tafel en pikte een half met jam gesmeerd croissantje van mijn bord. ’Dus jij bent Marije.’ Zei Georg. Hij stak zijn hand naar haar uit. Lachend schudde Marije zijn hand. ’Marije.’ Gustav deed hetzelfde. Even hadden we met elkaar gepraat, totdat Marije zich ineens achter mij probeerde te verstoppen. ’Wat is er?’ vroeg ik verbaasd. ’Mijn moeder staat daar.’ Fluisterde ze. Tom en ik gingen voor Marije zitten waardoor haar moeder haar nu niet meer zou zien. Ineens kromp Marije in elkaar en pakte haar enkel vast waar die band omheen zat. Haar broekspijp begon langzaam rood te worden. Over haar wang gleed langzaam een traan naar beneden. Tom stroopte voorzichtig haar broekspijp omhoog en probeerde met een theedoek het bloed een beetje weg te deppen. Ik trok haar bij mij op schoot en hield haar stevig vast. De moeder van Marije liep weg. We stonden op. Georg tilde Marije op en liep met haar richting onze hotelkamer.

Hoofdstuk 54 Marije's POV

Georg tilde mij op van de bank en liep met mij richting een hotelkamer. Bill opende de deur en liep voor ons naar binnen. Voorzichtig werd ik op het bed gelegd. Bill kwam naast mij liggen en sloeg troostend zijn armen om mij heen. Gustav zei dat hij een ene David ging halen, Tom was opzoek naar een schone theedoek en Georg naar een verband doos. Zacht drukte Bill allemaal kusjes op mijn hoofd en fluisterde lieve woordjes in mijn oor. Wat was dit echt? Nog nooit had die band zo een pijn gedaan, nog nooit had mijn been zoveel bloed geproduceerd. Ik begon mij steeds slapper te voelen en uiteindelijk sloot ik mijn ogen. Ik hoorde allemaal stemmen om mij heen, geen daarvan kon ik herkennen. Waar was ik? Voorzichtig opende ik mijn ogen. Een oude man in een witte jas had zich over mij heen gebogen. Verbaast keek ik hem aan. ‘Waar ben ik?’ vroeg ik zacht aan de man. Hij pakte een stoel en kwam naast mij aan het bed zitten. ‘Je bent in het ziekenhuis.’ Zei hij. Mijn ogen werden groot. WAT?! In een ziekenhuis? Maar waarom? De man opende weer zijn mond en vervolgde zijn verhaal. ‘Je bent binnen gebracht door een aantal Duitse jongens. Je was bewusteloos omdat je teveel bloed had verloren. De band om je enkel hebben we verwijdert, maar je zal nog wel een tijdje rustig aan moeten doen met die enkel. We hebben er voor de zekerheid ook maar even een verbandje omheen gelegd. Heb je nog vragen?’ vroeg hij. Langzaam begon alles weer naar boven te komen. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik heb geen vragen.’ Zei ik. ‘Dan zal ik de jongens even vertellen dat je weer wakker bent. De dokter stond op en liep de kamer uit. Bijna gelijk daarna stormde Bill en Tom naar binnen. Ze volgen mij om mijn nek omhelsde mij stevig. ‘Even rustig, straks stikte ze nog.’ Ik probeerde te kijken wie dat zei –wat nog niet mee viel met een Bill en een Tom die om je nek hingen- en zag dat het Georg was. Gustav stond naast hem. ‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg hij. ‘Ja, het gaat wel weer.’ Bill en Tom lieten bij los en lieten zich op twee stoelen vallen die naast het bed stonden. Georg en Gustav gingen op het voeteneind van mijn bed zitten. Met zijn vieren staarde ze mij aan. En eerlijk gezegd werd ik er een beetje zenuwachtig van. ‘Waarom staren jullie mij zo aan?’ vroeg ik. Ze haalde alle vier hun schouders op. Op precies zo een manier hoe jongens het altijd doen. ‘Oke…’ zei ik een beetje ongemakkelijk. Bill opende zijn mond, maar net voor hij wat wou gaan zeggen sloot hij hem weer. ‘Wat wou je zeggen?’ vroeg ik lachend. Hij grijnsde even. ‘Ik heb je vader gebeld, hij zal er zo wel zijn.’ Bij het horen dat mijn vader eraan kwam schoten de tranen in mijn ogen. Ik ging hem eindelijk weer zien, na ruim twee jaar! Van blijdschap sloeg in mijn armen om Bill zijn nek en gaf hem een dikke zoen op zijn wang. Ik denk dat het ongeveer een uurtje later was dat de deur van mijn ziekenhuiskamer open ging. Gespannen wachtte ik op de persoon die de kamer binnen zou komen. Ik hoopte zo dat het mijn vader zou zijn. Maar nee, het was meneer dreadlock met Gustav en Georg. Ze waren even een stukje door het ziekenhuis wezen lopen. ‘Zag je die meid bij dat winkeltje? Damn! Die had toch een houtvoorraad.’ Die gast was dus echt nog geen steek veranderd. ‘Tom! Je bent echt nog steeds zo seksistisch als een paar jaar geleden he?’ zei ik lachend. Beschamend krapte hij in zijn nek. ‘Whaha Tom, You’re Busted!’ gierde Georg. Gustav ging lachend op een stoel zitten en Bill zat Tom gewoon keihard uit te lachen. Op dat moment kwam de dokter die ik een uur geleden ook had gesproken binnen. ‘Er is iemand voor je.’ Zei hij. Achter hem verscheen een man. De man kwam op mij afgerend en hield mij stevig vast. Ik schoot,net als de man, helemaal voor en liet mijn tranen de vrije loop. ‘Pap, ik heb je zo gemist.’ Zei ik zacht. De jongens verlieten stil de kamer en sloten de deur achter zich. ‘Ik jou ook lieverd.’ Fluisterde hij en gaf mij een zoen op mijn wang. Hij hield mij een stukje bij zich vandaan zodat hij mij aan kon kijken. Hij wreef met zijn grote mannen duimen de tranen van mijn wangen en gaf nog een zoen op mijn voorhoofd. Over de wangen van mijn vader liepen ook tranen naar beneden. Lachend veegde ik die weg. Mijn vader begon te lachen. We waren nu een maand verder. Ik woonde weer bij mijn vader en probeerde zoveel mogelijk de verloren tijd met hem in te halen. Ook al wist ik dat dat niet zou kunnen, omdat je de tijd nou eenmaal niet terug kon draaien. Mijn moeder zette nu een straf uit in de gevangenis voor ontvoering en haar nieuwe vriend zat gezellig in de cel naast haar. Ik had het contact met mijn moeder helemaal verbroken. En ik had eigenlijk ook helemaal geen zin meer op die aan elkaar te gaan plakken. Ik liep nu samen met Bill in de stad. Door de stop die hij nu had met Tokio Hotel probeerde hij nu zoveel mogelijk met mij op te trekken. Ik genoot er werkelijk van om weer bij hem te zijn. Een paar keer hadden we samen in de bladen gestaan, maar dat had ons eigenlijk niet erg veel uitgemaakt. Bill zat er in het begin nogal eens over in, omdat hij bang was dat ik mij daardoor onprettig zou voelen. Ik had hem duidelijk weten te maken dat dat totaal niet het geval was geweest, waarna hij het allemaal ook maar een beetje liet zoals het was. Achter ons liepen een paar fans te gillen. Bill negeerde ze volledig en sloeg zijn arm om mijn schouders. ‘Als jij nou even een ijsje voor ons gaat halen, dan loop ik snel even door die winkel daar.’ Zei hij lachend. Ik knikte en drukte een vluchtig kusje om zijn mond. Hij liep de winkel in en ik ging opzoek naar een persoon of iets anders dat ijsjes verkocht. Op de hoek van de straat stond een man met zo een ouderwets fietskarretje met allemaal stikkers van ijsjes erop. Ik liep ernaar toe en zocht een lekkere smaak uit. Ik keek even om mij heen om te kijken waar die hysterische fans waren gebleven. Verbaast keek ik achter mij. Ze waren achter mij aan gekomen in plaats van dat ze achter Bill aangingen. Snel betaalde ik voor mijn ijsje en liep naar de winkel waar Bill nu was. Uit het niets werd ik door een van de fans vast gepakt en ging allemaal dingen aan mij vragen. Dingen zoals: ‘Voor kleur sokken heeft Bill?’ of ‘Wat is de smaak van mijn tandpasta?’ Ik liep maar gewoon door, maar toen ik Bill uit de winkel zag komen rende ik op een drafje naar hem toen met de fans achter mij aan. ‘Bill, help! Ik weet niet wat de smaak is van jou tandpasta!’

Einde

Nou dit was het. Ik Hoop dat jullie het een leuk verhaal vonden. Als je meer van mij wilt lezen ga dan naar www.evelinelovestowrite.6x.to Dag. xx

Door Eveline i.s.m pleasedont.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 19 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?